ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΜΟΥΣΙΚΟΣ

 

Χτύπησα στο Google (Chat GPT-4) και ρώτησα:

Είμαι μουσικός πάνω από 20 χρόνια. Ποιο θα είναι το μέλλον μου;

Και η τεχνητή νοημοσύνη μού απάντησε:

«Ποιο μέλλον; Εδώ δεν έχεις παρόν!»

Ο Αντώνης Βάμβουκας, με καταγωγή από το Ρέθυμνο, ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική — με αφοσίωση, δίψα για μάθηση, αγάπη, μελέτη, επιμονή, οργάνωση και πρόγραμμα. Η οικογενειακή στήριξη και ενθάρρυνση τού τόνωσαν ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθηση για να συνεχίσει.

Έτσι, πολύ σωστά, όπως λέει και ο ίδιος, η μουσική τον επέλεξε!

Το ταλέντο και η ευφυΐα δεν αρκούν άλλωστε· χρειάζονται και όλα τα παραπάνω.

Ο Αντώνης Βάμβουκας δούλεψε στην Κρήτη, στις μεγαλύτερες ξενοδοχειακές μονάδες, σε εστιατόρια, ταβέρνες, καφέ, μπαρ και μουσικές σκηνές — δηλαδή παντού!
Κάποιες δύσκολες χρονιές πειραματίστηκε να έρθει στην Αθήνα, τότε με τη λεγόμενη “κρίση”. Χάλασε η ψυχολογία του, απογοητεύτηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω!

Τα χρόνια πέρασαν. Έμεινε στην Κρήτη, χωρίς να μπορέσει να ανοίξει τα φτερά του και να απλωθεί... Και επειδή ζούμε στην Ελλάδα και είμαστε όλοι θεατές στο ίδιο έργο, ακόμα και τα πεντάστερα ξενοδοχεία δεν θέλουν να βάλουν ένσημα μουσικού! Επίσης, ούτε το δώρο Χριστουγέννων! Θα πουν εκ των υστέρων ότι συμπεριλαμβάνεται στον μισθό, και αν δεν συμφωνείς, θα πας σε εργατολόγο και στην Επιθεώρηση Εργασίας!

Όσον αφορά τα επιδόματα των μουσικών, συμβαίνουν τα απίστευτα! Για παράδειγμα, με τον κορονοϊό: παίρνεις το επίδομα από τον ΟΑΕΔ και στο κρατάνε... γιατί έτσι θέλουν! Χωρίς να υπάρχει νόμος!

Ευτυχώς, δεν χτύπησες στο GPT-4 “σύνταξη θα πάρω;” — θα έβγαινε ο e-ΕΦΚΑ μετά μουσικής!

Και τώρα, εδώ στην Αθήνα πλέον, σ’ αυτό το αστικό κολάζ, πάλι τρέχεις· όχι επειδή “είδες φως και μπήκες”, αλλά γιατί πιστεύεις ότι το επάγγελμα του μουσικού θα έπρεπε να έχει μια εξέχουσα θέση στην κοινωνία. Όπως και αντικειμενική μεταχείριση θα έπρεπε να έχουν οι δημιουργοί, συνθέτες, στιχουργοί, τραγουδοποιοί, από τις εταιρείες πνευματικών δικαιωμάτων.

Η κατάσταση έχει ξεφύγει γενικώς — και πάντα με τις εξαιρέσεις της!

Οι επιχειρηματίες απαιτούν το μέγιστο κέρδος· οι μουσικοί θέλουν να εκτιμάται η δουλειά τους και να αναγνωρίζεται. Τους επιχειρηματίες τούς κυνηγούν οι οργανισμοί πνευματικών δικαιωμάτων. Οι μουσικοί χρειάζονται μάνατζερ και έτσι γίνεται “ο κλέψας του κλέψαντος”... Έρχονται και οι ερασιτέχνες, απαιτούν και γίνονται αντίβαρο στους επαγγελματίες για τον επιχειρηματία — και στο τέλος κερδίζει όποιος έχει περισσότερο κόσμο, παρακαλώ!
Αυτός όμως που είναι ο αρχηγός της κλεψιάς είναι το κράτος, που απαιτεί τον υψηλότερο φόρο και χώρισε τον κόσμο σε στρατόπεδα (διαίρει και βασίλευε)...

Στα μεγάλα φεστιβάλ – συναυλίες, δεν φτάνει η εμπειρία και η ικανότητα ενός επαγγελματία καλλιτέχνη, ο οποίος μπορεί να είναι και πάνω από 40 χρόνια στον χώρο... Χρειάζεται να έχει τέτοια “εμβέλεια” ώστε να γεμίζει στάδια. Ειδάλλως, δεν είναι “άξιος” της συμμετοχής γι’ αυτούς που οργανώνουν τις εκδηλώσεις αυτές — και τους λοιπούς...

Η μουσική όμως, όπως και η γλώσσα, χρονολογούνται την ίδια περίοδο. Αυτό σημαίνει ότι άπτονται κάθε σεβασμού, γιατί έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό. Έναν πολιτισμό που βάλλεται συνεχώς!
Μια χώρα δίχως πολιτισμό είναι καταδικασμένη! Πιάσαμε πάτο — ή όχι ακόμα;

Καλή τύχη λοιπόν!

Αθανασία Παπαδοπούλου
Συγγραφέας, φοιτήτρια Κοινωνιολογίας
10-5-2025

Η ΓΑΖΑ ΖΗΤΑΕΙ...γάζα

 

Γενοκτονία στη Γάζα ή πόλεμος; Δεν είμαι ιστορικός, αλλά ξέρω ότι σίγουρα η ζωή εκεί αργοπεθαίνει! Δεν υπάρχει ήλιος, δεν υπάρχει ημέρα, δεν υπάρχουν λουλούδια, δεν υπάρχει νύχτα, δεν υπάρχει η λέξη καλημέρα, καληνύχτα. Υπάρχει μόνο «αντίο ζωή»...

Δεν ανοίγουν τα παράθυρα του σπιτιού, γιατί δεν υπάρχουν σπίτια. Δεν κοιμούνται στα κρεβάτια τους, αλλά στα νοσοκομεία, στις πέτρες, στο δρόμο — μέχρι που δεν ξυπνάνε ξανά!

Ανεξέλεγκτη βαρβαρότητα. Η ελπίδα έχει πεθάνει κι αυτή μαζί τους.

Σήμερα, ακούς στις ειδήσεις: σκοτώθηκε, αυτοκτόνησε, πέθανε ο «τάδε» — και λένε το όνομά του. Εκεί, στη Γάζα, δεν υπάρχουν ονόματα. Λένε: σκοτώθηκαν 100 παιδιά, σκοτώθηκαν τα 9 απ’ τα 10 παιδιά της γιατρού... Έτσι, χωρίς όνομα, έτσι απλά!

Όποιος «τυχερός» μπήκε στο νοσοκομείο και ξύπνησε ζωντανός, ανακάλυψε ότι δεν έχει πλέον συγγενείς, οικογένεια — είναι μόνος. Μόνος στον πόλεμο, όχι στη ζωή· μέχρι να βρει την οικογένειά του — αν τη βρει.

Ποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ, Η φάρμα των ζώων, και δεν θυμάται τη φράση που άφησε εποχή:

«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Ο πόλεμος καλά κρατεί, κι εσύ δεν θέλεις να στείλεις ανθρωπιστική βοήθεια... ούτε γάζα στη Γάζα! Ανυπολόγιστος ο αριθμός των νεκρών — έτσι, γενικά και αόριστα, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς όνομα, χωρίς τίποτα!

Πού είναι η Ελλάδα στη βοήθεια που ζητάει η Γάζα; Από πότε ο πόνος γνωρίζει σύνορα; Η Γάζα ζητάει βοήθεια και η Ελλάδα δεν στέλνει ούτε γάζα.

Πώς το είπε εκείνο το ρητό ο Ν. Καζαντζάκης;

«Αν έστω και ένα παιδί σε κάποια άκρη του κόσμου πεθαίνει από την πείνα ή από τον πόλεμο, τότε ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει οικτρά!»

Ποιος πολιτισμός; Ποια κληρονομιά;
Ο πολιτισμός και η συνέχειά του εξαρτώνται από την ικανότητα του ανθρώπου να μεταβιβάζει τις γνώσεις στις επόμενες γενιές. Ποιες γνώσεις; Τι θα πείτε, αλήτες, στις επόμενες γενιές;
«Δεν έστειλα στη Γάζα ούτε γάζα»;
Πού είναι η τεχνολογία, η παιδεία και οι αξίες σου; Πού είναι η δυναμική σου στη σύγχρονη κοινωνία; Ποιος είσαι, τελικά;

Τα παιδιά, που πρέπει να μεγαλώνουν μόνο σ’ ένα κλίμα ειρήνης, αξιοπρέπειας, ισότητας και αλληλεγγύης — να ζουν με την οικογένειά τους, με ασφάλεια — στερούνται όχι μόνο όλα αυτά εκεί στη Γάζα, αλλά ακόμα και τη γάζα που δεν στέλνει η χώρα μου!

Ζουν τη βία, τον φόβο, την τρομοκρατία, τη φρίκη, την εξαθλίωση — μέχρι να αποχαιρετήσουν τη ζωή!
Στερούνται το νερό και την τροφή, που στο δικό σου καζανάκι — ναι, καζανάκι — είναι πόσιμο!

Απάνθρωποι, στείλτε μια γάζα στη Γάζα! Πόσο κοστίζει;
Εγκληματίες, στερείτε τα όνειρα απ’ τα παιδιά!
Κι αν ζήσουν, ποιος θα τους εξηγήσει το ανεξήγητο;

«Αναπτυγμένε» κόσμε, μην κλείνεις τα μάτια, μην αλλάζεις δρόμο, μην ρίχνεις το βλέμμα σου αλλού! Το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι η ζωή του παιδιού που χάνεται στον πόλεμο.
Κι εσείς οι καλλιτέχνες, μην ρουφάτε το χρήμα με τη σέσουλα για συναυλίες εντός και εκτός. Αυτά που απασχολούν την κοινωνία, την επικαιρότητα, πρέπει να σας ενώνουν.
Άλλωστε, δεν είστε μόνο εσείς οι «μεγάλοι» — τρανοί και γνωστοί. Είναι και αυτοί που θα σας αντικαταστήσουν! Δεν σας αρέσει η λέξη, αλλά έτσι είναι.
Γι’ αυτό να μάθετε να είστε πολιτισμένοι και να μεταφέρετε τη γνώση σας! Ώρα να ενωθείτε!

Εκεί στη Γάζα ζουν όλες τις μορφές ταπείνωσης. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο!
Τι να σκέφτεται άραγε το 7χρονο κορίτσι μέσα στο καταφύγιο, με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό;

Τα μωρά θέλουν γάλα και πάνες — κι εσύ ακόμα δεν έστειλες μια γάζα στη Γάζα.
Γιατί;

Η ζωή σχεδόν τελείωσε εκεί, γιατί υπάρχει ξηρασία — όχι μόνο από νερό, αλλά από το βασικότερο: ξηρασία από αισθήματα.

Ένα απ’ τα σημερινά θέματα των ειδήσεων ήταν:

Βουλή: Με Τεχνητή Νοημοσύνη επιταχύνεται ο ψηφιακός μετασχηματισμός της Βουλής των Ελλήνων.

Ρε άνθρωπε, βάλε στην Τεχνητή Νοημοσύνη την πιο σημαντική φράση:

«Ένα παιδί πεθαίνει στον πόλεμο»
και πάρε — έστω και έτοιμη — την απάντηση και εφάρμοσέ την, αφού το Α και το Ω είναι η τεχνολογία! Εμπιστεύσου την και επιτάχυνε όσο πιο γρήγορα μπορείς!
Στείλε έστω και μια γάζα στη Γάζα, αν θες να λέγεσαι άνθρωπος.
Λαέ, ένωσε τις δυνάμεις σου — καλλιτεχνικά, μαζικά, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρωπιστικά!

Venceremos

Αθανασία Παπαδοπούλου
Συγγραφέας, φοιτήτρια Κοινωνιολογίας
30/5/2025

Όταν γνώρισα την Ανέτα

'Οταν στα 43 σου και ύστερα από 25 χρόνια μένεις άνεργος, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι,-εκτός βέβαια από την επιβίωσή σου- είναι όχι μόνο που θα βρεις δουλειά αλλά και τι είδους δουλειά. Είσαι σίγουρος μαζί με την τρομοκρατία που σε έχει καταβάλει ότι είσαι "χαμένο χαρτί" και σκέφτεσαι πως η αβεβαιότητα θα είναι-δυστυχώς- ο "συνοδοιπόρος" σου για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Και όμως, εγώ δεν θέλω να σας μιλήσω για την ανεργία γιατί είναι -δυστυχώς-φαινόμενο της εποχής, ούτε για την αβεβαιότητα, δεν θέλω καν να σας μιλήσω για εμένα, θέλω να σας μιλήσω για την Αννέτα, τη διευθύντρια του νηπιαγωγείου που είχα την τύχη να γνωρίσω και να εργαστώ κοντά της μόλις 2 μήνες!

Ξέρω, θα μου πείτε 2 μήνες είναι λίγοι για να καταλάβει κανείς αν ο άλλος είναι καλός 'η κακός, πολύς ή λίγος, κι όμως καμιά φορά νομίζεις ότι τον άλλον τον ξέρεις χρόνια. Κάνοντας μια παρένθεση σε αυτό θέλω να αναφέρω ότι η τελευταία μου δουλειά ήταν 13 χρόνια, οπότε θεωρείτε αυτονόητο ότι με γνωρίζανε, ξέρανε τι άνθρωπος είμαι. Κατά βάθος βέβαια ήξερα και εγώ την αλήθεια, ήμουνα ένα "νούμερο" της εταιρείας, όπως οι περισσότεροι εργαζόμενοι...

Η Αννέτα λοιπόν είναι ένας άνθρωπος διαφανής, επικοινωνιακός, αυθεντικός, με υγιές Εγώ και πολύ καλός ακροατής.

Ο αυθεντικός άνθρωπος άλλωστε δεν επιδεικνύει κριτική συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, σέβεται την άποψη του συνομιλητή του ακόμα και όταν είναι διαφορετική απ τη δικιά του, έτσι και η Ανέττα.

Η Αννέτα έχει ομάδα, την αγαπά και τη σέβεται και όποια αλλαγή και να κάνει την κάνει για όφελος της ομάδας. Είναι ένας άνθρωπος που αναζητά την αλήθεια γι αυτό και είναι πρόθυμη να συζητάει ιδέες που διαφωνούν με τις δικές της.

Η Αννέτα για εμένα είναι ηγέτης, ναι ηγέτης, είναι σίγουρη για τον εαυτό της λαμβάνοντας και υπολογίζοντας πάντα τα συναισθήματα των άλλων. Η λέξη ανταγωνισμός είναι άγνωστη για εκείνη.

Η Αννέτα δεν ανησυχεί για την επιτυχία κάποιου άλλου ανθρώπου γιατί επικεντρώνεται στα δικά της θέλω και μόνο σε αυτά, γιατί πατάει σταθερά στα πόδια της. Τα έχει καλά με τον εαυτό της και αυτό αντανακλά.

Η Αννέτα έχει έναν σταθερό χαρακτήρα και πολλές φορές αυτοσαρκάζεται. Σου εμπνέει εμπιστοσύνη απ την πρώτη στιγμή που θα σου μιλήσει.

Μέσα σε αυτό το νηπιαγωγείο γνώρισα και άλλες αξιόλογες δασκάλες και άτομα, όλες με άψογη συμπεριφορά απέναντί μου. Όπως λένε όμως, και δίκιο έχουν, το ψάρι βρωμάει (ή μοσχοβολάει θα πω εγώ στη συγκεκριμένη περίπτωση) απ 'το κεφάλι.

Αννέτα, δυστυχώς για έμενα συνεργαστήκαμε μόνο για 2 μήνες,(λόγω σύμβασης).

Ήταν τιμή μου που έτυχε να σε γνωρίσω, αν και δεν πιστεύω στην τύχη.

Υποκλίνομαι στο ήθος σου, τον επαγγελματισμό σου και την ανθρωπιά σου.

Η ζωή τελικά είναι ο καλύτερος δάσκαλος γι αυτούς τους ανθρώπους, και για εμένα όμως Αννέτα ήσουνα η καλύτερη "δασκάλα".

Α, να μην ξεχάσω, τα καθήκοντά μου στο νηπιαγωγείο ήταν αυτά της καθαρίστριας, η αντιμετώπιση στο πρόσωπό μου καλύτερη από κάθε προηγούμενη δουλειά που πέρασε τα τελευταία 25 χρόνια.

Μια σύμβαση 2 μηνών ανέτρεψε μέσα μου ανθρώπους και δουλειές μιας 25ετίας.

Αννέτα, και τώρα που έχω πλέον διανύσει σχεδόν το μισό της ζωή μου, θα με θεωρήσω ευλογημένη που σε γνώρισα και θα σου πω να παραμείνεις όπως είσαι.

Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ.

Αθανασία Παπαδοπούλου - 3/5/2020

Ανάποδος κόσμος

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα παιδάκι στη πρώιμη ηλικία του να μην έχει ζητήσει ζωάκι.Ένα σκυλάκι , ένα κουνελάκι, ένα ψαράκι.

Εγώ, πάντα είχα ένα ζωάκι και το θυμάμαι καλά γιατί ήταν το καλό μου φιλαράκι.Το ζωάκι μόλις δει παιδί νιώθει μια οικειότητα λες και είναι φίλοι χρόνια, και το παιδί όμως αμέσως τρέχει να το χαϊδέψει, αθώα πλάσματα και τα δύο χωρίς κακία!

Και εκεί που λες πως όλα φαίνονται ιδανικά στη σχέση ζώου-παιδιού εμφανίζεται ο μεγάλος (ηλικιακά)άνθρωπος, ο κυρίαρχος που τα ξέρει όλα και φέρεται...«σαν ζώο»!

Ακούστε τώρα και την αλήθεια για τα ζώα που βρέθηκε γραμμένη σε μια σαμιακή εφημερίδα.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να θυμάται 40.000 μυρωδιές όπως ο σκύλος.

Kανείς άνθρωπος δεν μπορεί να δει σαν το γεράκι ή να τρέξει σαν την αντιλόπη.

Επίσης,κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να εργαστεί σαν το μυρμήγκι και να οργανωθεί σαν τη μέλισσα.

Το ζώο θα σκοτώσει όσο χρειάζεται, για να φάει. Ο άνθρωπος θα σκοτώσει όσα χωρούν στη ρεκλάμα του καπό του αυτοκινήτου για φωτογράφιση. Η διαφορά είναι τεράστια και δεν περιποιεί καμιά τιμή στον αφέντη του σύμπαντος.

Το «ωραίο» είναι ότι ο άνθρωπος ενέταξε με κακές προθέσεις τα ζώα στη φιλολογία του, υπερτονίζοντας κάποιες ιδιότητές τους.

Είπε λ.χ. «γάιδαρο» τον άξεστο, αδιάντροπο και αφιλότιμο άνθρωπο, ιδιότητες που σίγουρα απουσιάζουν από τον πάλαι ποτέ πολύτιμο και καλοκάγαθο φίλο του και αγόγγυστο υπηρέτη.
Είπε «μουλάρι» τον πεισματάρη και το διανοητικά νωθρό (οι χαρακτηρισμοί προέρχονται από επίσημα λεξικά) και αλίμονο αν έλειπε το πείσμα και η αντοχή αυτού του ζώου σε καιρό ειρήνης, αλλά και σε δύσκολους καιρούς πολέμου.

Είπε «αλεπού» τον πονηρό άνθρωπο και «φάλαινα» μια υπερμεγέθη γυναίκα, χωρίς το θηλαστικό να διαθέτει ούτε ένα κιλό πάνω από το φυσιολογικό του βάρος.

Είπε «γουρούνι» τον ανάγωγο, τον ρυπαρό και τον χυδαίο, που είναι όλες ανθρώπινες, κυρίως, ιδιότητες και «βόδι» τον αγροίκο και το βραδύνουν.
Είπε «φίδι» τον κακεντρεχή, τον ύπουλο και τον αχάριστο, «κότα» το δουλικό και αδιαμαρτύρητο και, πρόσφατα, «ψάρι» τον χωρίς αντίδραση εύπιστο και φοβητσιάρη.

Είπε «κοπρόσκυλο» τον ανίκανο και τεμπέλη χρησιμοποιώντας ιδιότητες ανύπαρκτες για τον πολυτιμότερο και πιστότερο σύντροφό του. Εξάλλου ουδέποτε ο ίδιος (ο σύντροφος) θα του ζήταγε να είναι μαρτυρικά δεμένος μια βδομάδα για να πάει να κυνηγήσει ή να κυνομαχήσει…

Είπε, τέλος, «μπούφο» τον ηλίθιο και βλάκα, η στήλη στοιχηματίζει ότι το εν λόγω νυκτόβιο της οικογένειας των γλαυκιδών έχει μεγαλύτερο IQ από τους μισούς επικριτές του!

Είναι προφανές ότι ο κυρίαρχος άνθρωπος έχει βρει στις ιδιότητες των ζώων το άλλοθι των δικών του ατελειών, των δικών του κακών ιδιοτήτων και των θανασίμων αμαρτημάτων του.

Απ όλο αυτό μόνο το παιδί και το ζώο είναι “αθώοι,”το επιβεβαιώνει και το παρακάτω γνωμικό:

«Πολλοί που πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους με αγάπες, ξέρουν λιγότερα πάνω στην αγάπη, από το παιδί, που έχασε το σκύλο του χθες βράδυ»(Ουάιλντερ Θ.)

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα θελήσετε να αποκαλέσετε έναν “ανθρωπο” ζώο σκεφτείτε το καλύτερα,μπορεί τελικά να του δίνεται και αξία...ή μήπως όχι;

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Τι ανάποδος κόσμος τελικά!

Αθανασία Παπαδοπούλου - 8/5/2020

Ευτυχία ή δυστυχία, τύχη ή ατυχία;

Αυτό τελικά το «είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε έχει μια λογική». Ας σκεφτούμε
ότι πάνω- κάτω όλοι μας βιώνουμε περίπου τις ίδιες εμπειρίες. Κι όμως οι
περισσότεροι απ εμάς πιστεύουμε ότι είναι τύχη ή ατυχία αυτό που τελικά
δεν μπορούμε να βιώσουμε την ευτυχία. Δεν αναλογιζόμαστε ότι όλα
καθορίζονται απ τον τρόπο που σκεφτόμαστε, απ τον τρόπο που
αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και απ τον ρόλο που θέλουμε να έχουμε. Ο
ρόλος του "θύματος" ,ας πούμε ,είναι ένας πολύ ωραίος ρόλος για να
τραβάμε ανθρώπους γύρω μας, και εμείς να παριστάνουμε τον καλό.
Νομίζουμε πως έτσι καταφέρνουμε να έχουμε ανθρώπους κοντά μας γιατί
είμαστε και εμείς έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα. Ξέρετε όμως τί δίνουμε και
τί παίρνει ο άλλος ; Το απόλυτο τίποτα. Μη σας πω κιόλας ότι στο τέλος-
τέλος θα τον χάσουμε κιόλας ,άθελά μας βέβαια,αν δεν συνειδητοποιήσουμε
ότι για να βρούμε την ευτυχία μας δεν χρειάζεται να "κρεμόμαστε" από
ανθρώπους.Θα πρέπει πρώτα να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να σεβόμαστε
τον εαυτό μας και να είμαστε καλά με Αυτόν. Αν το καταφέρουμε αυτό τότε
η εξωτερική μας εικόνα θα είναι εντελώς διαφορετική, θα είναι αποδεκτή
και θα δημιουργούμε πραγματικές σχέσεις.
Ένα πρόσφατο γεγονός ήρθε να μου ανατρέψει τα πάντα.Μια φιλία που
βρισκόταν σε εξέλιξη, ξαφνικά από εκεί που εγώ, όπως είχα συνηθίσει
έκανα τις επιλογές μου, αντιστράφηκε.
Ήρθε λοιπόν και η δική μου ώρα, να μην με αποδεχτεί κάποιος για φίλη.
Ξέρετε,όταν δεν έχεις βιώσει
την απόρριψη, όταν δεν έχεις βιώσει το "δεν είσαι αποδεκτός" δεν μπορείς
αρχικά να καταλάβεις τι συμβαίνει, τι λάθος κάνεις. Τα βάζεις με τον άλλον,
σου φαίνεται τρελό... κάτι που μέχρι πρότινος έκανες εσύ στους
άλλους,τώρα σου φαίνεται περίεργο που το κάνουν σε σένα.
Μη μπορώντας λοιπόν να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει η απάντηση ήρθε
κατά κάποιο τρόπο από μόνη της.
Νόμιζα ότι ήμουν δυστυχισμένη που δεν με αποδέχεται για φίλη, όμως
αποφάσισα να ψάξω τι φταίει τελικά και μου προκάλεσε δυστυχία
εγκλωβίζοντας με σε μια τέτοια κατάσταση.
Διάβασα,μελέτησα, αλλά πάνω απ όλα μίλησα με τον εαυτό μου και είπα:
"Συγγνώμη, έχεις την εντύπωση ότι δίνοντας ασύστολα,ο άλλος είναι
υποχρεωμένος να το εκτιμήσει; Στο ζήτησε κανείς";
Όχι! Ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει τέτοιο χαρακτήρα,έχει τόσα καλά
στοιχεία που δεν ήθελε να με αγχώσει,δεν ήθελε να με εκμεταλλευτεί..
Άραγε συμβαίνει στην πραγματικότητα απ τους υπόλοιπους υποσυνείδητα;
Νόμιζα ότι μου προκάλεσε δυστυχία όλο αυτό.Κι όμως, ο χρόνος δίνει τις
καλύτερες απαντήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ήμουνα ευτυχισμένη, γιατί
έμαθα ότι το να δίνεις ασυστόλως δεν σημαίνει πάντα ότι είναι και το
καλύτερο.
Επίσης, αντιλήφθηκα το πόσο τυχερή ήμουνα τελικά. Γιατί ο άνθρωπος
μπορεί να μην αλλάζει, αλλά όταν κατανοήσει κάποια πράγματα δεν τα
βάζει με την τύχη του.
Έχει να κάνει με την οπτική γωνία που το βλέπουμε, έχει να κάνει με το αν
θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι, έχει να κάνει με τον
"ρόλο" που θέλουμε να πάρουμε.
Η ευτυχία και η δυστυχία, η τύχη και η ατυχία είναι όψεις του ίδιου
νομίσματος. Εμείς επιλέγουμε την οπτική… Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε
να τα δούμε τα πράγματα όπως είναι γιατί η δυστυχία όσο και να μην το
πιστεύεις σε ανταμείβει, η δυστυχία σου τροφοδοτεί το εγώ σου!
«Όλες μου οι δυστυχίες προέρχονται από το γεγονός ότι είχα υπερβολικά
καλή γνώμη για τους άλλους» -Ζαν-Ζακ Ρουσώ .
«Οι άνθρωποι επινόησαν τη φανταστική μορφή της τύχης, για να
δικαιολογούν τις αποτυχίες που οφείλονται στην απερισκεψία τους».
Δημόκριτος.



Αθανασία Παπαδοπούλου -12/5/2020

Κ-Ο-Ρ-Ω-Ν-Ο-Ι-Ο-Σ

Η δική μου ιστορία μέσα από την πιο τρομακτική(μέχρι στιγμής) λέξη του 2020 !

ΚορωνΑϊός ή κορωνΟϊός =Καραντίνα,ναι ΚΑ-ΡΑ-ΝΤΙ-ΝΑ,πολύ καλά διαβάσατε στην Ελλάδα του 2020.Ένα σχεδόν μήνα όμως πρίν η παραπάνω λέξη ήταν άγνωστη,δεν υπήρχε σε κανενός το λεξιλόγιο ούτε καν στη φαντασία μας!

Στη δική μου φαντασία(γιατί δεν έμελλε τελικά να γίνει πραγματικότητα)υπήρχε κάτι άλλο, ήταν το δώρο που θα έκανα στη φίλη μου που είχε τα γεννέθλιά της στις 26/2,ένα ταξίδι στην Ιταλία και πιο συγκεκριμένα στη Ρώμη με θέα στη Φοντάνα ντι Τρέβι,(Fontana Di Trevi) απ΄το ξενοδοχείο .Ξέρετε.... εκεί που ρίχνουν το κέρμα και πραγματοποιείται η ευχή σου,το συντριβάνι με 25,9 ύψος και 49 μέτρα πλάτος...

Ωχχχχ καλά την ψωνίσαμε έλεγε η μια στην άλλη...Είχαμε κατεβάσει την εφαρμογή duolingo και μαθαίναμε ιταλικά,μη γελάτε, τα βασικά,και στο messanger ιταλικά μιλάγαμε ξέρετε τώρα για αρχάριους...(και γελάγαμε στα κρυφά οι δυο μας).

Τα εισιτήρια κλεισμένα 2 εβδομάδες πρίν ,προσφορά μού είπαν από το ταξιδιωτικό,χωρίς επιστροφή Κα Παπαδοπούλου...

-Καλά τι να την κάνουμε την επιστροφή,καμία περίπτωση ακύρωσης είπα γελώντας στο ταξιδιωτικό...προσφορά ναι, γιατί ως απολυμένη του ιδιωτικού τομέα μια ...προσφορά την χρειαζόμουν....ναι,και τη Ρώμη χρειαζόμουν,σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε,μια ζωή την έχουμε,εεε ναι λοιπόν...

Να απολογηθούμε και γι αυτό;

Και κάπως έτσι είχαμε ήδη“πετάξει στα σύννεφα”..οι μέρες πέρασαν γρήγορα …

Όλα όμως έμελλαν να αλλάξουν τα ονειρεμένα μας σχέδια όταν στις 24/2 η ανακοίνωση των 6 νεκρών στο βόρειο τμήμα της Ιταλίας αντήχησε σαν βόμβα στα αυτιά μας.

Τι γίνεται ρε παιδιά;Ένας πρώτος πανικός μας κατέβαλε και μια απότομη “ανώμαλη προσγείωση από τα σύννεφα” στη γη για το τέλος του ταξιδιού πρίν καν αρχίσει...Τη συνέχεια την ξέρουμε όλοι...26/2 το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα στην Ελλάδα(Θεσσαλονίκη)...

Σήμερα που σας γράφω 22/3/2020 έχουμε μπεί ήδη στο ρυθμό του “ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ” και όχι για χάρη γούστου,ούτε επειδή βλέπουμε πολλή τηλεόραση, αλλά για την ευθύνη που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας τόσο εγώ όσο και ο άντρας μου και φυσικά ευθύνη απέναντι στον περίγυρό μας.Πειθαρχούμε στο πόλεμο του αόρατου εχθρού και βάζουμε ένα δικό μας καθημερινό πρόγραμμα.

Δεν χάνουμε επαφή με φίλους και γνωστούς,υπάρχει και η τεχνολογία άλλωστε που είναι το πρώτο μέσο επικοινωνίας στην εποχή μας .

Βέβαια,να σας πω ότι ο πιο χαρούμενος σε όλη αυτή την ιστορία είναι ο σκύλος μας γιατί τώρα πάει κάθε μέρα βόλτα στον ήλιο και στο λιβάδι που έχουμε κάτω απ'το σπίτι μας.Στην Αθήνα μένουμε αλλά έχουμε την τύχη να είμαστε εξοχικά!

Πίνουμε πολύ νερό κάθε μέρα,παίρνουμε βαθιές αναπνοές,προσπαθούμε να τρώμε σωστά(καλά,προσπαθούμε είπα, με γελάτε),ασχολούμαστε με δημιουργικά πράγματα, ας πούμε εγώ ξεκίνησα Γεωγραφία.Βλέποντας ένα τηλεπαιχνίδι με έπιασα να μη γνωρίζω όλα τα κράτη που συνορεύει η Κίνα (απαράδεκτη)...Ίσως θα έπρεπε να βρείτε και εσείς το δικό σας αδύνατο σημείο(ποτέ δεν είναι αργά).

Τα τελευταία χρόνια γράφω κιόλας , ήδη είναι έτοιμο το πρώτο μου βιβλίο,-βρήκα και εγώ καιρό για παρουσίαση-,δεν πειράζει θα αναμένω με υπομονή και ευλάβεια...

Πάει και εκείνη η πολεμική τέχνη(ΚΡΑΒ ΜΑΓΚΑ λέγεται και έχει να κάνει με αυτοάμυνα) που ξεκίνησα πριν περίπου 6 μήνες με έναν υπέροχο δάσκαλο, τον Νίκο.

Δε βαριέσαι,θα έρθουν καλύτερες μέρες,είμαι αισιόδοξη...

Σημασία έχει ότι κάθε πρωί που ξυπνάω στέκομαι λίγα δευτερόλεπτα στον καθρέφτη μπροστά λέω ευχαριστώ που είμαι καλά και με χειροκροτώ για την υπομονή μου.Μου δίνω υπόσχεση ότι δεν θα τα παρατήσω και θα αντέξω όσο χρειαστεί.Θα ΜΕΙΝΩ ΣΠΙΤΙ για όσο χρειαστεί.Χειροκροτώ και όσους βοηθάνε σε όλη αυτή τη κατάσταση.

Χειροκροτώ και τον άντρα μου, που με γνώμονα την ευθύνη, σέβεται τον εαυτό του εμένα και τον περίγυρό του.

Φοβάμαι... (δεν το κρύβω),ανήκω και στις ευπαθείς ομάδες...

Σκέφτομαι ωστόσο ότι μπορεί να χρειαστεί να ζούμε και με αυτό από εδώ και πέρα και κάπως έτσι το αποδέχομαι...

...Όσο για εσένα αεροπορική εταιρεία ALITALIA που δεν μας επέστρεψες τα λεφτά μας επειδή σε καλύπτουν οι “όροι σου” να σου θυμίσω ότι υπάρχει και ο παράγοντας ΑΝΘΡΩΠΟΣ και “συγνώμη” που ήμασταν υπεύθυνοι και δεν ταξιδέψαμε στην Ιταλία για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας......Δεν ακύρωσες τις πτήσεις σου,”συγχαρητήρια”.Και εσείς αλήτες που δεν επιστρέφετε χρήματα έπειτα από ακυρώσεις σχολικών εκδρομών, τα οποία έχουν πληρωθεί από τους μαθητές και δίνετε μόνο το υποχρεωτικό δηλ. τους φόρους, να σας θυμίσω ότι η ζωή μας εξαρτάται από την υγεία μας και είναι -ως ένα σημείο- στο χέρι μας.

Ο Έλληνας κλαίει για την Ιταλία και της φωνάζει δυνατά “κράτα γερά γειτόνισσα”! #Ιταλία_κουράγιο...

Οι κυβερνήσεις κοιτάνε το συμφέρον τους,ο Άνθρωπος τον Άνθρωπο!

Και εγώ,ο Άνθρωπος της διπλανής πόρτας που συνεχίζω να με κοιτάω κατάματα στον καθρέφτη μου ,να πλένω σχολαστικά τα χέρια μου ( το επισήμανε και ο γιατρός μου”Αθανασία,πλένε καλά τα χέρια σου” )αρχίζω να μη φοβάμαι και μου λέω:

”Ρε πατέρα δεν έπαθες κατάθλιψη εσύ που έκανες εξορία θα πάθω εγώ”;

Υ.Γ. Ελίνα, σου χρωστάω ένα ταξίδι στην Ρώμη.

#ΥΓΕΙΑ πάνω απ' όλα #ΜΕΝΟΥΜΕ

Αθανασία Παπαδοπούλου (άνεργη ετών 43)-22/3/2020