Έχω γράψει ένα διήγημα για τη μοναξιά και τη μοναχικότητα. Η γοργόνα ο άνθρωπος και ο κάβος. Μια μυθοπλασία, θα πει κάποιος. Κι όμως, μέσα στη μυθοπλασία κρύβονται πολλές αλήθειες. Ίσως περισσότερες απ’ όσες αντέχουμε να κοιτάξουμε κατάματα.Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που μας βομβαρδίζει από παντού. Ειδήσεις, ψευδείς ειδήσεις, εικόνες, απόψεις, καταγγελίες, «ειδικούς», αλγόριθμους. Όλοι μιλούν. Όλοι έχουν κάτι να πουν. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον απίστευτο θόρυβο, ο άνθρωπος παραμένει μόνος. Κοιτάξτε, για παράδειγμα, τη μοναξιά του Μαζωνάκη. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβει στη ζωή του και δεν είναι δική μου δουλειά να το κρίνω. Ξέρω όμως κάτι άλλο: ίσως ένα τέταρτο από εκείνο το νυχτερινό λαϊκό προσκύνημα, από εκείνον τον κόσμο που παραβρέθηκαν, τους συναδέλφους του που αν ήταν παρών στη ζωή του ανθρώπου και όχι μόνο στη σκηνή του, να είχε εξαφανίσει ένα μεγάλο κομμάτι της μοναξιάς του. Γιατί άλλο είναι να σε χειροκροτούν κι άλλο να σε κρατούν. Άλλο να σε ξέρουν όλοι κι άλλο να σε γνωρίζει έστω ένας άνθρωπος πραγματικά. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Μιλάμε για την υγεία. Για τους γιατρούς μας, που στην πλειονότητά τους δίνουν έναν πραγματικό αγώνα και έχουν γνώσεις, ευθύνη και επιστημονική κατάρτιση. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Και υπάρχουν στιγμές που η ίδια η πραγματικότητα σπρώχνει τον άνθρωπο στην παραϊατρική, στην αυτοδιάγνωση, στις «συμβουλές» του διαδικτύου και στις κάθε λογής υποσχέσεις. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο κόσμος δεν εμπιστεύεται. Μήπως, λοιπόν, πρέπει κάποια στιγμή να αφήσουμε αυτούς που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους; Ή μήπως φοβόμαστε ότι, αν το κάνουμε, θα ξεμπροστιαστεί ολόκληρο το σάπιο σύστημα που κρύβεται πίσω από την ταλαιπωρία του πολίτη; Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, εμείς τρώμε καθημερινά τα μικρά και τα μεγάλα χαστούκια. Πρόστιμο για τη μάσκα. Πρόστιμο για τη γάζα που έληξε στο φαρμακείο του αυτοκινήτου. Ποια γάζα, ρε παιδιά; Εδώ υπάρχουν γιατροί που χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη για να τους βοηθήσει να «σώσουν» έναν άνθρωπο — και εμείς κυνηγάμε τον πολίτη επειδή έληξε η γάζα στο κουτί πρώτων βοηθειών; Μήπως χάσαμε κάπου το μέτρο; Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η καθαρίστρια. Της ζητήσαμε άραγε πίσω τα δεδουλευμένα; Της ζητήσαμε να επιστρέψει τα χρήματα επειδή το απολυτήριό της κρίθηκε πλαστό; Και τι γίνεται με την ιδιωτική κλινική; Με τους υπεύθυνους; Με τους «συνέταιρους»; Με όλους εκείνους που ενδεχομένως γνώριζαν, συμμετείχαν ή απλώς έκαναν πως δεν έβλεπαν; Γιατί είναι εύκολο να χτυπάς τον αδύναμο. Δύσκολο είναι να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά. Και κάπως έτσι φτάνουμε στα Τέμπη. Μαζωνάκη, μπες κι εσύ στη λίστα. Όχι γιατί η δική σου ιστορία είναι ίδια με των ανθρώπων που χάθηκαν. Αλλά γιατί η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η αδιαφορία και η ανάγκη του ανθρώπου να ακουστεί δεν έχουν πάντα διαφορετικό πρόσωπο. Σήμερα η βενζίνη ξεπερνά τα δύο ευρώ. Η υγεία δοκιμάζεται. Η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται. Η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Κι εμείς; Εμείς κοιτάμε, προσπερνάμε και σχολιάζουμε. Και φυσικά θυμώνουμε για πέντε λεπτά. Μέχρι να έρθει το επόμενο χαστούκι. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας: όχι ότι δεν έχουμε φωνή, αλλά ότι έχουμε συνηθίσει να ακούμε τα πάντα και να μη νιώθουμε τίποτα. Ο Κάβος στέκει εκεί, η γοργόνα περιμένει... Και ο Άνθρωπος; Ο Άνθρωπος ακόμη ψάχνει κάποιον να τον δει πραγματικά. Όχι να τον χειροκροτήσει.
Να τον δει!
Αθανασία Παπαδοπούλου
15/9/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου