Από π.μ. μέχρι μ.μ.

 

Μια ημέρα δεν είναι ποτέ ίδια για όλους

Από π.μ. μέχρι μ.μ. Κι ύστερα πάλι από την αρχή.

Οι δείκτες του ρολογιού κινούνται με την ίδια ταχύτητα για όλους. Το πρωί έρχεται την ίδια ώρα, το μεσημέρι διαδέχεται το πρωινό, το απόγευμα βρίσκει τη θέση του και η νύχτα σκεπάζει τα πάντα. Κι όμως, καμία ημέρα δεν είναι πραγματικά ίδια με την ημέρα κάποιου άλλου. Ούτε καν με τη δική μας χθεσινή ημέρα.

Για έναν άνθρωπο, η μέρα αρχίζει με το ξυπνητήρι που χτυπά επίμονα. Ένας καφές στο πόδι, ένα βλέμμα στην οθόνη του κινητού, μηνύματα που περιμένουν απάντηση, δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ, υποχρεώσεις που στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη. Τρέχει να προλάβει. Να φτάσει, να απαντήσει, να τελειώσει, να κερδίσει χρόνο. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, η ημέρα περνάει χωρίς να την έχει πραγματικά ζήσει. Μόνο όταν βραδιάσει αναρωτιέται πότε πέρασαν τόσες ώρες.

Για έναν άλλον, το πρωί αρχίζει μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Το φως μπαίνει από το παράθυρο, οι διάδρομοι γεμίζουν βήματα, οι νοσηλευτές αλλάζουν βάρδιες, τα μηχανήματα συνεχίζουν τους δικούς τους μονότονους ήχους. Εκεί, ο χρόνος μετριέται διαφορετικά. Δεν μετριέται σε ραντεβού και εκκρεμότητες, αλλά σε αποτελέσματα εξετάσεων, σε μια καλή είδηση, σε έναν πόνο λιγότερο, σε μια επίσκεψη που άργησε να έρθει. Εκεί, μια απλή φράση, «όλα πήγαν καλά», μπορεί να αξίζει περισσότερο από χίλιες συνηθισμένες ημέρες έξω από τους τοίχους του νοσοκομείου.

Και κάπου αλλού, σε ένα διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας, μια ηλικιωμένη γυναίκα ξυπνά μόνη. Φτιάχνει τον καφέ της, ίσως ζεσταίνει λίγο γάλα, τακτοποιεί το ίδιο τραπεζομάντιλο που στρώνει εδώ και χρόνια. Ανοίγει την τηλεόραση. Όχι απαραίτητα επειδή θέλει να δει κάτι, αλλά επειδή η σιωπή του σπιτιού έχει γίνει βαριά. Οι φωνές της τηλεόρασης γεμίζουν τα δωμάτια, σαν να υπάρχει κάποιος εκεί. Κοιτάζει πού και πού το τηλέφωνο. Ίσως χτυπήσει. Ίσως κάποιος θυμηθεί να ρωτήσει πώς είναι, αν έφαγε, αν χρειάζεται κάτι. Και η ημέρα της περνάει ανάμεσα σε γνώριμους τοίχους, σε αναμνήσεις που της κρατούν συντροφιά και σε ώρες που μοιάζουν μεγαλύτερες απ' όσο είναι.

Την ίδια στιγμή, κάποιος άλλος δεν αντέχει να μείνει μέσα. Βγαίνει για έναν καφέ, συναντά φίλους, περπατά στους δρόμους, χαζεύει τις βιτρίνες, μιλά με γνωστούς, γελά, επιστρέφει σπίτι και ξαναφεύγει. Η ημέρα του γεμίζει εικόνες, φωνές και ανθρώπους. Ίσως να μην καταλαβαίνει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η δυνατότητα: να ανοίγει την πόρτα και να πηγαίνει όπου θέλει, να επιλέγει πού θα καθίσει, με ποιον θα μιλήσει, πότε θα επιστρέψει. Για εκείνον, όλα αυτά είναι απλώς η καθημερινότητά του. Για κάποιον άλλον, μπορεί να είναι μια πολυτέλεια που του λείπει.

Τέσσερις άνθρωποι. Μία ημέρα. Το ίδιο πρωινό, το ίδιο μεσημέρι, το ίδιο ηλιοβασίλεμα. Κι όμως, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι.

Κι εμείς, τόσο απορροφημένοι από τον δικό μας κόσμο, πόσο συχνά σταματάμε για να σκεφτούμε τον κόσμο του διπλανού μας; Πόσες φορές εκνευριζόμαστε επειδή περιμένουμε στην ουρά, επειδή αργεί το λεωφορείο, επειδή κάποιος μας καθυστέρησε, επειδή η μέρα δεν πήγε όπως τη σχεδιάσαμε; Πόσες φορές κοιτάζουμε το ρολόι και λέμε «πότε θα περάσει κι αυτή η μέρα», λες και η ημέρα είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσουμε για να φτάσουμε επιτέλους κάπου αλλού;

Κι αν αυτό το «κάπου αλλού» δεν έρθει ποτέ όπως το περιμένουμε;

Δεν είναι όλες οι ημέρες όμορφες. Δεν είναι όλες οι στιγμές για να τις απολαύσουμε. Υπάρχουν μέρες που πονάμε, που φοβόμαστε, που κουραζόμαστε, που νιώθουμε μόνοι, που παλεύουμε με προβλήματα τα οποία κανείς δεν βλέπει. Δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε πως όλα είναι υπέροχα. Χρειάζεται, όμως, ίσως, να μάθουμε να αναγνωρίζουμε εκείνα τα μικρά που χάνονται μέσα στη βιασύνη μας: έναν καφέ που πίνουμε χωρίς να κοιτάζουμε την ώρα, ένα χέρι που μας αγγίζει με αγάπη, ένα τηλεφώνημα που μας θυμίζει ότι κάποιος μας σκέφτεται, μια βόλτα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, ένα παράθυρο ανοιχτό και λίγο καθαρό αέρα.

Γιατί αυτό που για εμάς είναι αυτονόητο, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι όνειρο. Κι αυτό που σήμερα προσπερνάμε αδιάφορα, αύριο μπορεί να είναι εκείνο που θα λαχταράμε να ξαναζήσουμε.

Κι όμως, ακόμη κι αυτή η επανάληψη, αυτή η φαινομενικά ίδια καθημερινότητα, δεν σημαίνει πως ο χρόνος χάνεται. Η ρουτίνα δεν είναι ένα κενό ανάμεσα σε δύο σημαντικές στιγμές ούτε μια αναμονή μέχρι να συμβεί κάτι διαφορετικό. Είναι η ίδια η ζωή που προχωρά, μέσα από μικρές, γνώριμες κινήσεις, μέσα από συνήθειες που μας κρατούν όρθιους, μέσα από ημέρες που μοιάζουν ίδιες, αλλά ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδιες. Κάθε πρωινός καφές, κάθε άνοιγμα του παραθύρου, κάθε γνώριμη διαδρομή κρύβει κάτι από τον χρόνο που μας δίνεται. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι ξεχωριστή για να έχει αξία. Αρκεί να καταλάβουμε πως ακόμη και μέσα στην πιο συνηθισμένη μας ημέρα, η ζωή δεν σταματά να συμβαίνει.

Η ημέρα δεν είναι μόνο οι ώρες που περνούν. Είναι όσα προλαβαίνουμε να αισθανθούμε μέσα σε αυτές. Είναι όσα βλέπουμε, αλλά και όσα δεν προσέχουμε. Είναι οι άνθρωποι που συναντάμε, αλλά και εκείνοι που περιμένουν μάταια μια συνάντηση. Είναι η ελευθερία να βγούμε από το σπίτι, αλλά και η ανάγκη να βρεθεί κάποιος να μας χτυπήσει την πόρτα.

Και όταν έρθει το βράδυ, όλοι θα έχουμε περάσει από την ίδια ημερομηνία. Δεν θα έχουμε, όμως, ζήσει την ίδια ημέρα.

Γι' αυτό, ίσως, την επόμενη φορά που θα κοιτάξουμε το ρολόι και θα αναρωτηθούμε πότε θα περάσει η μέρα, αξίζει να σταθούμε για λίγο. Όχι για να αρνηθούμε την κούρασή μας, ούτε για να αγνοήσουμε όσα μας βαραίνουν, αλλά για να θυμηθούμε πως αυτή η συνηθισμένη ημέρα, που τόσο βιαζόμαστε να τελειώσει, είναι μια ημέρα από τη ζωή μας.

Και η ζωή, όσο κι αν την αναβάλλουμε για όταν θα έχουμε περισσότερο χρόνο, συμβαίνει τώρα.

Από π.μ. μέχρι μ.μ. Για τον καθένα διαφορετικά.

Για όλους, όμως, με τον ίδιο πολύτιμο χρόνο που περνά και δεν επιστρέφει!

Αθανασία Παπαδοπούλου

27-10-26