Ο Αντώνης και η Αθανασία έφτασαν στη Μονεμβασιά για λίγες μέρες ξεκούρασης. Θάλασσα, βόλτες στα καλντερίμια, ηλιοβασιλέματα και... γαστρονομικές διαφωνίες.
Πρώτη στάση, καφετέρια.
— Δύο φρέντο, παρακαλώ! είπε ο Αντώνης.
— Στον δικό μου κανέλα! είπε η Αθανασία.
— Και στον δικό μου ζάχαρη! απάντησε εκείνος.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ο μεγάλος τελικός.
Μέσα στο ποτήρι ακούστηκε μια φωνή.
Κανέλα: «Επιτέλους! Ήρθε η βασίλισσα των αρωμάτων. Εκτός από νοστιμιά, έχω και αντιοξειδωτικά. Δεν είμαι τυχαία!»
Ζάχαρη: «Καλά τα λες, αλλά όταν ο άνθρωπος θέλει γλυκιά ζωή, εμένα ζητάει. Εγώ φτιάχνω τη διάθεση!»
Κανέλα: «Ναι... αλλά μόνο με μέτρο, γιατί αν το παρακάνουν μαζί σου, αρχίζουν τα παράπονα.»
Ζάχαρη: «Ενώ εσύ όπου βρεθείς, πασπαλίζεσαι και κάνεις την κυρία!»
Ο πίνακας έγραφε:
Κανέλα 1 - Ζάχαρη 1
Το ζευγάρι χαμογελούσε. Άλλος αγαπούσε το ένα, άλλος το άλλο.
Και όλα πήγαιναν υπέροχα...
...μέχρι που ήρθε το μεσημεριανό.
Ξαφνικά, από μια σαλάτα πετάχτηκε ένας γνώριμος.
Μαϊντανός: «Γεια σας! Ήρθα κι εγώ!»
Κανέλα: «Συγγνώμη... ποιός σε κάλεσε;»
Ζάχαρη: «Εσύ δεν εμφανίζεσαι μόνο στις σαλάτες;»
Μαϊντανός: «Εγώ πάω παντού! Στις πατάτες, στα κεφτεδάκια, στα όσπρια, στις σούπες... Έχω βιταμίνη C, βιταμίνη Κ, αντιοξειδωτικά... Είμαι χρήσιμος!»
Κανέλα: «Χρήσιμος είσαι... αλλά έχεις ένα μικρό θεματάκι.»
Ζάχαρη: «Ναι... πετάγεσαι παντού!»
Ο μαϊντανός χαμογέλασε περήφανα.
— Εγώ έτσι είμαι!
Το βράδυ ήρθε η μεγάλη ανατροπή.
Ο Αντώνης παρήγγειλε ένα μοχίτο.
— Με λίγη ζάχαρη... και μαϊντανό... εεε... δυόσμο φυσικά! είπε γελώντας.
Η Αθανασία δεν έχασε την ευκαιρία.
Πήρε λίγη κανέλα και την έριξε μέσα.
Ζάχαρη: «Ε, όχι! Τι δουλειά έχει αυτή εδώ;»
Κανέλα: «Τουρίστρια είμαι. Ήρθα για διακοπές!»
Μαϊντανός: «Παιδιά... μπορώ να συμμετέχω κι εγώ;»
Κανέλα & Ζάχαρη μαζί:
«Εσύ πάλι;»
Το ποτήρι έγινε... πεδίο μάχης.
Η ζάχαρη διαλυόταν.
Η κανέλα επέπλεε αριστοκρατικά.
Ο μαϊντανός προσπαθούσε να χωρέσει παντού.
Ο πίνακας έγραφε:
Κανέλα 2 - Ζάχαρη 1
Ο μαϊντανός, λίγο παραπονεμένος, σταύρωσε τα φυλλαράκια του.
— Δηλαδή εγώ πάντα ο κακός της υπόθεσης;
Η κανέλα τον κοίταξε χαμογελώντας.
— Όχι βρε... Απλώς έχεις ένα ταλέντο. Εμφανίζεσαι εκεί που δεν σε περιμένει κανείς.
Η ζάχαρη συμπλήρωσε:
— Και κάποιες φορές... εκεί που δεν σε θέλει κιόλας!
Ο μαϊντανός αναστέναξε.
— Μα έχω βιταμίνη C, βιταμίνη Κ, αντιοξειδωτικά... Κάνω καλό!
— Ναι, είπε η κανέλα, αλλά δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις κάθε μέρα ότι κάνεις καλό. Μερικές φορές, το πιο καλό που μπορείς να κάνεις... είναι να μείνεις λίγο απ' έξω.
Ο Αντώνης σήκωσε το μοχίτο του με ύφος σωματοφύλακα.
— Αυτό δεν το αγγίζει κανείς!
Η Αθανασία χαμογέλασε πονηρά.
— Σιγά... το μοχίτο φυλάς ή εμένα;
Η ζάχαρη ψιθύρισε:
— Νομίζω ότι ο Αντώνης φυλάει την Αθανασία...
Η κανέλα γέλασε.
— Και πολύ καλά κάνει!
Εκείνη τη στιγμή η Αθανασία χαμογέλασε ακόμα πιο πλατιά.
Τα χείλη της είχαν κραγιόν... κανέλας.
Η κανέλα τίναξε περήφανα τη σκόνη της.
— Συγγνώμη, αλλά όταν η Αθανασία φοράει μέχρι και κραγιόν κανέλας... ο αγώνας έχει ήδη κριθεί!
Η ζάχαρη έκανε πως διαμαρτύρεται.
— Ένσταση! Αυτό είναι... ντόπινγκ!
Ο μαϊντανός πετάχτηκε από μια ελιά στο πλάι.
— Να μπω κι εγώ στην επιτροπή;
Κανέλα και Ζάχαρη μαζί:
— Όχι, εσύ κάτσε στη σαλάτα σου!
Ο πίνακας φωτίστηκε ξανά:
Κανέλα 3 – Ζάχαρη 1
Ο Αντώνης σήκωσε τους ώμους γελώντας.
— Εντάξει... αφού η Αθανασία είναι «Team Κανέλα», εγώ δεν έχω άλλη επιλογή. Είμαι ο προσωπικός της φρουρός!
Η Αθανασία τον κοίταξε γελώντας.
— Και πολύ καλός μάλιστα... αρκεί να μη μου πιεις το μοχίτο!
Ο Αντώνης και η Αθανασία έβαλαν τα γέλια.
Γιατί, τελικά, σε κάθε ζευγάρι θα υπάρξουν μικρές διαφωνίες.
Ο ένας θα θέλει τον καφέ με ζάχαρη.
Ο άλλος με κανέλα.
Ο ένας θα παραγγείλει κρέας.
Ο άλλος σαλάτα.
Ο ένας θα λατρεύει το γλυκό.
Ο άλλος θα ψάχνει το αλμυρό.
Και κάπου εκεί, οι διαφορές στα γούστα σταματούν να έχουν σημασία.
Γιατί η αγάπη δεν μετριέται με κουταλάκια ζάχαρης ούτε με πρέζες κανέλας.
Βρίσκεται στα μάτια που λάμπουν όταν κοιτάζει ο ένας τον άλλον.
Στο βλέμμα που λέει «είμαι εδώ».
Στον σεβασμό που αφήνει χώρο και για τα διαφορετικά γούστα.
Στο γέλιο που κάνει κάθε μικρή διαφωνία μια όμορφη ανάμνηση.
Και τότε ο μαϊντανός, που τόση ώρα περίμενε υπομονετικά, σήκωσε το χέρι.
— Δηλαδή... εγώ;
Τον κοίταξαν και οι δύο μαζί.
— Εσύ, φίλε μας, μπορεί να είσαι γεμάτος βιταμίνες, αλλά σε μια σχέση δεν χρειάζεται να... πετάγεσαι παντού!
Ο μαϊντανός χαμογέλασε, υποκλίθηκε θεατρικά και αποχώρησε.
— Εντάξει... θα μείνω στη σαλάτα μου.
Η ζάχαρη και η κανέλα κοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν και για πρώτη φορά συμφώνησαν.
— Τελικά, η καλύτερη συνταγή δεν είναι να σκέφτονται όλοι το ίδιο..
..είναι να αγαπιούνται, ακόμη κι όταν ο ένας προτιμά ζάχαρη, ο άλλος κανέλα και ο μαϊντανός... μένει ευγενικά απ' έξω!
Με έμπνευση από τη Μονεμβασιά και τις εικόνες του ταξιδιού μου.
16-7-26
Αθανασία Παπαδοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου