Ο Αύγουστος στην Αθήνα έχει κάτι παράξενο. Σαν να σηκώνεται ένα πρωί η πόλη και να έχει φύγει η μισή χωρίς να σε χαιρετήσει. Άδειοι δρόμοι, λιγότερα αυτοκίνητα, κλειστά μαγαζιά, πολυκατοικίες που μοιάζουν να κρατούν την ανάσα τους. Κι εσύ εκεί. Άλλος έφυγε για το νησί, άλλος για το χωριό, άλλος για την Τήνο με το τάμα του, άλλος για τις διακοπές που περίμενε όλο τον χρόνο κι άλλος… δεν πήγε πουθενά.
Και υπάρχουν κι εκείνες οι Μαρίες του Δεκαπενταύγουστου. Οι εορτάζουσες, οι ευχές, τα «χρόνια πολλά», οι καμπάνες, η πίστη, η παράδοση. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, άνθρωποι μόνοι. Άνθρωποι χαρούμενοι που άδειασε η Αθήνα και επιτέλους θα κάνουν όλες εκείνες τις δουλειές που δεν πρόλαβαν όλο τον χειμώνα.
Θα καθαρίσουν το σπίτι. Θα πετάξουν πράγματα. Θα τακτοποιήσουν συρτάρια, ντουλάπες, βεράντες και ίσως λίγο και το μυαλό τους.
Γιατί ο Αύγουστος είναι και λίγο… check up. Ένα ξεχασμένο check up του χειμώνα που ξαφνικά θυμάσαι ότι πρέπει να κάνεις. Νερό. Επιτέλους δύο λίτρα την ημέρα. Περπάτημα. Κάνα δυο κιλά λιγότερα, αν γίνεται. Πεντικιούρ. Λίγο σώμα να «μαζευτεί». Λίγη καθαριότητα. Λίγη οργάνωση. Μερικοί μικροί στόχοι. Μερικοί μεγάλοι. Και κάπου ανάμεσα ένα «φέτος θα κάνω αυτά που θέλω».
Κι ας ξέρουμε όλοι πως μερικές φορές οι στόχοι του Αυγούστου είναι σαν τα καλοκαιρινά φλερτ. Ξεκινούν υπέροχα και μέχρι τον Οκτώβριο έχουν χαθεί κάπου ανάμεσα σε μια δουλειά, έναν λογαριασμό και μια ντουλάπα που ακόμα δεν ξεκαθαρίστηκε.
Γιατί ναι, η ντουλάπα. Ήρθε η ώρα να την ανοίξεις και να πετάξεις τα μισά. Εκείνο το φόρεμα που δεν φόρεσες δέκα χρόνια, αλλά «κάπου μπορεί να χρειαστεί». Δεν θα χρειαστεί. Κι εκείνα τα παπούτσια που σε πονάνε αλλά είναι ωραία; Άφησέ τα. Ο Αύγουστος μάς θυμίζει πως τα άνετα παπούτσια και οι παντόφλες έχουν τελικά μια σοφία που δεν είχαμε καταλάβει.
Και μετά η βεράντα.
Την καθαρίζεις, τη στολίζεις, βάζεις ένα φυτό, ένα φανάρι, δυο μαξιλάρια και ξαφνικά τη βλέπεις διαφορετική. Ίδια βεράντα είναι. Εσύ την κοιτάς αλλιώς.
Όπως κοιτάς και τη θάλασσα. Την αλμύρα. Το ηλιοβασίλεμα. Ένα κοκτέιλ, ένα μοχίτο. Ένα βιβλίο που επιτέλους διαβάζεις στην παραλία και είχε ξεμείνει από τον χειμώνα στο κομοδίνο. Νέες σκέψεις. Νέα σχέδια. Αμπελοφιλοσοφίες κάτω από τον ήλιο. Τηλέφωνα σε ανθρώπους που είχες να πάρεις από τον περασμένο Νοέμβριο. Καινούργιες εξορμήσεις. Ίσως έναν καινούργιο έρωτα. Ίσως κι έναν καλοκαιρινό έρωτα που θα πεθάνει μαζί με το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του Αυγούστου. Δεν πειράζει. Κάποιοι έρωτες δεν ήρθαν για να κρατήσουν. Ήρθαν για να θυμίσουν ότι ακόμα νιώθεις.
Κι ενώ εσύ λιώνεις στους σαράντα βαθμούς, υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν στη σεζόν. Για εκείνους ο Αύγουστος δεν είναι διακοπές, είναι ό,τι χειρότερο. Εμείς βλέπουμε ξαπλώστρες. Εκείνοι βλέπουν βάρδιες.
Κι εμείς απλώνουμε το αντηλιακό μας, φοράμε γυαλιά ηλίου, ξαπλώνουμε για το δήθεν μαύρισμα που τόσο θα θέλαμε να αποκτήσουμε, ενώ στο τέλος αναρωτιέσαι ποιος θα το δει. Γιατί τον χειμώνα θα φοράς ζιβάγκο.
Και τα κοσμήματα, όμως, το καλοκαίρι φαίνονται αλλιώς. Πιο έντονα. Πιο θηλυκά. Ένα κολιέ πάνω σε μαυρισμένο δέρμα, ένα βραχιόλι, ένα δαχτυλίδι. Ακόμα κι εκείνο το γαλάζιο κολιέ που αγαπάς.
Κράτησέ το.Φόρεσέ το και τον χειμώνα.
Γιατί εκεί είναι το θέμα.
Οι άνθρωποι πίσω από τα γυαλιά ηλίου είναι οι ίδιοι άνθρωποι και τον χειμώνα. Μην σοκαριστείς όταν τους ξαναδείς χωρίς καπέλο και με παλτό. Τίποτα δεν άλλαξε επειδή άλλαξε εποχή.
Η ξαπλώστρα θα γίνει βεράντα. Η ψάθα θα γίνει χαλί. Το αντηλιακό θα γίνει κουβέρτα. Το ηλιοβασίλεμα θα γίνει φωτιά στο τζάκι. Και ίσως τότε μαζέψεις τους φίλους σου γύρω από αυτό.
Το καλοκαίρι είναι ανέμελο. Ο χειμώνας, όμως, μπορεί να γίνει ζεστός.
Ακόμα κι αν είσαι μόνος. Ένα μαξιλάρι, μια κουβέρτα και λίγη ησυχία μπορούν να αγκαλιάσουν κι αυτούς που έχουν πάρει την ετικέτα του «ανασφαλή». Γιατί τελικά ίσως δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.
Δεν χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου, καπέλο, μαύρισμα ή κάποιο άλλο αξεσουάρ για να δείξεις ποιος είσαι.
Μείνε αυτός που είσαι.
Απλώς άδειασε τη ντουλάπα από τα περιττά. Και, αν μπορείς, άδειασε και τη ζωή σου από αυτά.
Ακύρωσε τα περιττά. Κράτησε τους ανθρώπους που σε ζεσταίνουν. Κράτησε τα πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς. Κράτησε το καλοκαιρινό σου μπλέ κολιέ και φόρεσέ το και τον χειμώνα. Να το βλέπουν όλοι και να μαθαίνουν πως ο ξεχωριστός άνθρωπος παραμένει ξεχωριστός σε όλες τις εποχές.
Γιατί η καρδιά μας είναι ζεστή χειμώνα καλοκαίρι.Αρκεί να έχει ανθίσει κάπου μέσα μας μια αμυγδαλιά. Αρκεί να περνάμε καλά.
Γιατί, αν δεν περνάς καλά στις εύκολες στιγμές, πώς θα αντιμετωπίσεις τις δύσκολες;
Γι' αυτό καλό καλοκαίρι Καλές βουτιές.
Να πιεις νερό. Να διαβάσεις το βιβλίο. Να κάνεις εκείνο το τηλέφωνο. Να πετάξεις τα ρούχα που δεν φόρεσες δέκα χρόνια. Να φτιάξεις τη γωνία του ταβανιού που όλο αναβάλλεις. Να ερωτευτείς, αν σου έρθει. Να γελάσεις όσο περισσότερο μπορείς.
Και πάνω απ' όλα, να θυμάσαι:
Είμαι καλά δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά.
Σημαίνει ότι, ό,τι κι αν είναι, εγώ είμαι ακόμα εδώ.
Και αυτό δεν έχει εποχή.
Ούτε Αύγουστο.
Ούτε χειμώνα.
Μόνο εμάς!
Αθανασία Παπαδοπούλου
11-8-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου