Είναι αυτός που στέκεται στο κέντρο της σκηνής, κάτω από τα φώτα, με το μικρόφωνο στο χέρι και το κοινό να τον χειροκροτεί;
Ή μήπως είναι όλοι εκείνοι που δεν φαίνονται ποτέ, αλλά χωρίς αυτούς η σκηνή θα έμενε σκοτεινή και σιωπηλή;
Ζούμε σε μια εποχή που μάθαμε να κοιτάμε μόνο μπροστά. Να θαυμάζουμε αυτόν που φαίνεται, αυτόν που λάμπει, αυτόν που ακούγεται. Τον τραγουδιστή. Τον καλλιτέχνη. Τον «επιτυχημένο».
Όμως πίσω από κάθε λάμψη υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος ανθρώπων που εργάζεται αθόρυβα.
Άνθρωποι που δεν τους βλέπεις, αλλά τους χρειάζεσαι.
Υπάρχουν οι στιχουργοί. Άνθρωποι που κάθονται μόνοι, με ένα χαρτί ή μια οθόνη, και μετατρέπουν τη ζωή σε λέξεις. Παίρνουν τον πόνο, την αγάπη, τη μοναξιά και την ελπίδα και τα κάνουν στίχους.
Στίχους που τραγουδιούνται από χιλιάδες στόματα, ενώ το όνομά τους σπάνια ακούγεται.
Κι όμως, χωρίς αυτούς, δεν θα υπήρχε ιστορία να ειπωθεί.
Υπάρχουν οι μουσικοί. Στέκονται δίπλα ή πίσω από τον τραγουδιστή. Κάνουν ατελείωτες πρόβες, κουβαλούν όργανα, παίζουν με ακρίβεια και ψυχή. Αν κάνουν λάθος, φαίνεται. Αν τα κάνουν όλα σωστά, θεωρείται δεδομένο. Κι όμως, χωρίς αυτούς, ο τραγουδιστής θα στεκόταν μόνος, μέσα στη σιωπή.
Υπάρχουν οι ηχολήπτες. Δεν τους βλέπει κανείς, αλλά αν κάτι πάει στραβά, το καταλαβαίνουν όλοι.
Ρυθμίζουν ήχους, φωνές, ανάσες. Κρατούν την ισορροπία ανάμεσα στο χάος και την αρμονία.
Και όλα αυτά, χωρίς χειροκρότημα.
Υπάρχουν οι φωτιστές, οι βιντεογράφοι, οι γραφίστες. Εκείνοι που δίνουν εικόνα στο συναίσθημα.
Το φως που πέφτει τη σωστή στιγμή. Το πλάνο που συγκινεί. Το εξώφυλλο που τραβά το βλέμμα.
Δημιουργούν ατμόσφαιρα χωρίς να ζητούν αναγνώριση.
Υπάρχουν οι μακιγιέρ και οι άνθρωποι της εμφάνισης. Οι τελευταίοι που αγγίζουν τον καλλιτέχνη πριν βγει στη σκηνή. Του δίνουν σιγουριά. Τον κάνουν να νιώθει έτοιμος. Κι όμως, μένουν πάντα πίσω από την κουρτίνα.
Πριν βγει ο ηθοποιός στη σκηνή, έχει έρθει ο θεατρικός συγγραφέας να γράψει τις λέξεις. Ο σκηνοθέτης να δώσει κατεύθυνση. Ο δραματουργός να ενώσει το νόημα. Ο σκηνογράφος να χτίσει τον χώρο. Ο ενδυματολόγος να ντύσει το σώμα. Ο μακιγιέρ να φτιάξει το πρόσωπο. Ο κομμωτής να δώσει μορφή στην εικόνα. Πριν ακουστεί η φωνή, ο ηχολήπτης ρύθμισε τον ήχο. Ο φωτιστής έστησε το φως. Ο stage manager κράτησε τον χρόνο. Ο φροντιστής σκηνής έβαλε τα αντικείμενα στη θέση τους. Πριν χειροκροτήσει το κοινό, ο παραγωγός ρίσκαρε. Ο ταμίας άνοιξε το θέατρο. Ο ταξιθέτης έβαλε τον κόσμο στις θέσεις του. Και όταν όλα τελείωσαν, μπήκαν οι καθαρίστριες. Πρώτες στην αρχή της επόμενης μέρας. Τελευταίες στο τέλος της νύχτας.
Υπάρχουν οι σεκιούριτι. Στέκονται όρθιοι για ώρες. Προστατεύουν. Δεν απολαμβάνουν τη μουσική. Δεν τραγουδούν. Κάνουν τη δουλειά τους για να μπορούν όλοι οι άλλοι να νιώθουν ασφαλείς.
Υπάρχουν οι σερβιτόροι. Τρέχουν ανάμεσα σε τραπέζια με ένα χαμόγελο, ακόμα κι όταν έχουν εξαντληθεί. Βλέπουν τη λάμψη από μακριά. Κρατούν τον χώρο ζωντανό.
Υπάρχουν οι πραγματικοί εθελοντές. Σε δομές, σε κοινωνικά παντοπωλεία, σε δράσεις που δεν βγαίνουν στα φώτα. Δίνουν χρόνο, δύναμη και ψυχή χωρίς αντάλλαγμα.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που δεν βρίσκονται καν στον χώρο. Η οικογένεια. Οι φίλοι. Οι άνθρωποι που στηρίζουν όταν δεν υπάρχει δουλειά, όταν υπάρχει αμφιβολία, όταν έρχεται η κούραση. Κάποιες φορές κάθονται σε μια καρέκλα ή σε ένα σκαμπό, σε μια γωνιά του μπαρ. Μόνοι, αθόρυβοι, χαρούμενοι για τον δικό τους άνθρωπο. Δεν φαίνονται πουθενά. Κι όμως, είναι το θεμέλιο όλων.
Το ίδιο και με τον συγγραφέα. Πριν φανεί το όνομά του στο εξώφυλλο, υπήρξε η σιωπή και ο χρόνος.
Ο επιμελητής, ο διορθωτής, ο εκδότης, ο γραφίστας, ο σελιδοποιός, ο τυπογράφος, ο διανομέας, ο βιβλιοπώλης.
Και κάπου αλλού, η οικογένεια και οι φίλοι. Άνθρωποι που κρατούν χώρο και χρόνο για να γραφτεί ένα βιβλίο. Στο τέλος μένει ένα όνομα. Αλλά το βιβλίο το έφτιαξαν πολλοί.
Γιατί ο Β’ ρόλος δεν είναι μικρός. Είναι μελετημένος. Είναι αναγκαίος. Όπως οι δεύτερες φωνές στη μουσική: Αν δεν τις ακούσεις συνειδητά, νομίζεις ότι δεν υπάρχουν. Αν όμως λείψουν, καταρρέει όλο το τραγούδι.
Και αυτό δεν ισχύει μόνο στην τέχνη. Ισχύει και στη ζωή.
Το ότι είμαστε καλά δεν είναι μόνο θέμα επίγνωσης. Είναι και οι άνθρωποι γύρω μας, η οικογένεια, ο σύντροφος, ο φίλος που στέκεται δίπλα, όχι μπροστά.
Αν θέλεις να κρίνεις έναν άνθρωπο, μην τον κοιτάξεις πάνω στη σκηνή. Εκεί όλοι παίζουν ρόλους. Δες τον κάτω από τη σκηνή. Πώς μιλά στον ηχολήπτη. Πώς φέρεται στη σερβιτόρα. Αν λέει «ευχαριστώ» στην καθαρίστρια. Εκεί φαίνεται ο άνθρωπος.
Τελικά, ποιος είναι ο πρωταγωνιστής; Ίσως να μην είναι ένας, ίσως να είναι όλοι. Γιατί χωρίς αυτούς που δεν φαίνονται, δεν υπάρχει σκηνή. Και χωρίς σκηνή, δεν υπάρχει λάμψη. Κι αν υπήρχε ένα πραγματικά δίκαιο χειροκρότημα, δεν θα πήγαινε μπροστά. Θα πήγαινε πίσω από την αυλαία.
Oscar, λοιπόν, στον άνθρωπο πίσω από τη σκηνή. Σε όλους εκείνους που κρατούν την ιστορία όρθια!
Αθανασία Παπαδοπούλου
10-1-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου