Ζούμε σε έναν κόσμο που μοιάζει να χάλασε όπως οι ηλεκτρικές συσκευές: μόλις κάτι πάψει να λειτουργεί όπως θέλουμε, το πετάμε και το αντικαθιστούμε. Κάπως έτσι αντιμετωπίζονται συχνά και οι ανθρώπινες σχέσεις. Γρήγορα, πρόχειρα, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενδοιασμούς. Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα παρατηρώ πως οι ευαίσθητοι άνθρωποι έγιναν ακόμη πιο ευαίσθητοι, ενώ οι αναίσθητοι ακόμη πιο αναίσθητοι. Έτσι, το χάσμα ανάμεσά τους μεγάλωσε.
Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι εκείνοι που, ενώ βομβαρδίζονται καθημερινά από δυσάρεστες ειδήσεις, δεν σταματούν να νοιάζονται. Περπατούν στον δρόμο και χαμογελούν στον άγνωστο δίπλα τους. Ρίχνουν μια ματιά σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο μήπως κάποιο παιδί ή ζώο έχει μείνει εγκλωβισμένο. Αν δουν έναν καβγά, θα τρέξουν να βοηθήσουν ή να τον σταματήσουν, αντί να σηκώσουν το κινητό για να τραβήξουν βίντεο. Δεν αδιαφορούν μπροστά στον πόνο, γιατί εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τον άνθρωπο μέσα στον άνθρωπο.
Στον αντίποδα βρίσκονται όσοι έχουν επιλέξει να προσπερνούν. Να παρατηρούν χωρίς να βλέπουν, να ακούν χωρίς να αφουγκράζονται, να ζουν χωρίς να συνδέονται. Για αυτούς δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Δεν αξίζει να ξοδεύονται άσκοπα σάλιο και μελάνι.
Αυτό που χαρακτηρίζει τους πρώτους λέγεται ενσυναίσθηση. Η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κανείς τα συναισθήματα και τις ανάγκες του άλλου, να μπαίνει για λίγο στη θέση του χωρίς να χάνει τον εαυτό του. Είναι η γέφυρα που ενώνει ανθρώπους σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να χωρίζονται.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, που παλεύουν για το καλύτερο και που αρνούνται να συνηθίσουν την αδιαφορία, η ελπίδα θα παραμένει ζωντανή. Γιατί η ζωή προχωρά χάρη σε εκείνους που εξακολουθούν να νιώθουν.
Αθανασία 8-6-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου