Πολιτική Απορρήτου (GDPR)

 

 

 

Για Όλους τους Bloggers και τους Επισκέπτες του παρόντος blog

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τις επισκέψεις σας στο ιστολόγιο  «Αθανασία Παπαδοπούλου -  Συγγραφέας» , για τα σχόλια, τις αναρτήσεις σας και για το ότι το ακολουθείτε. Όλες οι προαναφερθείσες ενέργειες θεωρώ ότι γίνονται αφού πρώτα έχετε διαβάσει και συναινέσει με την  Πολιτική Απορρήτου (Πολιτική Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων). Εάν δεν συμφωνείτε με το περιεχόμενο, παρακαλώ μην αφήνετε τα προσωπικά σας στοιχεία.  Η εν λόγω Πολιτική Απορρήτου ισχύει για όλο το περιεχόμενο αυτού του ιστολογίου και συμμορφώνεται με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας των Δεδομένων της ΕΕ (GDPR).

 

Περιεχόμενο blog:

• Το παρόν προσωπικό ιστολόγιο (blog) με την επωνυμία «Αθανασία Παπαδοπούλου - Συγγραφέας»  είναι προσωπικό και  περιέχει προσωπικές δημιουργίες με τη μορφή διηγήματος, βγαλμένα από τις εμπειρίες της ζωής. Επιπρόσθετα, μοιράζομαι συνδέσμους (links) με αναρτήσεις άλλων ιστολογίων ή ιστοσελίδων σχετικά με το θέμα μου.
• Είμαι η δημιουργός, η ιδιοκτήτρια και η μοναδική διαχειρίστρια του παρόντος Blog.
• Ολόκληρο το περιεχόμενο αυτού του Blog είναι δικό μου σε πρωτογενές επίπεδο.

 

Χρήση εικόνων:

• Στις αναρτήσεις του παρόντος blog, εκτός των προσωπικών μου φωτογραφιών ή ψηφιακών εικόνων, χρησιμοποιώ ευρέως εικόνες από τον ανοιχτό χώρο του διαδικτύου όπως αυτές ελεύθερα διανέμονται στον παγκόσμιο ιστό. Σε περίπτωση που κάποιος πνευματικός ιδιοκτήτης κάποιας εικόνας μου ζητήσει να την αποσύρω δηλώνω ότι θα συμμορφωθώ άμεσα και ανεπιφύλακτα.

 

Δεν κερδίζω χρήματα μέσω του παρόντος blog

 

 

 

• Οι ακόλουθοι του παρόντος blog, οι σχολιαστές όπως και οι πληροφορίες που παρέχουν είναι ασφαλείς.
• Κανείς δεν μπορεί/δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει, να κατεβάσει, να μοιραστεί, να αντιγράψει ή να πάρει κάτι από το παρόν blog ούτε και να συλλέξει δεδομένα χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση και άδειά μου.
• Ο υπολογιστής μου έχει εγκατεστημένο ενημερωμένο λογισμικό ασφαλείας και το blog έχει έναν ισχυρό κωδικό πρόσβασης.
• Το παρόν blog είναι δικτυακά ασφαλές, καθώς είναι εγκατεστημένο στο https.
• Το περιεχόμενο αυτού του blog είναι ορατό και οι σύνδεσμοι των αναρτήσεών μου είναι ορατοί στα Κοινωνικά Δίκτυα.
• Δεν διανέμονται άλλα δεδομένα πέραν των δικών μου στους λογαριασμούς μου στα Κοινωνικά Δίκτυα.
• Οι ακόλουθοι και οι αναγνώστες των λογαριασμών των κοινωνικών μου μέσων πρέπει να επισκεφθούν το blog για να δουν και να διαβάσουν το περιεχόμενό του.
• Το παρόν blog είναι απόλυτα φιλικό σε κάθε άτομο από την ηλικία του Εφήβου. 
• Δεν είμαι υπεύθυνη αν επισκέπτονται ανήλικοι το παρόν blog.
• Ουδείς ανήλικος καλείται να αφήσει τα δεδομένα του στο παρόν blog.
• Εάν παρατηρήσω κάποια τέτοια δραστηριότητα, τα δεδομένα αυτά θα διαγραφούν αμέσως και μόνιμα δίχως προηγούμενη ενημέρωση του ανηλίκου.
• Αυτή η Πολιτική Απορρήτου ισχύει για όλο το περιεχόμενο που δημοσιεύεται στο παρόν blog, καθώς και για περιεχόμενο που έχει δημοσιευτεί σε αυτό πριν από την έναρξη ισχύος του νέου κανονισμού.
• Δεν επιτρέπεται η ανταλλαγή δεδομένων με αυτό το blog ούτε η διανομή/διάθεση του περιεχομένου του με τρίτους.
• Τα δεδομένα σε αυτό το blog παρέχονται μόνο από τους ακόλουθους και τους επισκέπτες του.
• Όλα τα προσωπικά δεδομένα που μοιράζονται εδώ μπορούν να διαγραφούν μόνιμα από το blog μου όπως αναφέρεται παρακάτω.
• Τα δεδομένα αποθηκεύονται με ασφάλεια και χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την ομαλή λειτουργία του παρόντος, όπως περιγράφεται παρακάτω.

Ακόλουθοι:

• Όσοι ακολουθούν το παρόν blog γνωρίζουν ότι η φωτογραφία τους, η σύνδεση με το προφίλ και το όνομά τους είναι ορατά σε όλους όσους το επισκέπτονται και ότι έχουν δημοσιεύσει τα δικά τους προσωπικά στοιχεία.
• Αν δεν θέλετε τα προσωπικά σας δεδομένα όπως προαναφέρθηκε να είναι ορατά σε όσους επισκέπτονται αυτό το blog, μπορείτε να διαγραφείτε από τη λίστα των Ακόλουθων.
• Εάν προκύψουν τεχνικές δυσκολίες, πρέπει να επικοινωνήσετε με τον Blogger ή το Google για να λύσετε αυτά τα προβλήματα.
• Όλοι οι ακόλουθοι καλύπτονται επίσης από την Πολιτική Απορρήτου της Google.

 

Σχολιαστές:

• Όσοι αναρτούν σχόλιο στο παρόν blog το κάνουν γνωρίζοντας ότι το όνομά τους, η σύνδεση με το προφίλ τους ή το blog τους, καθώς και τα σχόλια που αφήνουν, είναι ορατά σε όλους τους επισκέπτες και συνεπώς συναινούν στη χρήση των προσωπικών τους πληροφοριών για τον συγκεκριμένο σκοπό.
• Ο Blogger παρέχει σε όλους τους χρήστες την επιλογή να διαγράψουν τα σχόλια που αφήνουν σε οποιοδήποτε blog.
• Εάν θέλετε να διαγράψετε τα δημοσιευμένα σχόλια από το παρόν blog, μπορείτε να το κάνετε ανά πάσα στιγμή.
• Εάν προκύψουν τεχνικές δυσκολίες, πρέπει να επικοινωνήσετε με τον Blogger ή το Google για να λύσετε αυτά τα προβλήματα.
• Τα ενοχλητικά, βίαια, προσβλητικά ή διαφημιστικά σχόλια διαγράφονται πάραυτα από το παρόν blog.
• Όλοι όσοι αφήνουν σχόλιο καλύπτονται επίσης από την Πολιτική Απορρήτου της Google.

 

Cookies:

• Ο Blogger χρησιμοποιεί cookies για να σας επιτρέψει να έχετε πρόσβαση σε ιστοτόπους / blogs δίχως να εισάγετε εκ νέου κάθε φορά το όνομα χρήστη ή τον κωδικό πρόσβασής σας. Επίσης, για να μετρήσει επισκέψεις στο λογαριασμό και να αποθηκεύσει τις προτιμήσεις που έχετε ορίσει.
• Εάν θέλετε να απενεργοποιήσετε τα cookies, μπορείτε να το κάνετε μέσω των επιλογών του προγράμματος περιήγησης ιστού που χρησιμοποιείτε (Browser).
• Οδηγίες γι’ αυτό μπορούν να βρεθούν στις ιστοσελίδες του συγκεκριμένου προγράμματος περιήγησης.
• Η αποδοχή ενός cookie δεν μου παρέχει πρόσβαση στον υπολογιστή σας ούτε προσωπικές πληροφορίες για εσάς.

 

Αρχεία καταγραφής:

• Όπως πολλά άλλα blogs, μια επίσκεψη στο παρόν blog θα δημιουργήσει αυτόματα ένα αρχείο καταγραφής που διατηρείται με ασφάλεια στους διακομιστές της Google. Οι πληροφορίες στα αρχεία καταγραφής περιλαμβάνουν: διευθύνσεις πρωτοκόλλου διαδικτύου (IP), είδη προγραμμάτων περιήγησης, πάροχο υπηρεσιών διαδικτύου (ISP), αποτύπωση ημερομηνίας και ώρας, σελίδες αναφοράς και εξόδου, αριθμό κλικ.
• Όλες αυτές οι πληροφορίες δεν συνδέονται με ο,τιδήποτε είναι προσωπικά αναγνωρίσιμο.

 

Αυτή η πολιτική απορρήτου δημοσιεύθηκε στις 16/04/2022.

Μπορεί να ενημερώνω την πολιτική, κατά καιρούς, δημοσιεύοντας μία νέα έκδοση στον blog. Θα πρέπει περιστασιακά να ελέγχετε τη σελίδα ώστε να σιγουρευτείτε ότι κατανοείτε οποιαδήποτε αλλαγή στην Πολιτική Απορρήτου (GDPR) καθώς οι αλλαγές γίνονται χωρίς προειδοποίηση.

 

 

Άδειες καρέκλες

 Το καφέ-μπαρ στην οδό Διδότου ήταν πάντα γεμάτο. Τα τελευταία δύο χρόνια, λόγω του COVID-19, οι καρέκλες άδειασαν. Κόσμος πάει κι έρχεται, αλλά λίγοι κάθονται δίπλα-δίπλα. Πάνε οι παρέες που καθόντουσαν ο ένας πάνω στον άλλο, αγκαλιαζόντουσαν και φιλιόντουσαν. Το αποτέλεσμα; Οι άδειες καρέκλες στέκονται “μόνες”, με μόνη “παρέα” τα τραπέζια.

Αυτό επηρεάζει και την ψυχολογία των ανθρώπων. Η απολύτως επιβεβλημένη απομόνωση στο σπίτι και η αποφυγή κοινωνικών επαφών έχουν αναπόφευκτες ψυχολογικές παρενέργειες σε ορισμένους. Για την ιστορία, η λέξη «καραντίνα» πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Βενετία το 1127, σε σχέση με τη λέπρα, και αργότερα έλαβε ευρεία χρήση κατά την επιδημία της πανώλης (“Μαύρος Θάνατος”) στη μεσαιωνική Ευρώπη.

Καραντίνα, κορονοϊός, καρέκλες, καφέ… Όλες οι λέξεις ξεκινούν από κάπα, αλλά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Εγώ προτιμώ τις καρέκλες και τον καφέ. Για την ακρίβεια, μου “ταιριάζουν γάντι”.

Σαν να μπήκαν νέοι κανόνες στη ζωή μας. Νομίζω πως η λέξη-κλειδί που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι «ευελιξία». Σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος. Οι λέξεις αγκαλιά, άγγιγμα, είναι πια απαγορευμένες και ενοχοποιημένες;

Ουφ, αγχώθηκα. Λοιπόν, σήμερα κιόλας θα κανονίσω να πάω για καφέ στην οδό Διδότου. Έχω να βγω τόσο καιρό. Έχω να αγκαλιάσω τους φίλους μου πάνω από δύο χρόνια. Μας κάλυπτε υποτίθεται το διαδίκτυο και οι βιντεοκλήσεις. Όχι. Εγώ θέλω να αγκαλιάσω τις φίλες μου, να γεμίσω τις άδειες καρέκλες του καφέ, που και αυτές “χαλάνε” με το πέρασμα του χρόνου, έτσι δεν είναι;

Είναι σαν το απόσπασμα από το βιβλίο του Μ. Λουντέμη, Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα: βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Λοιπόν, σήμερα το βράδυ όλοι στο καφέ της Διδότου! Και αν μου πουν για την απόσταση των δύο μέτρων, θα τους πω εγώ για την ψυχική απόσταση που μου δημιούργησαν. Αλλά δεν θα τους περάσει αυτή η “μετακανονικότητα”. Θα κερδίσουμε ξανά τη ζωή μας, και το βράδυ θα “ψιθυρίσω” τα μυστικά που ήθελα στο αυτί της φίλης μου, αποδεχόμενη τους φόβους μου και με ψυχική ανθεκτικότητα.

Μήπως είναι και το πρώτο ή το τελευταίο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε; Πέφτω-σηκώνομαι… πέφτω-σηκώνομαι. Έμαθα, και τώρα σηκώνομαι πιο γρήγορα. Αυτό σημαίνει ανθεκτικός. Εσείς, είστε; Αν ναι, ελάτε· σας περιμένω για καφέ. Αν όχι, δεν πειράζει· θα μάθετε. Θέληση, θάρρος και ψυχραιμία να υπάρχει, και θα γεμίσουμε όλοι μαζί τις άδειες καρέκλες.

Όταν έμπαινα στο πατρικό μου και έβλεπα τις άδειες καρέκλες των γονιών μου, δεν ένιωθα ούτε τύψεις ούτε ανάμεικτα συναισθήματα. Ξεκάθαρα, πόνο για τον χαμό τους, αλλά και μια πίκρα, γιατί από παιδί ακόμα με καταπίεζαν για το καλό μου, για να γίνω… σωστός άνθρωπος. Αυτό που λένε: «Αγάπα τους γονείς σου, γιατί θα καταλάβεις την πραγματική τους αξία μόνο όταν πλέον η καρέκλα τους θα είναι άδεια», δεν μου ταιριάζει. Γιατί; Νιώθω ότι δεν έχω τύψεις απέναντί τους. Πρόλαβα να τους πω πολλά, ίσως όχι όλα, αλλά πρόλαβα να τους πω ότι ποτέ δεν μου έδωσαν χώρο να πάρω ευθύνες, ποτέ δεν με άφησαν να “φάω τα μούτρα μου”. Έτσι, ναι μεν πήρα πολλή αγάπη και στοργή, αλλά η υπερπροστασία τους με κατέστρεψε. Άλλωστε, η συμπεριφορά των γονιών “καθρεφτίζει” την ευτυχία των παιδιών.

Έγινα κι εγώ γονιός και κατάλαβα πως τέλειος γονιός δεν υπάρχει. Προσπαθώ να αποτελώ σωστό πρότυπο για τα παιδιά μου, δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη και μετριάζοντας την ανάγκη μου για υπερπροστασία. Με το να τους εμπνέω εμπιστοσύνη, βοηθάω τα παιδιά μου να εξελιχθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Παίρνω τον ρόλο του παρατηρητή και, το πιο βασικό, είμαι δίπλα στα παιδιά μου και όχι μπροστά τους.

Όπως λέει και ο Math Jacobson: «Πίσω από κάθε παιδί που πιστεύει στον εαυτό του, υπάρχει ένας ενήλικας που πίστεψε πρώτα σε αυτό».

Το μεγαλύτερο δώρο του γονιού για το παιδί είναι η αγκαλιά· δεν αγοράζεται. Είναι η στοργή και η τρυφερότητα, αλλά και η άνευ όρων αποδοχή τους.

Κοιτώντας για άλλη μια φορά τις άδειες καρέκλες των γονιών μου, σιγοψιθύρισα: θα ήθελα να σας αγκαλιάσω έστω για μια φορά ακόμα. Πονάω, αλλά δεν έχω τύψεις. Νιώθω ότι αυτή η υπερπροστασία με έκανε να δω τα πράγματα από την ανάποδη πλευρά. Το βλέπω τώρα μέσα από τα παιδιά μου. Τους άφησα να παίρνουν τις ευθύνες των πράξεων τους, και πάντα ήμουν δίπλα τους και όχι μπροστά τους.

Ο Κουανγκ Τσεου λέει: «Αν δώσεις ένα ψάρι σε έναν άνθρωπο, θα φάει μία φορά. Αν του μάθεις να ψαρεύει, θα τρώει σ’ όλη του τη ζωή». Όπως αναφέρει ο Ιάκωβος Μαρτίδης στο βιβλίο του Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά, του μαθαίνεις πώς να ψαρεύει και πώς να κολυμπά στη θάλασσα της ζωής. Αυτή η γνώση είναι τεράστιο εφόδιο, καθώς κληροδοτεί στο παιδί ασφάλεια, αυτοσεβασμό, αλλά πάνω από όλα αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να του πούμε εμείς πώς θα ζήσει· χρειάζεται να μάθει να ζει μακριά από υπερπροστασία, αναλαμβάνοντας ευθύνες και υποχρεώσεις χωρίς φόβο, γιατί η ζωή είναι δύσκολη.

Έκλεισα την πόρτα με αγάπη στις άδειες καρέκλες των γονιών μου.

Όλοι ξέρουμε τις “μουσικές καρέκλες”. Η μουσική ξεκινά, τα παιδάκια χορεύουν γύρω από τις καρέκλες, που είναι τόσες όσες και αυτά. Όταν η μουσική σταματά, μία καρέκλα λείπει, κι έτσι ένα παιδάκι μένει απ’ έξω. Υπάρχει όμως και ένας εναλλακτικός τρόπος, με μια μικρή διαφορά στον τρόπο παιξίματος: με την παύση της μουσικής να παραμένουν όλα καθιστά, ενώ παράλληλα οι καρέκλες διαδοχικά μειώνονται.

Η διαφορά; Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο δεν στενοχωριούνται αν δεν προλάβουν να καθίσουν· συνεργάζονται για να χωρέσουν όλοι στις λιγότερες καρέκλες. Έτσι, το παιχνίδι προάγει την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη και τη σύμπνοια.

Σαν να μου φαίνεται ότι κανείς δεν θα μείνει σήμερα δυσαρεστημένος, ακόμα κι αν η καρέκλα του είναι άδεια. Ο καλύτερος σύμμαχός σας; Ο εαυτός σας.

Το βράδυ σας περιμένω όλους στο καφέ-μπαρ στην οδό Διδότου. Αν δεν φτάσουν οι καρέκλες, τα ζευγαράκια θα αγαπηθούν και θα αγκαλιαστούν πάλι σε μια καρέκλα. Για τους υπόλοιπους, θα παίξουμε “μουσικές καρέκλες” με τον νέο εναλλακτικό τρόπο.

Το διήγημα το εμπνεύστηκα από το ταξίδι μου στις 28/11/2021, Χανιά-Πειραιά, και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το πλοίο BLUE GALAXY.

Αθανασία Παπαδοπούλου

28/11/2021

Η Έλσα και ο γλάρος

 

Η μικρή Έλσα, 9 ετών, ήθελε να ονειρευτεί πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

«Αχ, τι ωραία που είναι εδώ», είπε η Έλσα, και πριν τελειώσει τη φράση της μια φωνή ακούστηκε από μακριά: "Μόνο ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο" και ένας σάκος προσγειώθηκε στα πόδια της.

«Μα, τι είναι αυτό;» αναρωτήθηκε και χωρίς δεύτερη σκέψη άνοιξε τον σάκο. Ένα γράμμα και ένα ζευγάρι παπούτσια μπαλαρίνας.

«Μου φαίνεται πως μόλις μου ανάθεσαν μια αποστολή», σκέφτηκε. Άνοιξε το γράμμα και το διάβασε. "Το ταξίδι αυτό θα σώσει ένα παιδί, ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όλο".

- Βρίσκεσαι στον ουρανό, μπορείς να πετάξεις.

- Να πετάξω, ναι. Αχ, τι ωραία, πάντα ήθελα να πετάξω, μα χωρίς φτερά;

- Μπορούμε να πετάξουμε όταν είμαστε ελεύθεροι, είπε η φωνή.

- Τότε, ξεκινάω αμέσως.

 Η μικρή Έλσα έβαλε τον σάκο στην πλάτη και πέταξε. Ταξίδευε μέρες, πέρασε βουνά και όρη. Πέρασε πάνω από κοιλάδες και ποτάμια. Ξαφνικά, ένας δυνατός βοριάς της άλλαξε πορεία.

- Αααα, βοήθεια πέφτω.

Ένας γλάρος εμφανίστηκε στον ουρανό και η μικρή Έλσα σχεδόν προσγειώθηκε επάνω του. Τύχη βουνό, ευτυχώς, οι μεγάλες φτερούγες του την έσωσαν.

- Έλα Έλσα, της είπε ο γλάρος μη φοβάσαι, το ταξίδι συνεχίζεται. Θα σε πάω εγώ στον προορισμό σου.

- Μα, πώς ξέρεις τον προορισμό μου, ρώτησε η μικρή Έλσα και ένας φόβος

την έπιασε.

- Έλσα, μη φοβάσαι τίποτα, εμείς οι γλάροι δεν διστάζουμε ποτέ. Είμαι o γλάρος

της τύχης σου.

- Αλήθεια; Tι καλός που είσαι, νιώθω ήδη ασφάλεια στα φτερά σου.

- Μικρή μου, ό,τι πήραμε από μικροί θα το δώσουμε στην πορεία της ζωής μας. Και

εσύ, πήρες αγάπη και ήθελες να τη μοιράσεις απλόχερα και να βοηθήσεις,

γι’ αυτό συναντηθήκαμε εδώ, για να κάνουμε μαζί αυτό το

ταξίδι.

- Έλσα, ξύπνα, ώρα να πας σχολείο!

Η Έλσα, ύστερα από ένα ατύχημα, είχε καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο. Σηκώθηκε και δίπλα από το κρεβάτι της βρήκε τον σάκο. Έπιασε τον σάκο και άνοιξε το γράμμα ."Μπορείς να πετάξεις χωρίς φτερά γιατί είσαι απλά ελεύθερη". Ο γλάρος...

Η Έλσα έβαλε τα παπούτσια της μπαλαρίνας και σηκώθηκε χαμογελώντας. Η μητέρα της συγκινημένη φώναξε, «Θαύμα!»

Το βράδυ ο γλάρος ήρθε στον ύπνο της και της είπε:

"Έκανες το πιο δύσκολο ταξίδι. Ξεπέρασες τον φόβο σου, τα όριά σου ένα-ένα με υπομονή, και απέδειξες πως ένα παιδί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ξεκινώντας το καλύτερο ταξίδι πρώτα μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό".

Το διήγημα γράφτηκε στις 18-5-2021 για τον διαγωνισμό 

"ΤΑΞΙΔΙΑ" .Έναν διαγωνισμό που οργάνωσε ο εκδοτικός "ΙΑΝΟΣ" . 

Έλαβαν μέρος 881 διηγήματα έγκυρα. 11/10/2021 αναδείχτηκαν οι 47 νικητές.

Δεν είχα κάποια διάκριση.

Στις 19-9-25 διακρίθηκε και καταχωρήθηκε στην ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΠΟΛΗ απ΄ το ITRAVEL POETRY

Αθανασία Παπαδοπούλου

Η κληρονομιά

Όταν ήμουν στην εφηβεία, κρατούσα ημερολόγιο. Ξέρετε, αυτά με το κλειδάκι και το λουκέτο. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγραφα, αλλά σίγουρα ήθελα να μοιραστώ πράγματα, και το ημερολόγιο (καρδούλα κόκκινη στο σχήμα) ήταν ο καλύτερος μου φίλος. Μεγαλώνοντας, όμως, αυτή η συνήθεια κόπηκε. Τα χρόνια πέρασαν και ξαφνικά ένιωσα πάλι την ανάγκη του.

Και να πάλι εδώ, να σας εκμυστηρευτώ σε τι ωφελεί τελικά να κρατάμε ημερολόγιο:

1. Αναγκάζεσαι να παρατηρείς περισσότερα, ακόμα και αυτά που φαίνονται ασήμαντα.

1/8 – Τα Σχοινάρια ή Σχινάρια του χωριού Λευκόγεια, κοντά στον Πλακιά, είναι μια παραλία 33 χλμ έξω από το Ρέθυμνο. Η διαύγεια του νερού εντυπωσιακή, μια μικρή παραλία με “γκριζομπέζ” ψιλή άμμο και πετραδάκια, με πεντακάθαρα, γαλαζοπράσινα βαθιά νερά. Αντιλήφθηκα ότι η ομορφιά κρύβεται στις λεπτομέρειες, γι’ αυτό κοίταξα να είμαι παρατηρητική, να μη μου ξεφύγει τίποτα από αυτόν τον επίγειο παράδεισο. Την ίδια μέρα, το κατέγραψα στο ημερολόγιό μου.

2. Με το γράψιμο έχεις πιο ξεκάθαρη σκέψη.

1/9 – Σήμερα τσακώθηκα με την αδελφή μου. Με νευριάζει ώρες-ώρες πολύ γιατί θέλει να περνάει το δικό της. Εγώ ήθελα να δω τηλεόραση και εκείνη να διαβάσει. Μία φορά την εβδομάδα, όμως, βλέπω αυτό το παιδικό για 45 λεπτά και δεν με αφήνει σε ησυχία. Όταν τσακωνόμασταν, η μαμά δεν είπε τίποτα (περίεργο). Μετά, που ηρεμήσαμε και οι δύο, ήρθε και μας είπε:
"Μαρία, ήσουν πολύ θυμωμένη που η Νίκη ήθελε να δει το παιδικό. Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε η Νίκη γι’ αυτό;
Νίκη, εσύ τι λες; Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε η Μαρία γι’ αυτό;"

Τώρα που το σκέφτομαι, η καταγραφή του προβλήματος με βοήθησε να βρω και τη λύση. Την επόμενη φορά που θα θέλω να δω το παιδικό, θα πάω απλά στην κουζίνα και θα αφήσω τη Μαρία να διαβάσει. Όσο γράφω, μου έρχονται και άλλες λύσεις, όπως να παίξουμε κορώνα-γράμματα. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι το ημερολόγιο θα μου έδινε τη λύση.

3. Ηρεμία.

1/10 – Ξαφνικά ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό, σα να με πνίγουν. Αναστατώθηκα, αλλά παρέμεινα ψύχραιμη. Σηκώθηκα αργά από το κρεβάτι και έγραψα τη σκέψη μου και τι νιώθω. Κρίση πανικού; Ένα άσχημο γεγονός που θυμήθηκα και η αδικία με έπνιγαν. Κατέγραψα το γεγονός και τα έντονα συναισθήματά μου. Πήγα τη σκέψη ένα βήμα παρακάτω και το αποτύπωσα στο χαρτί. Ήταν φόβος τελικά. Διαβάζοντας ξανά ό,τι έγραψα, τον είχα ήδη νικήσει. Πολλές φορές η ζωή μπορεί να είναι ακατανόητη και άδικη, αλλά όταν εκφράζεις αυτά που νιώθεις, βρίσκεις λύση και νιώθεις ηρεμία.

4. Πώς έκοψα το τσιγάρο.

1/11 – Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που επισκέφτηκα τον αγαπημένο μου θείο στο νοσοκομείο. Κάθε μέρα, επί έναν μήνα, τον επισκεπτόμουνα και έγραφα στο ημερολόγιο ότι το κάπνισμα κάνει κακό στην υγεία. Ακόμα όμως δεν μπορούσα να το κόψω.

Ξημέρωνε 4/8 και η μητέρα μου με ξύπνησε ταραγμένη λέγοντάς μου:
"Πέθανε ο θείος Λευτέρης".

Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο και μαζεύαμε τα πράγματά του, βρήκα ένα χειρόγραφο σημείωμα με την υπογραφή του:

"Αγαπημένη μου ανιψιά, ξέρω ότι καπνίζεις και ίσως να σου ακουστεί περίεργο αυτό που διαβάζεις, αλλά μόλις έχασες τον θείο σου από το τσιγάρο. Ο καπνός μου πρόσβαλε όλα τα όργανα με επίπτωση στη ζωτικότητα και στη λειτουργικότητά τους. Αν θέλεις να ζήσεις, κόψε σήμερα κιόλας το τσιγάρο. Κοίτα γύρω σου, είσαι σε ένα θάλαμο που σχεδόν όλοι είναι διασωληνωμένοι..."

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, πέταξα το σχεδόν ολόκληρο πακέτο στα σκουπίδια. Το τσιγάρο το έκοψα μια για πάντα και βρήκα την υγεία μου. Το γράμμα του δεν το έδειξα ποτέ σε κανέναν, αλλά το μοιράστηκα με τον καλύτερό μου φίλο – αυτός με έσωσε αυτή τη φορά από βέβαιο θάνατο.

5. Νιώθω ευγνωμοσύνη.

1/12 – Ταξίδεψα στο Βόρειο Σέλας με την καλύτερή μου φίλη. Μείναμε σε γυάλινα ιγκλού στη Φιλανδική Λαπωνία και παίξαμε με το χιόνι, κάναμε σαφάρι με ταράνδους και σκι. Το να πηγαίνεις τέτοιου είδους ταξίδια και να έχεις δίπλα σου φίλους που σε αγαπάνε σε κάνει να νιώθεις ευγνωμοσύνη.

• Γιαγιά, γιαγιά, ξύπνα! Θέλουμε να μας διαβάσεις κι άλλο από το ημερολόγιο της μαμάς.

• Αγαπημένα μου εγγόνια, η μαμά σας κρατούσε πάντα ημερολόγιο, όπως βλέπετε. Έφυγε ξαφνικά και πάντα μου έλεγε ότι το ημερολόγιο είναι ένα είδος κληρονομιάς για εκείνη. Ευχόταν πάντα να το πιάσετε στα χέρια σας και να ανακαλύψετε ιδέες και ό,τι άλλο υπάρχει εδώ μέσα.

Οι μικρές έτρεξαν στα δωμάτιά τους και έφεραν στη γιαγιά τα δικά τους ημερολόγια που είχαν ήδη ξεκινήσει να γράφουν.

• Γιαγιά, καμιά φορά τσακώνομαι με την αδελφή μου γιατί θέλει να βάζει δυνατά την τηλεόραση ενώ εγώ θέλω να διαβάσω…
  Και με μια φωνή είπαν και οι δύο:

• Γιαγιά, "κορώνα ή γράμματα";

Δάκρυα συγκίνησης κύλησαν από τα καταγάλανα μάτια της γιαγιάς. Δάκρυα περηφάνιας για την κόρη της, δάκρυα για την κληρονομιά που άφησε!

Μην ξεχνάτε να ζείτε τη ζωή σας και να καταγράφετε κάθε στιγμή. Να έχετε αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό. Άλλωστε, σε ό,τι δίνουμε την προσοχή μας, το μεταμορφώνουμε. Η μνήμη κάποια στιγμή θα μας εγκαταλείψει.

Το ημερολόγιο θα είναι η κληρονομιά μας!

Αθανασία Παπαδοπούλου
8/10/2021

Ο Αντωνάκης και το σκιουράκι

 Σκίουρος ή βερβερίτσα είναι το κοινό όνομα ενός μικρού θηλαστικού της οικογένειας Σκιουρίδες. Το όνομα προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «σκιά» και «ουρά». Οι σκίουροι έχουν μεγάλη φουντωτή ουρά και συνήθως τρώνε σπόρους, κάρυα (καρύδια, φουντούκια κτλ.), μπουμπούκια λουλουδιών, μανιτάρια και κάστανα. Η καλύτερη τροφή για τους σκίουρους είναι ένα μείγμα από φουντούκια, καρύδια, ηλιόσπορους, ψιλοκομμένα καρότα, παξιμάδια χωρίς ζάχαρη, καρπούζι, ψιλοκομμένα μήλα, σταφύλια, ακτινίδια και πολύ φρέσκο νερό.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πολιτεία δίπλα στο δάσος, ζούσε ο Αντωνάκης με τους γονείς του. Ήταν πολύ τυχερό παιδί, γιατί το σπίτι του βρισκόταν πολύ κοντά στο δάσος.

Μια μέρα λέει στη μητέρα του:

• Μαμά, θέλω ένα σκιουράκι για φίλο!

• Αγάπη μου, τα σκιουράκια δεν είναι κατοικίδια ζώα.

• Έλα, μαμάκα, θέλω παρέα!

• Θέλεις να πάρουμε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι;

• Όχι, εγώ θέλω σκιουράκι! Το είδα στο pet shop του κ. Γιάννη. Ξέρεις πώς με κοίταζε; Σαν να μου έλεγε: "Θέλω παρέα! Είμαι μόνο εδώ!"

• Αχ βρε Αντωνάκη, δεν μπορώ να σου χαλάσω το χατίρι. Θέλω να μου υποσχεθείς όμως πως θα το φροντίζεις και θα το περιποιείσαι εσύ.

• Ναιιι! Ευχαριστώ, μαμά! Είσαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου!

Το απόγευμα της ίδιας μέρας πήγαν στο μαγαζί με τα ζώα.

• Γεια σας, κ. Γιάννη, ήρθαμε να πάρουμε το σκιουράκι.

• Τι ευχάριστη έκπληξη! Το έχω πολύ καιρό αυτό το σκιουράκι. Πολύ χαίρομαι που θα το πάρει ο Αντωνάκης. Είμαι σίγουρος ότι θα γίνουν δύο πολύ καλοί φίλοι.

• Ναι, κ. Γιάννη, του βρήκα και όνομα! Θα τον φωνάζω Γιούπι.

Η μαμά του Αντωνάκη και ο κ. Γιάννης έσκασαν στα γέλια.

Ένα τεράστιο κλουβί την ίδια κιόλας ημέρα τοποθετήθηκε στο δωμάτιο του Αντωνάκη, ώστε το σκιουράκι να έχει άφθονο χώρο για να αναρριχάται. Για υπόστρωμα έβαλαν ροκανίδια από σκληρό ξύλο.

Ο Αντωνάκης είχε όμως μια κακή συνήθεια: έτρωγε αρκετά γαριδάκια, πατατάκια και σοκολάτες, και πολλές φορές τα έκρυβε γιατί η μαμά του τον μάλωνε.

• Γιούπι, κοίτα τι θα φάμε σήμερα! Έλα, πιάσε γαριδάκια!

• Αντωνάκη, τι είναι αυτό; Πρώτη φορά θα φάω κάτι τέτοιο!

• Γιούπι, μιλάς;

• Ναι, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

• Α, τι ωραία! Πολύ χαίρομαι γι' αυτό! Θα κάνουμε καλή παρέα. Έχω κρυμμένα πολλά πατατάκια, σοκολάτες και μπισκότα.

• Πρώτη φορά δοκιμάζω από αυτά. Μιαμ… μιαμ, νόστιμα είναι. Κάνει να τα τρώμε όμως;

• Ναι, Γιούπι, αλλά κρυφά.

• Φέρε μου μπισκότα, Αντωνάκη! Μιαμ… μιαμ…

Ο Γιούπι και ο Αντωνάκης εκείνη τη μέρα έφαγαν μέχρι σκασμού σοκολάτες, καραμέλες και μπισκότα.

Το μεσημέρι, η μαμά του Αντωνάκη τον φώναξε να φάνε όλοι μαζί στο τραπέζι. Ο Αντωνάκης όμως δεν μπορούσε να φάει τίποτα, γιατί είχε σκάσει από τις σοκολάτες, τα μπισκότα και τις καραμέλες, και η κοιλίτσα του πονούσε πολύ.

• Μα τι συμβαίνει, Αντωνάκη; Μη μου πεις πως πήρες απ' το ντουλάπι τις καραμέλες, τις σοκολάτες και τα μπισκότα!

• Μαμάκα μου, με πονάει η κοιλίτσα μου, θέλω να κάνω εμετό.

• Αχ βρε Αντωνάκη, τι είπαμε; Δεν ακούς;

Ο Αντωνάκης πέρασε ένα άσχημο απόγευμα κάνοντας εμετούς. Όταν η μαμά του μπήκε μέσα στο δωμάτιό του, το σκιουράκι έλειπε, και μέσα στο κλουβί βρήκε εμετό.

• Μα Αντωνάκη, μη μου πεις! Έδωσες καραμέλες, μπισκότα και σοκολάτες και στο σκιουράκι; Έτσι το προσέχεις; Κοίτα, έφυγε, γιατί έπαθε τα ίδια μ’ εσένα. Έφαγε τροφές που δεν επιτρέπονται για σκιουράκια και έκανε εμετό. Κατάφερε και το έσκασε.

• Μαμά, συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω. Κλαψ… Πού είναι ο Γιούπι;

• Ο Γιούπι έφυγε, γιατί θέλει να ζήσει με τα καρύδια, τα φουντούκια και όλα όσα χρειάζεται ο οργανισμός του!

• Μαμά, θέλω πίσω τον Γιούπι. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα του ξαναδώσω καραμέλες, σοκολάτες και μπισκότα!

• Αντωνάκη, ο Γιούπι έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει. Είδε ότι κάνεις κι εσύ κακό στον εαυτό σου και δεν θέλει να ζει έτσι!

• Μα πού το ξέρεις;

• Όταν καθίσαμε το μεσημέρι στο τραπέζι, άκουσε ότι πονούσε η κοιλίτσα σου και έκλαιγες! Τον είδα εγώ, τον Γιούπι, στην άκρη της πόρτας που κρυφοκοίταζε!

• Μαμά, σε παρακαλώ! Θέλω τον Γιούπι πίσω! Δεν θα ξαναφάω καραμέλες, σοκολάτες και μπισκότα! Στο υπόσχομαι, αρκεί να γυρίσει.

• Αντωνάκη μου, δεν ξέρω! Πρέπει από τώρα να το εφαρμόσεις και ίσως γυρίσει.

Απ’ την επόμενη κιόλας μέρα, ο Αντωνάκης σταμάτησε να τρώει τα ζαχαρωτά που έβλαπταν την υγεία του.

• Μαμά, πέρασαν πέντε μέρες που δεν τρώω καραμέλες και σοκολάτες! Πού είναι ο Γιούπι;

• Δεν ξέρω, αγάπη μου! Ίσως ακόμα δεν συνήλθε.

• Μαμά, θέλω τον Γιούπι!

Το ίδιο βράδυ, ο Γιούπι ήρθε στο όνειρο του Αντωνάκη:

• Αντωνάκη, πονάει η κοιλίτσα μου και πήγα στο δάσος να φάω φιστίκια, για να γίνω καλά!

• Γιούπι, σου ζητάω συγγνώμη! Σταμάτησα κι εγώ να τρώω σοκολάτες, καραμέλες και μπισκότα! Γύρνα πίσω, σε παρακαλώ, και σου υπόσχομαι ότι θα τρως φουντούκια, καρύδια και όλα όσα πρέπει να τρώνε τα σκιουράκια. Κι εγώ έμαθα πλέον να τρώω το νόστιμο φαγητό της μαμάς!

• Αν είναι έτσι, να γυρίσω.

Το πρωί, ο Αντωνάκης ξύπνησε και έτρεξε να διηγηθεί στη μαμά του το ωραίο όνειρο που είδε.

• Πάμε σχολείο, Αντωνάκη, και ίσως μέχρι το μεσημέρι να έχει έρθει, είπε η μαμά του.

Το μεσημέρι, που γύρισε ο Αντωνάκης από το σχολείο, ο Γιούπι ήταν μέσα στο σπιτάκι του πολύ χαρούμενος! Μόλις τον είδε, έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Ο Γιούπι ήταν πολύ ευτυχισμένος που συνάντησε ξανά τον Αντωνάκη!

• Γιούπι, σ’ αγαπάω! Από εδώ και πέρα θα τρώμε υγιεινά και θα παραμείνουμε οι καλύτεροι φίλοι για πάντα!

• Γιούπιιιι, φώναξε και ο Γιούπι, και οι δυο τους αγκαλιάστηκαν!

Πέρασαν πολλά χρόνια και ο Γιούπι με τον Αντωνάκη παρέμεναν οι καλύτεροι φίλοι! Ο Αντωνάκης σπούδασε στη Γυμναστική Ακαδημία και έμαθε τον Γιούπι να κάνει ασκήσεις!

Ωραία που είναι η ζωή όταν έχεις καλούς φίλους! Ωραία που είναι η ζωή, όταν οι φίλοι σου έχουν υγεία! Ζουν περισσότερα χρόνια και έτσι έχεις την ευκαιρία να περνάς πολλές και όμορφες στιγμές μαζί τους!

Ζουν όλοι πολύ καλά! Και ο Γιούπι και ο Αντωνάκης ακόμη καλύτερα!

Αθανασία Παπαδοπούλου

19-9-2021

Διακρίθηκε απo το ITRAVEL POERTRY και δημοσιεύτηκε στην ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑ στις 9-12-2025

Ελίνα, ποιά εποχή διαλέγεις;

 Οι εποχές δεν είναι μόνο εποχές· είναι τρόπος ζωής. Το φθινόπωρο εμπεριέχει την έννοια της πτώσης: πτώση της διάθεσης, πτώση των φύλλων, πτώση της θερμοκρασίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να ταυτίζουν το φθινόπωρο με την έναρξη, την επανεκκίνηση. Νέα σχολική χρονιά, προσαρμογή στη δουλειά. (Αυτά λένε οι ειδικοί.)

Από εκεί που προχωρούσαμε ξυπόλητοι στην άμμο, τώρα βαδίζουμε με παπούτσια στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι προσαρμοζόμαστε σε αυτό. Αν όμως ξαφνικά νιώσεις ότι μια φωνή σου φωνάζει μέσα σου, τότε το καλοκαίρι δεν ήταν απλώς διακοπές για εσένα. Ήταν ο εαυτός σου που κάτι φώναζε· ότι πρέπει να αλλάξεις, να ξεπεράσεις και να χτίσεις. Να χτίσεις καινούργια όρια; Ίσως· να κρατήσεις όμως τον αυθεντικό σου εαυτό ζωντανό, αληθινό και ακμαίο. Να γελάς και να κλαις με συγκεκριμένους ανθρώπους. Να ορίζεις εσύ τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ξέρεις, υπάρχουν ορισμοί για τις εποχές: Άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης και της ανθοφορίας· Καλοκαίρι, η εποχή της καρποφορίας και της συγκομιδής· Φθινόπωρο, η εποχή της ήπιας αποσύνθεσης και της θλίψης· Χειμώνας, η εποχή του «θανάτου» και της ανασυγκρότησης. Διάλεξε εποχή. Ή μήπως νομίζεις ότι σε έχει ήδη διαλέξει εκείνη; Κύκλο κάνουν οι εποχές, κύκλο και η ζωή: γέννηση, ανάπτυξη, ωριμότητα, ολοκλήρωση.
Ο Αριστοτέλης είχε πει: «Η ενέργεια του μυαλού είναι η ουσία της ζωής. Η γνώση του εαυτού μας είναι η αρχή όλης της σοφίας.»

Θα χρειαστεί να ακολουθήσεις τον κύκλο. Φοβάσαι; Με μαθηματική ακρίβεια, το καλοκαίρι θα ξανάρθει, οπότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Η φύση δεν φοβάται τον χειμώνα, γιατί ξέρει πως η άνοιξη θα ξανάρθει. Και αυτό είναι τροφή για σκέψη. Έτσι κι εσύ, κάνε τον κύκλο σου και μη φοβάσαι.

Η ομορφιά κάθε εποχής βρίσκεται μέσα μας. Μη φοβάσαι που μισείς το φθινόπωρο· ανήκεις, άλλωστε, στη μεγαλύτερη κατηγορία ανθρώπων που πάσχουν από το σύνδρομο εποχικής συναισθηματικής διαταραχής. Και επειδή δεν είμαι ειδική να στο αναλύσω επιστημονικά, θα σου πω με απλά λόγια: πρόκειται για μια διαταραχή της διάθεσης που οφείλεται στη μείωση της έκθεσής μας στον ήλιο. Πάρε λίγη βιταμίνη D και όλα οκ. Χαχα… είδες; Πάντα υπάρχουν λύσεις, αρκεί να βρίσκουμε κάτι χιουμοριστικό μέσα από τις δύσκολες καταστάσεις· έτσι πάντα θα κερδίζουμε!

Και τώρα που είπα ήλιο… Εμένα φέτος με «διάλεξε» ο χειμώνας και με «τιμώρησε» το καλοκαίρι (ξέρεις γιατί). Αλλά για φαντάσου, για έναν περίεργο λόγο φθινοπώριασε χωρίς να χρειάζομαι ούτε καν βιταμίνη D. Έλα, μπόρα είναι· θα περάσει, μη σου πω ότι πέρασε κιόλας. Να και το ουράνιο τόξο. Ξέρεις τι σημαίνει το ουράνιο τόξο; Κάθε χρώμα (δηλαδή κάθε μήκος κύματος) διαθλάται υπό διαφορετική γωνία μέσα στα σταγονίδια (που δρουν σαν μικρά πρίσματα), παθαίνει διαφορετική εκτροπή κι έτσι το ορατό λευκό φως αναλύεται στα διάφορα χρώματα που το συνθέτουν, δηλαδή στο φάσμα του. Έτσι εμφανίζεται το φάσμα του ηλιακού φωτός ως ένα πολύχρωμο τόξο, με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί στην εξωτερική του πλευρά και το ιώδες στην εσωτερική. Η διαφορετικότητα της γωνίας κάθε μήκους κύματος (χρώματος) και του σχήματος των σταγονιδίων εξηγεί και το τοξοειδές σχήμα του φαινομένου και όχι κάποιο άλλο. Για να γίνει αντιληπτό το ουράνιο τόξο από παρατηρητή, θα πρέπει να έχει στραμμένα τα νώτα του στον ήλιο. (Εντάξει, Ελίνα και αναγνώστες μου, δεν την έγραψα μόνη μου αυτή την επιστημονική ανάλυση· η πληροφορία είναι από τη Wikipedia.)

Βλέπεις, ακόμα και το ουράνιο τόξο «συνεργάζεται». Πρέπει να βρέξει για να εμφανιστεί και να το θαυμάσουμε. Τελικά, έχει σημασία να διαλέξουμε εποχή;

Έτσι, όπως στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, αναρωτήθηκα και μου έκανα μια ερώτηση: «Το κείμενο το έγραψες για τη φίλη σου την Ελίνα ή μιλούσες στον εαυτό σου;» Λίγα δευτερόλεπτα σκέψης και η απάντηση ήρθε μόνη της. Μπόρα ήταν και πέρασε, Ελίνα. Να, μόλις βγήκε το ουράνιο τόξο. Βγήκα από το μπάνιο και δεν χρειάστηκε να ξαναμιλήσω στον καθρέφτη. Στάθηκα μπροστά στο παράθυρο και δάκρυα ευτυχίας—ναι, ευτυχίας—έτρεξαν στα μαγουλάκια μου, που τελευταία φούσκωσαν αρκετά και αυτά. Δεν ξέρω αν είναι άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο ή χειμώνας. Δεν διαλέγω εποχή και δεν θα αφήσω να με διαλέξει ούτε εκείνη.

Νιώθω ευτυχισμένη, και αυτό το καλοκαίρι δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Θα καταρρίψω εγώ το μύθο της ψυχολογίας που λέει ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά να νιώθουμε μόνο στιγμές χαράς.

Ελίνα, η ηλιόλουστη θαλασσινή εποχή πέρασε, κατέβασε μποτάκια και μπουφάν. Είναι πλέον γεγονός· το φθινόπωρο μπήκε. Σε λίγο θα έρθει και ο χειμώνας, αλλά μη σε νοιάζει. Θα ανάψεις τζάκι, που σου αρέσει. Κάθε εποχή έχει τη χάρη της.

Μη μου πεις ότι ακόμα σκέφτεσαι ποια εποχή θα διαλέξεις. Ελίνα, κύκλος οι εποχές, κύκλος και η ζωή κι εμείς περαστικοί. Βάλε ζακέτα· και αν σε στένεψαν τα περσινά μποτάκια, ακόμα καλύτερα· είναι που πλέον δεν χωράμε σε τίποτα στενό.

Υγεία και με το δεξί!

Καλό φθινόπωρο (αγαπημένη εποχή),
Η φωτογραφία από τη Γιάλοβα, 22:00

Το διήγημα (μικρού μήκους) είναι αφιερωμένο στη φίλη μου την Ελίνα και σε όσους ταυτίστηκαν.

Αθανασία Παπαδοπούλου
5-9-2021

"Μενεξέδες και Ζουμπούλια" (Εμπνευσμένο από το παραδοσιακό πολίτικο τραγούδι σε διασκευή του Αντώνη Βάμβουκα).

Η Μαργαρίτα, η Γαρυφαλλιά και η Ζουμπουλιά είναι τρεις αδερφές από το Ρέθυμνο. Και οι τρεις, όνομα και πράγμα, λουλούδια. Ζουν μαζί με τους γονείς τους, οι οποίοι είναι δάσκαλοι στο επάγγελμα, στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου.

Το Ρέθυμνο είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Κρήτης και έδρα του μητροπολιτικού Δήμου της περιφέρειας Κρήτης. Είναι χτισμένο στη βόρεια ακτή της Κρήτης, στη νότια όχθη του Κρητικού Πελάγους, και το διασχίζουν μικρά ρέματα, εκ των οποίων όμως τα περισσότερα έχουν καλυφθεί, εκτός από τον μεγάλο Πλατανιανό ποταμό στα ανατολικά. Το Ρέθυμνο υπήρξε μεγάλος οικισμός από τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς σχετίζεται με την αρχαία πόλη-κράτος "Ρίθυμνα". Σήμερα εμφανίζει μεγάλη τουριστική κίνηση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ οι 10.500 και πλέον ενεργοί φοιτητές καθιστούν την πόλη ιδιαίτερα ζωντανή κατά την υπόλοιπη διάρκεια του χρόνου. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 34.300 κατοίκους (απογραφή 2011) και της ευρύτερης αστικής περιοχής σε 46.879 κατοίκους, καθιστώντας το Ρέθυμνο την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης, μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά.

Η παλιά πόλη του Ρεθύμνου αποτελεί διατηρητέα αναγεννησιακή συνοικία. Εκεί βρίσκονται η Φορτέτσα, η Πλατεία Μικρασιατών και η Νομαρχία. Γειτονιά της είναι η Σοχώρα, όπου εδρεύει ο Νέος Αστέρας Ρεθύμνου.

Τα τρία κορίτσια είναι ταλαντούχα και έχουν σπουδάσει στον τομέα τους. Η μεγάλη, η Μαργαρίτα, είναι ψυχολόγος με δικό της γραφείο. Η μεσαία, η Γαρυφαλλιά, είναι ζωγράφος, ενώ η μικρότερη, η Ζουμπουλιά, είναι μουσικός. Από όσο θυμάται τον εαυτό της, η Ζουμπουλιά είχε πάντα μια κιθάρα στο χέρι. Είχε τελειώσει το Μουσικό Λύκειο Ρεθύμνου και είχε βραβευτεί σε ξεχωριστή εκδήλωση. Ήταν πρώτη στη χορωδία του σχολείου. Οι καθηγητές ενημέρωσαν τους γονείς για το ταλέντο της, και εκείνοι φρόντισαν να την στείλουν σε ωδείο για φωνητική.

Ο Αντώνης, ένας εξαιρετικός καθηγητής μουσικής και φωνητικής, καθώς και συνθέτης, τραγουδοποιός και ερμηνευτής, ανέλαβε τη Ζουμπουλιά. Με πολύ σκληρή δουλειά, η Ζουμπουλιά έγινε μια από τις πιο καταξιωμένες μουσικούς στην κιθάρα και τη φωνητική. Έγραφε στίχους, ερμήνευε και αγαπούσε τη μουσική με πάθος. Η πορεία της ήταν αργή, σταθερή και με μεγάλη επιτυχία.

Μια μέρα σκέφτηκε: «Ζούμε στον κόσμο του διαδικτύου, θα φτιάξω το δικό μου κανάλι στο YouTube». Καθημερινά ανέβαζε βίντεο με τραγούδια δικά της και με την κιθάρα στο χέρι. Σιγά-σιγά απέκτησε viewers από όλη την Ελλάδα και αργότερα από το εξωτερικό, με κοινό όλων των ηλικιών.

Μετά από χρόνια δουλειάς, η πρώτη πόρτα άνοιξε για τη Ζουμπουλιά. Όταν γίνεται η αρχή, όπως λέει ο σοφός λαός, είναι το ήμισυ του παντός. Η Ζουμπουλιά μπήκε στον μαγικό κόσμο της μουσικής. Οι ερμηνείες της ήταν μαγικές, οι στίχοι της μοναδικοί. Η παιδεία, το ταλέντο, ο χαρακτήρας και το ήθος της την εκτόξευσαν μέρα με τη μέρα.

Η Ζουμπουλιά χρειάστηκε σύντομα και βοηθό. Λάμβανε καθημερινά emails ακόμα και από το εξωτερικό, με αιτήματα για διαδικτυακά μαθήματα φωνητικής και κιθάρας μέσω Skype. Δημιούργησε ομάδες, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε ενθουσιωδώς.

Ο Αντώνης ήταν πάντα το στήριγμά της. Ο μέντορας που δεν ξεχνάς ποτέ. Το δίκτυό της μεγάλωνε συνεχώς και τα σχόλια την έκαναν να εξελίσσεται ακόμα περισσότερο. Έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα και σε 27 χώρες της Ευρώπης.

Αυτό το καλοκαίρι, η Ζουμπουλιά πρότεινε στον Αντώνη να διοργανώσουν, μαζί με τη χορωδία Ρεθύμνου και το Μουσικό Σχολείο, μια συναυλία στη Φορτέτζα. Η Φορτέτζα (Fortezza), λανθασμένα πολλές φορές «Φορτέτσα», είναι το Ενετικό Κάστρο στο Ρέθυμνο, πάνω σε λόφο στο κέντρο της παλιάς πόλης. Η θέα της είναι πανοραμική και κρύβει ιστορία αιώνων.

Η κατασκευή της Φορτέτζας ξεκίνησε το 1573, ενώ ολοκληρώθηκε το 1580. Για το χτίσιμο εργάστηκαν 107.142 Κρητικοί και 40.205 επιταγμένα ζώα, υπό την επίβλεψη του πρωτομάστορα Γ. Σκορδύλη.

Μετά από σκληρή προετοιμασία, όλα ήταν έτοιμα για την εκδήλωση στις 14/8, παραμονή της Παναγίας. Η Ζουμπουλιά ετοίμαζε τη μεγαλύτερη γιορτή της χρονιάς, γνωρίζοντας μόνο τον Αντώνη. Η συναυλία περιλάμβανε συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και τις 27 χώρες της Ευρώπης, και ήταν υπερθέαμα με μουσική, πυροτεχνήματα και λάμψη.

Με το τέλος της συναυλίας, ο Αντώνης, γονάτισε μπροστά στη Ζουμπουλιά, κρατώντας ένα μονόπετρο, και τη ρώτησε:

• Ζουμπουλιά, θες να γίνεις γυναίκα μου;

Η Ζουμπουλιά, συγκινημένη, απάντησε:

• Ναι, Αντώνη!

Σήμερα ζουν στο Ρέθυμνο, έχουν οικογένεια και η μουσική τους συνεχίζει να τους ενώνει. Το τραγούδι «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» έγινε παγκόσμια γνωστό, συμπεριλήφθηκε σε τηλεοπτική σειρά και γυρίστηκε video clip με αληθινά γεγονότα.

Στο μπαλκόνι του σπιτιού τους πάντα υπάρχουν δύο γλάστρες, με μενεξέδες και ζουμπούλια. Η αγάπη τους και η μουσική άντεξαν στο χρόνο γιατί, όπως τα λουλούδια, χρειάζονται φροντίδα, σεβασμό και αγάπη για να ανθίσουν.

Μπράβο στον Αντώνη και τη Ζουμπουλιά, παράδειγμα προς μίμηση, που βρήκαν «το κλειδί της ευτυχίας» με αξία, μόχθο και αγάπη.

Αθανασία Παπαδοπούλου 12/8/2021

Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από το γνωστό παραδοσιακό πολίτικο τραγούδι, σε μια bossa nova διασκευή από τον Αντώνη Βάμβουκα. Από τη δισκογραφική του δουλειά "Παράδοση και ροκ".

https://www.youtube.com/watch?v=YtYzo1yBC_A

Ενορχήστρωση, ηλεκτρική κιθάρα, τραγούδι: Αντώνης Βάμβουκας

Μπάσο: Γιώργος Μαθιανάκης

Τύμπανα: Λάμπρος Κουνενής

 Εξώφυλλα δίσκου: Αγάπη Κεραμιδά

Layout: Στέλιος Καλογεράκης

https://www.facebook.com/a.vamvoukas - official page