Ο Αντωνάκης και το σκιουράκι

 Σκίουρος ή βερβερίτσα είναι το κοινό όνομα ενός μικρού θηλαστικού της οικογένειας Σκιουρίδες. Το όνομα προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «σκιά» και «ουρά». Οι σκίουροι έχουν μεγάλη φουντωτή ουρά και συνήθως τρώνε σπόρους, κάρυα (καρύδια, φουντούκια κτλ.), μπουμπούκια λουλουδιών, μανιτάρια και κάστανα. Η καλύτερη τροφή για τους σκίουρους είναι ένα μείγμα από φουντούκια, καρύδια, ηλιόσπορους, ψιλοκομμένα καρότα, παξιμάδια χωρίς ζάχαρη, καρπούζι, ψιλοκομμένα μήλα, σταφύλια, ακτινίδια και πολύ φρέσκο νερό.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πολιτεία δίπλα στο δάσος, ζούσε ο Αντωνάκης με τους γονείς του. Ήταν πολύ τυχερό παιδί, γιατί το σπίτι του βρισκόταν πολύ κοντά στο δάσος.

Μια μέρα λέει στη μητέρα του:

• Μαμά, θέλω ένα σκιουράκι για φίλο!

• Αγάπη μου, τα σκιουράκια δεν είναι κατοικίδια ζώα.

• Έλα, μαμάκα, θέλω παρέα!

• Θέλεις να πάρουμε ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι;

• Όχι, εγώ θέλω σκιουράκι! Το είδα στο pet shop του κ. Γιάννη. Ξέρεις πώς με κοίταζε; Σαν να μου έλεγε: "Θέλω παρέα! Είμαι μόνο εδώ!"

• Αχ βρε Αντωνάκη, δεν μπορώ να σου χαλάσω το χατίρι. Θέλω να μου υποσχεθείς όμως πως θα το φροντίζεις και θα το περιποιείσαι εσύ.

• Ναιιι! Ευχαριστώ, μαμά! Είσαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου!

Το απόγευμα της ίδιας μέρας πήγαν στο μαγαζί με τα ζώα.

• Γεια σας, κ. Γιάννη, ήρθαμε να πάρουμε το σκιουράκι.

• Τι ευχάριστη έκπληξη! Το έχω πολύ καιρό αυτό το σκιουράκι. Πολύ χαίρομαι που θα το πάρει ο Αντωνάκης. Είμαι σίγουρος ότι θα γίνουν δύο πολύ καλοί φίλοι.

• Ναι, κ. Γιάννη, του βρήκα και όνομα! Θα τον φωνάζω Γιούπι.

Η μαμά του Αντωνάκη και ο κ. Γιάννης έσκασαν στα γέλια.

Ένα τεράστιο κλουβί την ίδια κιόλας ημέρα τοποθετήθηκε στο δωμάτιο του Αντωνάκη, ώστε το σκιουράκι να έχει άφθονο χώρο για να αναρριχάται. Για υπόστρωμα έβαλαν ροκανίδια από σκληρό ξύλο.

Ο Αντωνάκης είχε όμως μια κακή συνήθεια: έτρωγε αρκετά γαριδάκια, πατατάκια και σοκολάτες, και πολλές φορές τα έκρυβε γιατί η μαμά του τον μάλωνε.

• Γιούπι, κοίτα τι θα φάμε σήμερα! Έλα, πιάσε γαριδάκια!

• Αντωνάκη, τι είναι αυτό; Πρώτη φορά θα φάω κάτι τέτοιο!

• Γιούπι, μιλάς;

• Ναι, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

• Α, τι ωραία! Πολύ χαίρομαι γι' αυτό! Θα κάνουμε καλή παρέα. Έχω κρυμμένα πολλά πατατάκια, σοκολάτες και μπισκότα.

• Πρώτη φορά δοκιμάζω από αυτά. Μιαμ… μιαμ, νόστιμα είναι. Κάνει να τα τρώμε όμως;

• Ναι, Γιούπι, αλλά κρυφά.

• Φέρε μου μπισκότα, Αντωνάκη! Μιαμ… μιαμ…

Ο Γιούπι και ο Αντωνάκης εκείνη τη μέρα έφαγαν μέχρι σκασμού σοκολάτες, καραμέλες και μπισκότα.

Το μεσημέρι, η μαμά του Αντωνάκη τον φώναξε να φάνε όλοι μαζί στο τραπέζι. Ο Αντωνάκης όμως δεν μπορούσε να φάει τίποτα, γιατί είχε σκάσει από τις σοκολάτες, τα μπισκότα και τις καραμέλες, και η κοιλίτσα του πονούσε πολύ.

• Μα τι συμβαίνει, Αντωνάκη; Μη μου πεις πως πήρες απ' το ντουλάπι τις καραμέλες, τις σοκολάτες και τα μπισκότα!

• Μαμάκα μου, με πονάει η κοιλίτσα μου, θέλω να κάνω εμετό.

• Αχ βρε Αντωνάκη, τι είπαμε; Δεν ακούς;

Ο Αντωνάκης πέρασε ένα άσχημο απόγευμα κάνοντας εμετούς. Όταν η μαμά του μπήκε μέσα στο δωμάτιό του, το σκιουράκι έλειπε, και μέσα στο κλουβί βρήκε εμετό.

• Μα Αντωνάκη, μη μου πεις! Έδωσες καραμέλες, μπισκότα και σοκολάτες και στο σκιουράκι; Έτσι το προσέχεις; Κοίτα, έφυγε, γιατί έπαθε τα ίδια μ’ εσένα. Έφαγε τροφές που δεν επιτρέπονται για σκιουράκια και έκανε εμετό. Κατάφερε και το έσκασε.

• Μαμά, συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω. Κλαψ… Πού είναι ο Γιούπι;

• Ο Γιούπι έφυγε, γιατί θέλει να ζήσει με τα καρύδια, τα φουντούκια και όλα όσα χρειάζεται ο οργανισμός του!

• Μαμά, θέλω πίσω τον Γιούπι. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα του ξαναδώσω καραμέλες, σοκολάτες και μπισκότα!

• Αντωνάκη, ο Γιούπι έφυγε και δεν θα ξαναγυρίσει. Είδε ότι κάνεις κι εσύ κακό στον εαυτό σου και δεν θέλει να ζει έτσι!

• Μα πού το ξέρεις;

• Όταν καθίσαμε το μεσημέρι στο τραπέζι, άκουσε ότι πονούσε η κοιλίτσα σου και έκλαιγες! Τον είδα εγώ, τον Γιούπι, στην άκρη της πόρτας που κρυφοκοίταζε!

• Μαμά, σε παρακαλώ! Θέλω τον Γιούπι πίσω! Δεν θα ξαναφάω καραμέλες, σοκολάτες και μπισκότα! Στο υπόσχομαι, αρκεί να γυρίσει.

• Αντωνάκη μου, δεν ξέρω! Πρέπει από τώρα να το εφαρμόσεις και ίσως γυρίσει.

Απ’ την επόμενη κιόλας μέρα, ο Αντωνάκης σταμάτησε να τρώει τα ζαχαρωτά που έβλαπταν την υγεία του.

• Μαμά, πέρασαν πέντε μέρες που δεν τρώω καραμέλες και σοκολάτες! Πού είναι ο Γιούπι;

• Δεν ξέρω, αγάπη μου! Ίσως ακόμα δεν συνήλθε.

• Μαμά, θέλω τον Γιούπι!

Το ίδιο βράδυ, ο Γιούπι ήρθε στο όνειρο του Αντωνάκη:

• Αντωνάκη, πονάει η κοιλίτσα μου και πήγα στο δάσος να φάω φιστίκια, για να γίνω καλά!

• Γιούπι, σου ζητάω συγγνώμη! Σταμάτησα κι εγώ να τρώω σοκολάτες, καραμέλες και μπισκότα! Γύρνα πίσω, σε παρακαλώ, και σου υπόσχομαι ότι θα τρως φουντούκια, καρύδια και όλα όσα πρέπει να τρώνε τα σκιουράκια. Κι εγώ έμαθα πλέον να τρώω το νόστιμο φαγητό της μαμάς!

• Αν είναι έτσι, να γυρίσω.

Το πρωί, ο Αντωνάκης ξύπνησε και έτρεξε να διηγηθεί στη μαμά του το ωραίο όνειρο που είδε.

• Πάμε σχολείο, Αντωνάκη, και ίσως μέχρι το μεσημέρι να έχει έρθει, είπε η μαμά του.

Το μεσημέρι, που γύρισε ο Αντωνάκης από το σχολείο, ο Γιούπι ήταν μέσα στο σπιτάκι του πολύ χαρούμενος! Μόλις τον είδε, έτρεξε να τον αγκαλιάσει. Ο Γιούπι ήταν πολύ ευτυχισμένος που συνάντησε ξανά τον Αντωνάκη!

• Γιούπι, σ’ αγαπάω! Από εδώ και πέρα θα τρώμε υγιεινά και θα παραμείνουμε οι καλύτεροι φίλοι για πάντα!

• Γιούπιιιι, φώναξε και ο Γιούπι, και οι δυο τους αγκαλιάστηκαν!

Πέρασαν πολλά χρόνια και ο Γιούπι με τον Αντωνάκη παρέμεναν οι καλύτεροι φίλοι! Ο Αντωνάκης σπούδασε στη Γυμναστική Ακαδημία και έμαθε τον Γιούπι να κάνει ασκήσεις!

Ωραία που είναι η ζωή όταν έχεις καλούς φίλους! Ωραία που είναι η ζωή, όταν οι φίλοι σου έχουν υγεία! Ζουν περισσότερα χρόνια και έτσι έχεις την ευκαιρία να περνάς πολλές και όμορφες στιγμές μαζί τους!

Ζουν όλοι πολύ καλά! Και ο Γιούπι και ο Αντωνάκης ακόμη καλύτερα!

Αθανασία Παπαδοπούλου

19-9-2021

Διακρίθηκε απo το ITRAVEL POERTRY και δημοσιεύτηκε στην ΠΑΡΑΜΥΘΟΧΩΡΑ στις 9-12-2025

Ο αστείος χαρταετός

 

Μικρέ μικρέ χαρταετέ πόσο ψηλά αρμενίζεις,

σε βλέπω και σε χαίρομαι και την καρδιά μου ανοίγεις.

Τα αστεία σκουλαρίκια σου τα βλέπω και γελάω 

και συ με βλέπεις και γελάς για αυτό και σε αγαπάω.

Φρρρ... σ’ ακολουθούν πολλοί, γιατί είσαι ο πιο μικρός και κάνεις πτήσεις χαμηλές και άξαφνα υψηλές.

Φύσα αγέρα, φύσα αγέρα και άσε τον αητό μου να ξανοιχτεί όσο γίνεται ποιο πολύ.

Και έτσι όπως γίνατε πολλοί, πολύχρωμα ντυμένοι, τραβάω την ουρίτσα σου 

και όλους τους προσπερνάμε. Κάνεις σκέρτσα, τούμπες  και χαρές και όλοι μαζί γελάμε.

Ξανοίξου αητέ μου στον αγέρα  γιατί είναι Καθαρή Δευτέρα,

να γεμίζεις με χαρά κάθε παιδική αγκαλιά.

Εύχομαι ο χαρταετός της ψυχής μας να αρμενίζει στον κόσμο πάντα λεύτερος.

Καλά κούλουμα και καλή Σαρακοστή σε όλους.

Αθανασία Παπαδοπούλου

15/3/2021

Η μαγική ομπρέλα

Σ' ένα πολυσύχναστο επαρχιακό δρόμο μέσα σε μια στοά καθόταν ένας κύριος που πουλούσε ομπρέλες 365 μέρες το χρόνο!

Η ομπρέλα είναι ένα αντικείμενο που μάς προστατεύει απ΄ τον ήλιο αλλά και απ΄ τη βροχή. Η λέξη ομπρέλα προέρχεται απ' τη λατινική λέξη umbra,που σημαίνει σκιά. Όταν λιάζει λοιπόν, βρισκόμαστε κάτω απ΄ τη σκιά της ομπρέλας.

Κάποια χρονιά τη μικρή επαρχιακή πόλη επισκέφθηκε ένας θίασος τσίρκου με ταχυδακτυλουργούς, μάγους, θαυματοποιούς, γελωτοποιούς και ακροβάτες. Όλοι έτρεξαν να κόψουν εισιτήρια, για να απολαύσουν το θέαμα που θα παρέμενε εκεί μόνο για τρεις ημέρες στην πόλη τους.

Πραγματικά το θέαμα ήταν φανταστικό! Το πιο εντυπωσιακό όμως απ' όλα ήταν οι ακροβάτες με τις ομπρέλες! Ανέβαιναν σε σχοινιά ύψους τουλάχιστον 5 μέτρων και ισορροπούσαν σ' ένα σκοινί με μόνο οδηγό μια ομπρέλα!

Μια απ' τις μέρες που παρέμεινε ο θίασος εκεί, η μικρή Μαρία επισκέφθηκε το τσίρκο με τη μητέρα της. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ μ' αυτό το θέαμα που βγαίνοντας της ζήτησε να της αγοράσει μια ομπρέλα απ' τον κύριο, που τις πουλούσε μέσα στη στοά.

Πλησιάζοντάς τον, ο κύριος τη ρώτησε:

- Γεια σου γλυκιά μου! Πώς σε λένε;

- Μαρία! Θέλω ν' αγοράσω μια ομπρέλα, για να μάθω κι εγώ ακροβατικά!

Η μητέρα της γέλασε και ζήτησε απ' τον κύριο να διαλέξει μια ομπρέλα.

- Μα, μαμά, γιατί γελάς; Εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω ακροβάτρια.

- Χμμμ...απάντησε ο κύριος! Νομίζω πως ξέρω τι είδους ομπρέλα θέλεις! Θα σου δώσω τη “μαγική”!

- Υπάρχει “μαγική “ομπρέλα; ρώτησε έκπληκτη η Μαρία.

- Έλα Μαρία μου, διάλεξε μια ομπρέλα να πάμε σπίτι. Ο κύριος έχει ομπρέλες για τη βροχή, που χρησιμοποιούν όλοι.

- Κυρία μου, μού επιτρέπετε να διαλέξω εγώ μια για την κόρη σας;

- Ναι μαμά, σε παρακαλώ! Μια "μαγική" ομπρέλα θα πάρω όπως είπε ο κύριος,

θέλω να την διαλέξει εκείνος.

-Εντάξει, λοιπόν.

-Αυτή την κίτρινη Μαρία πάρε! Πίστεψέ με είναι "μαγική"!

Όλη τη μέρα η μικρή Μαρία, όπου και να πήγαινε, όπου κι αν βρισκόταν είχε μαζί την κίτρινη ομπρέλα,την κίτρινη ομπρέλα. Η κίτρινη ομπρέλα και η Μαρία είχαν γίνει “αχώριστες φίλες”!

Όταν καλοκαίριασε, η Μαρία ζήτησε να της φτιάξουν έξω στον κήπο ένα αυτοσχέδιο σχοινί, για να κάνει ακροβατικά με την ομπρέλα. Όλη τη μέρα η Μαρία έκανε ισορροπία με την ομπρέλα. Όταν ξαφνικά ανακάλυψε πως στην άκρη του κήπου υπήρχε ένα φως κι ένα περίεργο τούνελ! Έσκυψε να δει τι βρίσκεται εκεί. Τότε άκουσε να την καλεί μια φωνή:

- Μαρία, η ομπρέλα που κρατάς είναι "μαγική". Μπορεί να πραγματοποιήσει όποια ευχή θέλεις!

- Αλήθεια, ποιος είσαι! Θέλω να γίνω ακροβάτρια να περπατάω στα σχοινιά, όπως οι ακροβάτες στο τσίρκο, που ήρθε στην πόλη μας.

Η Μαρία με την ομπρέλα σε λίγα λεπτά εξαφανίστηκαν.....!

- Ααααα, μα πού βρίσκομαι; αναρωτήθηκε γεμάτη έκπληξη! Νομίζω ότι πετάω! Τι ωραία που είναι εδώ!

- Βρίσκεσαι στην Αίγυπτο γλυκιά μου! Να ξέρεις πως τέτοια ομπρέλα δεν υπάρχει πουθενά σαν τη δική σου!

- Μα εδώ όλοι κυκλοφορούν με ομπρέλες! Όμως βλέπω πως δεν είναι υφασμάτινες, όπως η δική μου. Είναι σαν φύλλα!

- Πολύ σωστά βλέπεις! Φύλλα φοίνικα είναι κουκλίτσα μου! Βρίσκεσαι στην Αίγυπτο 3.500 χρόνια πίσω! Να ξέρεις ότι η πρώτη ιστορικά κατεγεγραμμένη χρήση ομπρέλας για τον ήλιο προέρχεται απ' την Αίγυπτο! Λόγω του θερμού κλίματος, όλοι χρησιμοποιούν ομπρέλες, για να προστατεύονται απ΄ την ακτινοβολία!

- Εκεί που ζω εγώ χρησιμοποιούν πολύ την ομπρέλα, όταν βρέχει!

- Κοίτα γύρω σου Μαράκι μου! Ζεις τώρα στην εποχή που ανακαλύφθηκε η ομπρέλα και μπορεί το όνειρό σου να γίνει πραγματικότητα! Δεν υπάρχει αλλού τέτοιου είδους ομπρέλα σ΄ ολόκληρη την Αίγυπτο!

- Εγώ σ΄ ένα τσίρκο πήγα με τη μαμά μου και ήθελα να μάθω ακροβατικά. Όταν βγήκαμε έξω, συναντήσαμε έναν κύριο που πουλούσε ομπρέλες! Τότε ζήτησα ν΄ αγοράσω μια.

- Θυμάσαι τι σου είπε; Σου πούλησε μια "μαγική" ομπρέλα .Εσύ τον πίστεψες και να΄ σαι τώρα εδώ, για να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα. Έλα μαζί μου να δεις κάτι ωραίο!

-Φοβάμαι λίγο! Η μαμά ίσως με αναζητά!

-Μην ανησυχείς! Η μαμά σου ξέρει πού είσαι!

- Εντάξει τότε, έρχομαι...Αααααα,τι ωραίο τσίρκο είναι αυτό, πόσοι ακροβάτες, πόσες ομπρέλες!

- Πολλές ομπρέλες, αλλά καμία σαν τη δική σου!

Μπαίνοντας ,τα πάντα σταμάτησαν και τότε έγινε κάτι μαγικό. Η Μαρία πέταξε με την κίτρινη ομπρέλα ψηλά και προσγειώθηκε σ' ένα σκοινί.

Το τσίρκο γέμισε κόσμο και όλοι χειροκροτούσαν τη Μαρία με την κίτρινη "μαγική" ομπρέλα! Ένα φαντασμαγορικό μουσικοχορευτικό θέαμα με απίστευτα ακροβατικά από τη Μαρία, έχοντας βεντάλια, φορώντας μάσκα, με οδηγό πάντα τη "μαγική" της ομπρέλα έκανε το όνειρό της πραγματικότητα..! Ένα πολύχρωμο μαντίλι κι ένα εξωτικό λουλούδι τη στόλιζαν. Το κοινό την αποθέωσε με παρατεταμένα χειροκροτήματα!

Όταν τελείωσε η παράσταση, η Μαρία είδε πως κόσμος δεν υπήρχε γύρω της! Ξαφνικά ένας κύριος βρέθηκε μαζί της να κρατάει την ομπρέλα!

- Μα πού βρίσκομαι; Ποιος είστε;

- Βρίσκεστε στη Ρώμη! Παρακαλώ κυρία μου, περάστε! Ο βασιλιάς σάς περιμένει!

- Μα εγώ ξέρετε...

- Μην ανησυχείτε! Τα γνωρίζει όλα! Ήρθατε απ' την Ελλάδα διασχίζοντας την Ασία!Ξέρει,ότι έχετε μια μοναδική ομπρέλα που δεύτερη δεν υπάρχει!

Ο βασιλιάς ζήτησε να σας κάνει το τραπέζι, γιατί γνωρίζει πως είστε η καλύτερη ακροβάτρια της Ασίας! Γνωρίζει επίσης πολύ καλά πως η ομπρέλα συμβολίζει την εξουσία, το κύρος και προορίζεται μόνο για εξέχοντες ανθρώπους, όπως εσείς!

Κάπως έτσι πέρασε μια πολύ όμορφη και εποικοδομητική μέρα η Μαρία.

- Μαρία, ξύπνα, "κάηκες" πάλι, σε πήρε ο ύπνος στη παραλία.

-Μα πού ζω; Δεν βρίσκομαι στη Ρώμη;

- Πού ζεις; Είμαστε στον 20ό αιώνα κοίτα από πάνω σου! Έχεις μια ομπρέλα ψάθινη. Βρισκόμαστε στο πιο ακριβό ξενοδοχείο της Ευρώπης και είμαστε απ' τους πρώτους που χρησιμοποιούνε ομπρέλα θαλάσσης!

- Η δική μου η ομπρέλα πού είναι;

- Ποια δική σου βρε Μαρία! Δεν ακούς τι λέμε τόση ώρα;

- Η ομπρέλα μου, η κίτρινη, η "μαγική".

- Η κίτρινη η μαγική; Μαρία σύνελθε! 'Εχουμε έρθει για διακοπές! Bρισκόμαστε στον 20ό αιώνα και απολαμβάνουμε την πιο όμορφη θάλασσα της Ευρώπη κάτω απ΄ την ψάθινη ομπρέλα!

- Μα εγώ ήμουν στην Ασία και έκανα ακροβατικά! Μετά βρέθηκα στη Ρώμη, όπου έφαγα με τον βασιλιά!

- Χαχαχαχα, ωραίο το αστείο σου! Ποια Ασία και Ρώμη καλέ;M' έκανες και γέλασα.

Η Μαρία έκλεισε το βιβλίο και αποκοιμήθηκε. Το επόμενο πρωινό ξύπνησε στο κρεβάτι της.

Μα τι ακριβώς είχε συμβεί;

-Μαμά, είσαι εδώ;

- Έλα αγάπη μου, σήκω. Κοιμάσαι αρκετές ώρες.

- Μαμά, σε ποιον αιώνα ζούμε;

- Στον 21ό αιώνα αγάπη μου. Τι ερωτήσεις είναι αυτές;

- Η ομπρέλα η κίτρινη πού είναι;

- Μάλλον όνειρο έβλεπες, κατάλαβα. Πάλι ζητάς την κίτρινη ομπρέλα; Πού τη θυμήθηκες; Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που ο κύριος με τις ομπρέλες μάς την πούλησε. Είσαι 30 χρονών και ακόμα θυμάσαι εκείνη την ομπρέλα;

Καμιά φορά νομίζω πως αυτή η ομπρέλα ήταν "μαγική" τελικά και σε βοήθησε να γίνεις την καλύτερη ακροβάτισσα! Είναι γεγονός πως είσαι μια απ' τις 5 καλύτερες ακροβάτισσες του κόσμου στον 21ό αιώνα! Είμαι πολύ περήφανη που είμαι μητέρα σου!

Η Μαρία σηκώθηκε γρήγορα κι έτρεξε στη στοά. Ο κύριος με τις ομπρέλες δεν ήταν εκεί. Σ ένα κουτί βρήκε όμως μια κίτρινη, χαλασμένη ομπρέλα και πάνω ένα αυτοκόλλητο που έγραφε: " Μαρία όταν έρθεις εδώ, θα έχεις βρει ήδη την ομπρέλα αυτή! Η ομπρέλα δεν ήταν μαγική! Εσύ όμως πίστεψες στη μαγεία και ακολούθησες το όνειρό σου. Άνοιξέ την και άφησέ την να πετάξει! Το όνειρό σου εκπληρώθηκε!

Κοίτα στον ουρανό ψηλά πόσες ομπρέλες υπάρχουν! Κοίτα! Οι περισσότερες είναι κίτρινες. Έχει κι άλλα χρώματα. Είναι για όσους πιστεύουν στη μαγεία! Η φαντασία και η αγάπη σου βοήθησαν να εκπληρωθεί το όνειρό σου, που έγινε πραγματικότητα!

Η Μαρία άνοιξε την ομπρέλα και την κοίταζε μέχρι να χαθεί απ' τα μάτια της και να φεύγει στον ουρανό "ανέμελη" κάνοντας "ακροβατικά" απ 'το απαλό φύσημα του αέρα!

Έτρεξε πίσω στο σπίτι, αλλά κανείς δεν ήταν μέσα. Μια κόρνα αυτοκινήτου διέκοψε την σκέψη της.

- Έλα Μαρία, φεύγουμε για το εξοχικό, πού είσαι;

- Μαμά, νόμιζα πως έχω θίασο απόψε.

- Θίασο; τι θίασο; Σε τσίρκο δουλεύεις; Αγάπη μου η φαντασία σου καλπάζει!Είσαι μόλις 9 χρονών! Είναι μέσα Ιουλίου και ετοιμαστήκαμε να πάμε στο εξοχικό να παραθερίσουμε, όπως κάθε χρόνο. Έλα, όλοι εσένα περιμένουμε!

Η Μαρία σήκωσε τα μάτια της ψηλά στον ουρανό κοιτώντας με απορία. Μόνο τα σύννεφα διέκρινε.....Προχώρησε αργά και σταθερά και στο ανοιχτό πορτμπαγκάζ άφησε τα μπρατσάκια της. Θέλοντας να κλείσει το πορτμπαγκάζ το μάτι της έπεσε σε μια κίτρινη ομπρέλα.

- Μαμά, φώναξε! Μια κίτρινη ομπρέλα!

- Ναι αγάπη μου! Αυτή την ομπρέλα την έχουμε από τότε που ήσουνα μωρό. Εσύ δεν θυμάσαι! Είναι η ομπρέλα που χρησιμοποιείς όταν πας σχολείο και την παίρνουμε και στη θάλασσα. Είναι πολύ καλή! Την είχαμε αγοράσει από έναν πωλητή πολλά χρόνια πριν. Μάλιστα μας είχε πει ότι έχει ταξιδέψει στην Ασία και στη Ρώμη. Είχε πολλών ειδών ομπρέλες. Ήσουνα μωρό στην αγκαλιά μου και ο κύριος αυτός είπε: "Μια μέρα αυτό το κορίτσι θα γίνει καλλιτέχνιδα! Θα σας δώσω μια "μαγική" ομπρέλα." Κατά περίεργο τρόπο η ομπρέλα αυτή διατηρείται σαν καινούργια και δεν έχει χαλάσει μέχρι και σήμερα!

- Μαμά, ξέρεις κάτι; Θα “φορεθεί “πολύ φέτος η ομπρέλα και μαζί της θα γίνει και το όνειρό μου πραγματικότητα. Να θυμάσαι πως η ομπρέλα αυτή πάντα θα με προστατεύει σαν φύλακας άγγελος.

- Έλα αγάπη μου, κλείσε το πορτμπαγκάζ, φεύγουμε!

Θα σου δώσω μια συμβουλή. Η μαγεία διαρκεί, όσο παραμένει η επιθυμία, λένε οι σοφοί άνθρωποι! Τη θέλουμε τη μαγεία στη ζωή μας, γιατί έτσι γίνεται πιο όμορφη, αναζητώντας την επιθυμία. Αν δεν παλέψεις όμως γι ' αυτήν θα την χάσεις!

Η πραγματική επιθυμία ακολουθεί την αντίστροφη πορεία από τον φόβο. Προχωρεί αργά και φουντώνει με τον καιρό. Γίνεται πιο δυνατή και πιο εκδηλωτική. Γι 'αυτό, ακολούθησε τα όνειρά σου χωρίς φόβο! Αυτά ξέρουν!

Αθανασία Παπαδοπούλου - 27/5/2020

Ο ήλιος και η Ηλιάνα

Είναι αρχές Ιουνίου και οι χαρούμενες φωνές των παιδιών του σχολείου μιας συνοικίας της μεγάλης πόλης απλώνονται παντού!

Μετά το διάλειμμα, στην τάξη της Ηλιάνας που πηγαίνει Α΄ δημοτικού, τα παιδιά ζωγραφίζουν.

Η Ηλιάνα έφτιαξε έναν ήλιο κι ένα κοριτσάκι, που τραβούσε τις ακτίνες του, για να τον ελευθερώσει απ΄ το σύννεφο που τον είχε σκεπάσει.

Στη ζωγραφιά της έδωσε τον τίτλο: "Ο ‘Ήλιος και η Ηλιάνα".

Η δασκάλα της τη ρώτησε πώς σκέφτηκε να ζωγραφίσει κάτι τέτοιο και η Ηλιάνα διηγήθηκε την ιστορία της λέγοντας:

- Καλέ μου ήλιε! Πότε θα βγεις; Καλοκαίρι έχουμε κι εσύ παίζεις κρυφτό; Κρυφτό παίζουν τα παιδιά. Εσύ είσαι ο ήλιος, ο βασιλιάς του Κόσμου! Γιατί κρύβεσαι; Ποιος σε πείραξε;

- Ηλιάνα μου, οι μεγάλοι άνθρωποι πολλές φορές κάνουν πράγματα, που με στενoχωρούν!

- Δηλαδή, τι κάνουν; Εγώ σ' αγαπάω! Όλα τα παιδιά σ' αγαπούν!

- Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν χημικές ουσίες, που ανεβαίνουν ψηλά στον ουρανό και με μαυρίζουν!

- Τι είναι οι χημικές ουσίες ήλιε μου;

- Θα σου πω ένα απλό παράδειγμα: Το νερό που πίνετε και σας κάνει καλό είναι μία ωφέλιμη χημική ουσία! Όμως και η βενζίνη είναι μια χημική ουσία που δεν μπορείτε όμως να την πιείτε! Θα σας κάνει κακό, αφού είναι βλαβερή για τον άνθρωπο. Υπάρχουν κάποιες χημικές ουσίες που αραιώνουν το όζον, που βρίσκεται ψηλά στην ατμόσφαιρα!

Όμως το όζον, που είναι ένα γαλάζιο αέριο, προστατεύει τους ανθρώπους απ' τις ακτίνες που κάνουν κακό!

- Πώς μπορείς εσύ να κάνεις κακό που μάς δίνεις τη ζωή;

- Κάποιες ακτίνες μου, αν δεν περάσουν μέσα απ' το όζον που τις κρατάει,βλάπτουν τους ανθρώπους, τα ζώα κ' τα φυτά. Στενοχωριέμαι, γιατί λυπάμαι τα ζώα, τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους, που δεν προσέχουν το περιβάλλον της Γης! Άρα δεν προσέχουν και τον εαυτό τους!

- Κι εγώ ήλιε μου λυπήθηκα πολύ! Τώρα θα πάω να μαλώσω τον μπαμπά και τη μαμά που αν σου κάνουν κακό, θα κρύβεσαι συνεχώς και δεν θα έχουμε καλοκαίρι! Δεν θα μπορώ λοιπόν να χαρώ τις διακοπές μου!

- Αχ, καλό μου κοριτσάκι! Μη λυπάσαι για μένα! Εγώ δεν παθαίνω τίποτα! Οι άνθρωποι κινδυνεύουν απ' τις πράξεις τους, που ρυπαίνουν το περιβάλλον σας!

- Ήλιε μου, θέλεις να γίνουμε φίλοι;

Πριν προλάβει ν' απαντήσει το μεγάλο μας άστρο, μια σταγόνα νερού έπεσε στο πρόσωπο της Ηλιάνας και την τρόμαξε λίγο!

- Ήλιε μου, τι έπαθες; Μήπως σε στενοχώρησα κι εγώ;

- Ποτέ ένα αθώο παιδί δεν μπορεί να βλάψει ή να στενοχωρήσει κανένα μεγάλο. Τα παιδιά δίνουν τόση χαρά! Δάκρυσα Ηλιάνα μου απ΄ τη χαρά μου που θα γίνουμε φίλοι!

- Ήλιε μου, μπορώ να σε αγκαλιάσω;

Το μικρό κορίτσι άνοιξε σαν φτερά τα χέρια του σαν να ‘θελε ν΄ αγκαλιάσει ολόκληρο τον ουρανό, δηλαδή το σπίτι του φωτεινού αστεριού μας με τους πλανήτες!

- Μικρή μου Ηλιάνα, θα ήθελα πολύ να μ' αγκαλιάσεις! Δεν φτάνω όμως εκεί που είσαι! Αύριο το πρωί μόλις ξυπνήσεις και θ' ανοίξεις το παράθυρό σου, θα σε χαιρετήσω και θα μιλήσουμε!

- Ωραία! Είμαι πολύ χαρούμενη! Είσαι ο νέος μου φίλος και θα σ' αγαπάω πάντα!

Την επόμενη μέρα το πρωί τράβηξε η Ηλιάνα την κουρτίνα του παραθύρου της γρήγορα γρήγορα και ο ήλιος ήταν εκεί λαμπερός, φωτεινός και χαμογελαστός!

- Ηλιάνα μου, καλημέρα! Τι κάνεις;

- Ήλιε μου αγαπημένε, είμαι πολύ καλά και χαίρομαι πολύ που σε βλέπω χωρίς να σ' εμποδίζουν τα σύννεφα! Περίμενε λίγο.....

Η Ηλιάνα έτρεξε στον κήπο τους κι έκοψε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο!

- 'Ηλιε μου, έλα να σου το δώσω! Σ' αγαπώ τόσο πολύ!

- Δεν μπορώ να κατεβώ! Βάλε το λουλούδι σ' ένα βάζο με νερό κι εγώ θα το βλέπω! Είναι τόσο όμορφο!

- Να πω στη μαμά μου πως το μεσημέρι περιμένω κι ένα νέο φίλο για φαγητό; Μπορείς να κατεβείς έστω και για λίγο;

- Εγώ θα είμαι ο φανταστικός αλλά αληθινός και πιστός σου φίλος. Όλο το καλοκαίρι θα κάνουμε παρέα και θα σ' ακολουθώ παντού! Κάθε πρωί θα λέμε καλημέρα και τα νέα μας, όπως κάνουν οι καλοί φίλοι!

- Ποτέ δεν είχα έναν τόσο καλό φίλο. Σ' ευχαριστώ πολύ! Όμως θα είμαστε μαζί μόνο το καλοκαίρι ή και τις άλλες εποχές;

- Ηλιάνα, τις άλλες εποχές δεν είμαι τόσο φωτεινός και ζεστός όπως το καλοκαίρι! Όταν εκεί που ζεις είναι χειμώνας, σε μιαν άλλη, μακρινή ήπειρο που λέγεται Αυστραλία, είναι καλοκαίρι! Όταν εσείς έχετε άνοιξη, αυτοί έχουν φθινόπωρο!

- Δηλαδή, έχεις κι άλλους φίλους πολύ μακριά από εδώ; Δεν είμαι εγώ η μοναδική σου φίλη;

- Μη στενοχωριέσαι, Ηλιάνα μου! Εσύ είσαι η καλύτερή μου φίλη! Θα πρέπει να πηγαίνω όμως σε όλα τα μέρη της Γης, αφού όλοι με χρειάζονται. Τον χειμώνα που χιονίζει, εσύ και οι φίλοι σου παίζετε χιονοπόλεμο και σας αρέσει πολύ! Έτσι δεν είναι;

- Έχεις δίκιο Ήλιε μου! Τον χειμώνα λέω στους γονείς μου πως δεν θέλω να λιώσουν τα χιόνια, για να παίζουμε πολύ και να φτιάχνουμε χιονάνθρωπους!

- Ποιος βγαίνει Ηλιάνα και λιώνουν τα χιόνια;

- Α, εσύ Ήλιε μου! Χα, χα,χα! Έχεις δίκιο! Τώρα θυμήθηκα πως έρχεσαι και μες στο καταχείμωνο! Φέτος όμως θα παρακαλέσω τον καιρό να μη χιονίσει πολύ, για να σε βλέπω περισσότερο!

- Καλή μου φίλη, εμείς οι δύο θα είμαστε αχώριστοι! Δεν θέλω ν' ανησυχείς.

Όλο το καλοκαίρι η Ηλιάνα πέρασε πολύ ευχάριστα τις διακοπές της. Όλη την ημέρα βρισκόταν στη θάλασσα και στην αμμουδιά. Όλη την ημέρα έπαιζε με τ’ άλλα παιδιά και με τους γονείς της. Όμως πάντα ήταν κοντά της και ο ήλιος, ο καλύτερος φίλος της τώρα πια!

Μια μέρα στα τέλη του Αυγούστου σε μiα εκπομπή κι ενώ οι διακοπές έφταναν προς το τέλος τους, άκουσε να λένε: "Για πρώτη φορά, έπειτα από 50 χρόνια περάσαμε ένα καλοκαίρι ολόκληρο χωρίς μπόρες και βροχές! Επιτέλους ο ήλιος ήταν ο καλύτερος σύμμαχος του καλοκαιριού και πολύς κόσμος ευχαριστήθηκε τα θαλασσινά μπάνια! Ήταν ένα ζεστό καλοκαίρι! Καλή σχολική χρονιά στους μαθητές και καλό φθινόπωρο σε όλους!"

Η Ηλιάνα έτρεξε στο παράθυρο και πρόσεξε πως ο ήλιος άρχισε να κρύβεται σιγά σιγά πίσω από ένα σύννεφο!

- Ήλιε μου, σ' αγαπάω! Είσαι ο καλύτερος φίλος μου! Σ' ευχαριστώ πολύ για το φετινό καλοκαίρι!

Ένα σύννεφο έκρυψε για λίγα λεπτά τον χρυσοκίτρινο δίσκο και ήρθε η πρώτη βροχή! Μύρισε η γη πρωτοβρόχια!

Η Ηλιάνα άρχισε να κλαίει...!

- Ηλιάνα μου, μην κλαις! Θα είμαστε για πάντα φίλοι! Θυμάσαι τι είπαμε για τις εποχές του χρόνου;

- Μη φεύγεις! Θέλω να σ' αγκαλιάσω! Δεν θέλω να σε στενοχωρούν οι άνθρωποι! Θέλω να κάνουν το σωστό, για να μην κινδυνεύει κανένα πλάσμα στη Γη μας!

- Ηλιάνα μου, μη φοβάσαι! Σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Άκουσες τι είπαν στην εκπομπή; Πρώτη φορά εδώ και 50 χρόνια είχατε επί 3 ολόκληρους μήνες καλοκαίρι. Ξέρεις γιατί;

- Γιατί, ήλιε μου;

- Γιατί όσο υπάρχουν παιδιά που ζητούν το σωστό, θα υπάρχει ελπίδα!

Η δασκάλα, ακούγοντας την ιστορία της Ηλιάνας, κοίταξε ξανά τη ζωγραφιά της και δάκρυσε!

Η Ηλιάνα έτρεξε στο ανοιχτό παράθυρο της τάξης και είπε:

- Κοιτάξτε όλοι! Θέλω να σας συστήσω τον καλύτερο φίλο μου! Τον λένε ήλιο και αγαπάει όλον τον κόσμο. Με το φως και τη ζεστασιά του δίνει ζωή σ' όλα τα πλάσματα της φύσης! Αν τον αγαπάμε, θα μας αγαπάει κι εκείνος! Δεν θα χρειάζεται να ζωγραφίσω ξανά εμένα να τραβάω τις ακτίνες του πίσω απ' τα σύννεφα! Θα βγαίνει μόνος του συνεχώς το καλοκαίρι. Όλοι θα κάνουμε τα μπάνια μας και θα είμαστε χαρούμενοι! Θα έρχεται όμως και την άνοιξη, το φθινόπωρο, ακόμα και τον χειμώνα!

Η δασκάλα κάλεσε την επόμενη μέρα τους γονείς της Ηλιάνας. Έφτιαξαν μία επιστολή με τη ζωγραφιά και την ιστορία του ήλιου και της Ηλιάνας και την έστειλαν στο Υπουργείο Παιδείας.

Η Ηλιάνα βραβεύτηκε για την ιδέα της απ' το υπουργείο και έστειλαν σε όλα τα σχολεία την ιστορία και τη ζωγραφιά της!

Στην Τηλεόραση και στο Ραδιόφωνο ακουγόταν ένα σποτάκι που έλεγε: " Ο ήλιος και η Ηλιάνα είναι η ελπίδα και το φως. Τα παιδιά μάς δείχνουν πάντα τον σωστό δρόμο! Ας τον ακολουθήσουμε!"

Η Ηλιάνα μεγαλώνοντας έγινε περιβαλλοντολόγος με μία υποτροφία που της δόθηκε! Μαζί με άλλους επιστήμονες εργάστηκε για την προστασία του πλανήτη μας!

Απ' όταν ήταν μικρή μαθήτρια κατάλαβε τους κινδύνους που παραμόνευαν πίσω από πολλά λάθη των ανθρώπων, που δεν σέβονται το περιβάλλον που ζουν! Δεν σέβονται τον πλανήτη που μάς φιλοξενεί! Αν τον καταστρέψουμε, οι πρώτοι που θα καταστραφούν θα είμαστε εμείς! Η Γη όμως θα ξαναγεννηθεί χωρίς εμάς! Η Ηλιάνα ξέρει πως το φως του ήλιου της ελπίδας θα φωτίσει έναν όμορφο δρόμο, που θα μάς οδηγήσει σ' έναν κόσμο καθαρό, ειρηνικό και ευτυχισμένο!

Αν την ακούσουν οι μεγάλοι, η Γη μας θα ομορφύνει και όλα τα πλάσματά της θα σωθούν και θα είναι χαρούμενα!

Αθανασία Παπαδοπούλου -26/6/2020

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΣΕ ΑΥΤΟΕΚΔΟΣΗ 1/8/2023