ΞΕΘΩΡΙΑΣΕ

 Ξεθώριασε η ανθρωπιά.

Ξεθώριασε ο σεβασμός. Ξεθώριασε η ντροπή. Ξεθώριασε ακόμη και η αξία της ανθρώπινης ζωής, που μοιάζει πολλές φορές να μετριέται ανάλογα με το πόσο γνωστό είναι το όνομα, πόσο δυνατή είναι η φωνή ή πόσα βλέμματα μπορεί να συγκεντρώσει μια οθόνη.

Κι όμως, πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ζωή. Ένας άνθρωπος που κάθε μέρα ξεφτιλίζεται, παλεύοντας για την υγεία του, για μια αξιοπρεπή περίθαλψη, για ένα ραντεβού, για ένα κρεβάτι, για μια διάγνωση. Ένας άνθρωπος που δεν έχει κάμερες γύρω του, ούτε χιλιάδες ακολούθους. Μόνο την αγωνία του.

Ξεθώριασε η αξιοπρέπεια μπροστά στη λαμογιά των υψηλά ισταμένων. Ξεθώριασε η αλληλεγγύη μπροστά στον άνθρωπο που «τρώει» τον απέναντι άνθρωπο με κάθε τρόπο: με κακία, με συκοφαντία, με αδιαφορία, με ένα χαμόγελο που κρύβει παγίδα.

Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ιστορία μιας φοιτήτριας. Ενός ανθρώπου που περίμενε βοήθεια από έναν καθηγητή, που προσπάθησε να σταθεί δίπλα της, αλλά τελικά δεν βοηθήθηκε. Κι όχι μόνο αυτό. Βρέθηκε αντιμέτωπη με μια παγίδα. Είναι κακία; Είναι αδιαφορία; Είναι εξουσία που ξέχασε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;

Ξεθώριασαν και τα πρόσωπα που κάποτε αγαπήσαμε. Ο Κόκκοτας, η Μάρω Κοντού και τόσοι άλλοι άνθρωποι που άφησαν το αποτύπωμά τους στον πολιτισμό μας, σήμερα μοιάζουν να σβήνουν από τη συλλογική μνήμη, καθώς κάθε μέρα ένας καινούργιος «διάσημος» παίρνει τη θέση του προηγούμενου. Ίσως αύριο να μείνει μόνο ένα fan club στα social media. Και πίσω από τη δημοσιότητα, κάποιοι γονείς που θα συνεχίσουν να θυμούνται το παιδί τους όταν όλοι οι υπόλοιποι θα έχουν προχωρήσει στο επόμενο θέμα.

Γιατί το παιδί που πέθανε σε ένα νοσοκομείο δεν ήταν απλώς «ένα περιστατικό». Ήταν του Κώστα και της Μαρίας. Είχε γονείς. Είχε σπίτι. Είχε όνειρα. Κι αν δεν γράφτηκε πουθενά, αν δεν έγινε είδηση, αυτό δεν σημαίνει πως η ζωή του άξιζε λιγότερο.

Ξεθώριασαν τα δημόσια νοσοκομεία στον βωμό των ιδιωτικών κλινικών; Ξεθώριασε η πίστη ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει τον άνθρωπο όταν είναι πιο ευάλωτος;

Και μένει το ΕΣΥ.
Εσύ και το ΕΣΥ.
Εσύ, άνθρωπε που περιμένεις. Εσύ, που πονάς. Εσύ, που φοβάσαι. Εσύ, που ζητάς μόνο να σε αντιμετωπίσουν σαν άνθρωπο.

Υπάρχει ελπίδα;

Ή θα γίνουμε όλοι διάσημοι για πέντε λεπτά, στον βωμό ενός φακού και μιας τηλεοπτικής εικόνας;

Κι ίσως τελικά να πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του αείμνηστου Θανάση Βέγγου: στο τέλος της ζωής σου να έχεις μόνο δύο χέρια να σου τα κλείσουν. Τα πολλά είναι περιττά.

Αλήθεια, πολιτισμική αστυνομία πότε θα βγει στα social; Ή μήπως ξεθώριασε κι η τελευταία ελπίδα;

Γιατί εκεί που κάποτε υπήρχε άνθρωπος, σήμερα πολλές φορές υπάρχει μόνο… εικόνα.

Αθανασία Παπαδοπούλου
12-9-2026