Κάθε Αύγουστο μυρίζει καμένο. Καμένα δάση. Καμένα σπίτια. Καμένα ζώα. Καμένες ζωές. Καμένες ελπίδες.
Και κάθε χρόνο οι ίδιες εικόνες. Οι ίδιες δηλώσεις. Οι ίδιες κορδέλες κόβονται μπροστά σε καινούργιες πτέρυγες νοσοκομείων, ενώ έξω οι άνθρωποι περιμένουν ώρες για ένα φορείο, έναν γιατρό, μια ελπίδα. Τα ίδια κουστούμια. Οι ίδιες γραβάτες. Και πάντα κάποιος άλλος φταίει. Πάντα οι άλλοι. Όχι εσείς.
Καήκαν τα δάση. Καήκαμε κι εμείς μαζί τους.
Στον βωμό του χρήματος όλα αποκτούν τιμή, αλλά τίποτα δεν έχει αξία. Το νερό γίνεται εμπόρευμα. Η ενέργεια αριθμοί σε έναν λογαριασμό. Η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στο όνομα της ανάπτυξης. Ποιας ανάπτυξης, όμως;
Στην Κοινωνιολογία το έλεγαν «μαγγανοπήγαδο της ανάπτυξης». Η οικονομική ανάπτυξη και η τεχνολογική πρόοδος, όταν υπηρετούν μόνο το κέρδος, οδηγούν σε ολοένα μεγαλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και τελικά στην περιβαλλοντική υποβάθμιση.
Υποβάθμιση. Ωραία λέξη. Τόσο ευγενική για να περιγράψει έναν κόσμο που καταρρέει.
Καίγονται τα δάση και μαζί τους λιγοστεύει το οξυγόνο. Καίγονται εργοστάσια ανακύκλωσης σχεδόν κάθε χρόνο και μαζί τους καίγεται και η εμπιστοσύνη μας. Καίγεται ο πολιτισμός, η τέχνη, η παιδεία.
Πού είναι η τέχνη; Πού είναι οι άνθρωποι του πολιτισμού; Πού είναι όσοι μπορούν να επηρεάσουν συνειδήσεις; Μήπως η τέχνη έγινε προνόμιο των λίγων; Μήπως η φωνή απέκτησε χορηγό; Μήπως η σιωπή έγινε πιο επικερδής από την αλήθεια;
Και οι πολλοί; Οι πολλοί χρωστούν. Οι πολλοί έχασαν τις περιουσίες τους. Οι πολλοί δουλεύουν για να επιβιώσουν.
Οι πολλοί περιμένουν δικαιοσύνη για τραγωδίες που δεν ξεχνιούνται, αλλά κινδυνεύουν να γίνουν άλλη μία είδηση που θα θαφτεί κάτω από την επόμενη.
Τα ζώα κατεβαίνουν από τα καμένα βουνά στις αυλές μας αναζητώντας νερό και τροφή. Οι θάλασσες αλλάζουν. Τα οικοσυστήματα αλλάζουν. Η φύση φωνάζει και εμείς έχουμε μάθει να ακούμε μόνο τα δελτία ειδήσεων.
Και οι άνθρωποι;
Κατάθλιψη. Άγχος. Χοληστερίνη. Ιοί. Νέοι φόβοι. Νέα φάρμακα.
Μια κοινωνία εξαντλημένη που φοβάται ακόμη και να κοιτάξει τον διπλανό της στα μάτια.
Κάψατε τις οικογένειες. Κάψατε τα όνειρα των νέων Τους μάθατε να φοβούνται περισσότερο απ' όσο να ονειρεύονται.
Και μετά βγαίνετε μπροστά στις κάμερες με κουστούμι και γραβάτα για να μας πείτε ότι όλα βαίνουν καλώς.
Την ίδια ώρα εμείς μαλώνουμε μεταξύ μας στο διαδίκτυο. Αν η φωτογραφία ήταν φετινή ή παλιά. Αν κάηκε ή δεν κάηκε το Φοινικόδασος. Αν κάποιος είπε αλήθεια ή ψέματα. Χανόμαστε στις λεπτομέρειες και ξεχνάμε την ουσία.
Γιατί αυτό βολεύει.
Η οργή μας διασπάται μεταξύ μας και δεν φτάνει ποτέ εκεί που πρέπει.
Ξεχάσαμε και τους ανθρώπους που προσφέρουν. Τους άριστους μαθητές. Τους εθελοντές. Τους επιστήμονες. Τους δασοπυροσβέστες. Τους νοσηλευτές. Τους ανθρώπους που δίνουν χωρίς αντάλλαγμα.
Γιατί αυτοί δεν πουλάνε. Πουλάει μόνο ο φόβος. Πουλάει μόνο το σκάνδαλο. Πουλάει μόνο η καταστροφή.
Και κάπως έτσι καήκαμε κι εμείς. Όχι μόνο τα δάση. Οι ψυχές μας.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ακόμη μια κατηγορία ανθρώπων.
Όχι οι λίγοι που κρατούν την εξουσία. Αυτούς τους γνωρίζουμε.
Υπάρχουν όμως και οι «μεσαίοι». Οι άνθρωποι που έχουν βήμα.
Οι καλλιτέχνες. Οι διανοούμενοι. Οι άνθρωποι με επιρροή.
Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ενώσουν χιλιάδες.
Πού είστε; Γιατί σωπαίνετε; Φοβάστε μήπως χάσετε τη θέση σας;
Μήπως χαλάσει η εικόνα σας; Μήπως σας κοστίσει μια συναυλία, μια συνεργασία, μια πρόσκληση, μια δημόσια εμφάνιση;
Να θυμάστε όμως κάτι.
Η ιστορία δεν γράφεται από όσους βολεύτηκαν. Γράφεται από όσους μίλησαν όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν.
Εμείς οι πολλοί είμαστε περισσότεροι. Πάντα ήμασταν.
Και αν κάποτε βρεθεί ένας άνθρωπος με θάρρος να υψώσει πραγματικά το ανάστημά του, δεν θα είναι μόνος. Οι πολλοί θα τρέξουν δίπλα του. Γιατί είναι σπίρτο αναμμένο.
Δεν του λείπει η σπίθα. Του λείπει μόνο κάποιος να ανάψει τη φλόγα.
Μην ξεχνάτε όμως και κάτι ακόμη. Στο τέλος δεν υπάρχουν κουστούμια. Δεν υπάρχουν γραβάτες. Δεν υπάρχουν αξιώματα.
Δεν υπάρχουν προνόμια. Υπάρχουν μόνο δύο μέτρα γης. Εκεί γινόμαστε όλοι ίσοι.
Μέχρι τότε, όμως, εμείς θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στη στάχτη. Καμένοι απ' έξω. Καμένοι από μέσα. Αλλά ακόμη όρθιοι.
Και όσο στεκόμαστε όρθιοι, υπάρχει ελπίδα. Γιατί η στάχτη δεν είναι πάντα το τέλος.
Καμιά φορά είναι το χώμα από το οποίο γεννιέται ξανά ένα δάσος.
Το ερώτημα είναι ένα:
Θα αφήσουμε να καεί και η τελευταία μας συνείδηση ή θα αποφασίσουμε, επιτέλους, να τη σώσουμε;
Αθανασία Παπαδοπούλου
3/8/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου