Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διηγήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διηγήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2023

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Καλά, θα με διώξουν απ’ τη δουλειά επειδή πέθανε ο πατέρας μου; Μια μέρα άδειας ζήτησα!
(Μια κοπέλα με μαύρα τρέχει στο πεζοδρόμιο, μιλώντας και κλαίγοντας στο κινητό.)

– Μαμά, μαμά, ξέρεις τι ονειρεύτηκα χθες το βράδυ; Μου είχες πάρει εκείνο το πόνυ, τον στάβλο και το σπιτάκι, και ήμουν τόσο χαρούμενη!
(Ένα παιδί 5 ετών κάνει κούνια στην παιδική χαρά με τη μαμά του.)

– Γιατί μου φέρονται έτσι οι φίλοι μου; Γιατί με αποκλείουν από την παρέα τους; Το ξέρω, έχω δυσλεξία, αλλά γιατί δεν με αφήνουν να ενταχθώ; Μπορείτε να με βοηθήσετε;
(Ένα αγόρι περίπου 15 ετών μιλάει σε ψυχολόγο ή στη γραμμή υποστήριξης.)

– Μπαμπά, τα παιδιά στο σχολείο με φωνάζουν φτωχό επειδή μένουμε σε κοντέινερ. Εμείς πότε θα έχουμε δικό μας σπίτι;
(Ένα παιδί του δημοτικού κάθεται σε παγκάκι με τον πατέρα του. Μάλλον μόλις σχολάσε, γιατί κρατάει την σχολική του τσάντα.)

– Η Μερόπη έκοψε κοντά τα μαλλιά της, μάλλον λεσβία θα είναι!
(Μια ομάδα κοριτσιών περίπου 17 ετών με πλούσια μαλλιά και έντονο μακιγιάζ συζητά σε μια καφετέρια.)

– Η καλύτερη ώρα της ημέρας είναι τώρα κι εμείς ακόμα είμαστε στο δρόμο για τη δουλειά. Βαρέθηκα αυτή την κίνηση. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια!
(Ένα αμάξι σταματημένο στο φανάρι, μέσα τρεις κυρίες εξαντλημένες.)

– Δεν μπορώ να το πιστέψω… Ο Γιάννης ήταν ο οδηγός της μηχανής που σκοτώθηκε; Είχε πιει;
(Έξω από το νοσοκομείο, δύο άτομα συζητούν για ένα σοβαρό τροχαίο που στοίχισε τη ζωή σε φίλο τους.)

– Τα ένσημά σας δεν φτάνουν για σύνταξη, χρειάζεται να αγοράσετε πλασματικά και να δουλέψετε άλλα δύο χρόνια.
(Δύο μεσήλικες με σοβαρά προβλήματα υγείας σε απόγνωση, σε καφενείο, συζητούν για αυτά που τους είπε ο εργατολόγος πριν δύο μέρες.)

– Πότε διαγνώστηκε; Μα, πριν ένα μήνα που την είδα ήταν μια χαρά!
(Δύο φίλες μιλούν για μια άλλη φίλη τους, συντετριμμένες και τρομαγμένες από σοβαρό πρόβλημα υγείας.)

– Αν μου ξαναπείς να μην φάω τούρτα, θα τρώω κάθε μέρα! Τέλος πια.
(Μια μαμά βλέπει τυχαία το παιδί της σε ζαχαροπλαστείο να τρώει τούρτα, κάτι που του έχει απαγορεύσει.)

– Τον λογαριασμό τον πληρώνουν πάντα οι άντρες. Αν θέλετε γυναίκα δίπλα σας, πρέπει να την πληρώνετε.
(Μια κοκέτα μιλάει στο κινητό, μάλλον με μια φίλη, με ύφος υπεροπτικό και λίγο ειρωνικό.)

– Κλείσε το ίντερνετ, θέλω να μιλήσουμε. Δεν καταλαβαίνεις ότι η σχέση μας περνάει κρίση;
(Ένα ζευγάρι σε καφετέρια, προσπαθεί ο ένας να σώσει τη σχέση.)

– Δεν ξαναμπαίνω στο αμάξι σου! Νύχτα πήρες το δίπλωμα;
(Μια γυναίκα κατεβαίνει έντρομη από το αμάξι, ενώ ο οδηγός γελάει.)

– Η Μαρία μου πήρε δώρο αυτά τα σκουλαρίκια χωρίς να έχω γιορτή ή γενέθλια. Δεν είναι πολύ ωραία;
(Δύο νεαρές κοπέλες έξω από τα Hondo’s Center.)

– Πότε θα αποφασίσουμε να βάψουμε το σπίτι; Κουράστηκα να ζούμε μέσα σε αυτή την υγρασία τέσσερα χρόνια. Το παιδί δεν το σκέφτεσαι;
(Νεαρό ζευγάρι συζητά έντονα, με απογοήτευση στα πρόσωπά τους.)

– Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα όμορφο δάσος, ζούσε ένα αρκουδάκι που αγαπούσε όλα τα ζωάκια.
(Μια μαμά προσπαθεί να απασχολήσει το μηνών παιδί της, περιμένοντας σε μια ατέλειωτη ουρά δημόσιας υπηρεσίας.)

– Η μαμά είπε πως το Σάββατο πρέπει να πάμε στο γάμο της ξαδέλφης μας. Βαριέμαι πολύ.
(Δύο αδελφές συζητούν για το πρόβλημά τους.)

– Έχω κάνει 50 μπάνια φέτος, το ευχαριστήθηκα πολύ!
(Δύο φοιτήτριες κάθονται αγναντεύοντας τη θάλασσα.)

– Μακάρι να ζούσε η μάνα μου… θα χαιρόταν τόσο πολύ που είμαι έγκυος!
(Μια γυναίκα γύρω στα 40, σχεδόν έγκυος, μιλά στο τηλέφωνο κλαίγοντας.)

– Θα ήθελα να μπορώ να βγαίνω από το σπίτι μου εύκολα. Θα ήθελα να περπατήσω στο πεζοδρόμιο.
(Συζήτηση σε καφέ ανάμεσα σε έναν παππού και το εγγόνι που έχασε τους γονείς του σε τροχαίο και είναι σε αμαξίδιο.)

Ερωτήσεις ενσυναίσθησης και σκέψεις:

  • Εσύ, αν ήσουν ο εργοδότης της κοπέλας που έχασε τον πατέρα της, πώς θα το χειριζόσουν;

  • Αν ήσουν η μαμά του παιδιού με το πόνυ, πόση χαρά θα ένιωθες;

  • Αν ήσουν ο ειδικός στη γραμμή, τι θα απαντούσες στον 15χρονο;

  • Αν ήσουν ο πατέρας του φτωχού παιδιού, τι θα του έλεγες;

  • Αν ήσουν στην ομάδα των κοριτσιών που σχολίασαν τη Μερόπη, θα διαφωνούσες;

  • Τι θα μπορούσες να πεις στις τρεις εξουθενωμένες κυρίες στην κίνηση;

  • Τι θα έλεγες σε αυτόν έξω από το νοσοκομείο;

  • Τι θα μπορούσες να πεις στους δύο κυρίους με τα ανεπαρκή ένσημα;

  • Τι θα έλεγαν οι δύο φίλες στη φίλη τους με σοβαρή πάθηση;

  • Τι θα λέγατε στη μαμά που απαγορεύει τις τούρτες;

  • Τι θα λέγατε στην κοπέλα που ισχυρίζεται ότι οι άντρες πρέπει να πληρώνουν πάντα;

  • Τι θα έλεγες στον σύντροφο που αγνοεί την άλλη πλευρά στη σχέση;

  • Τι θα έλεγες στον οδηγό που τρομοκράτησε τη γυναίκα στο αμάξι;

  • Θα χαίρονταν οι φίλες με τα σκουλαρίκια;

  • Αν ήσουν ο άντρας της οικογένειας, τι θα απαντούσες για το βάψιμο;

  • Θα παραχωρούσες τη θέση σου στο δημόσιο σε μια μητέρα με βρέφος;

  • Πηγαίνεις σε κοινωνικά γεγονότα όταν βαριέσαι; Λες δικαιολογία ή αλήθεια;

  • Έκανες 50 μπάνια φέτος;

  • Χαίρεσαι που έχεις και τους δύο γονείς εν ζωή;

  • Τι θα έλεγες στο παιδί στο αμαξίδιο;

Σκέψεις για τη ζωή και την κοινωνία:

  • Μπορείς να καταλάβεις την ποιότητα ενός ανθρώπου από τον τρόπο που συμπεριφέρεται σε αυτούς που δεν έχουν τίποτα να του προσφέρουν.

  • Η ενσυναίσθηση μειώνει τις αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων και φέρνει κοντά.

  • Θέλει θάρρος να πεις πρώτα στον εαυτό σου την αλήθεια.

  • Τα άτομα με σωματικό, ψυχικό ή πνευματικό έλλειμμα συχνά δυσκολεύονται να επιβιώσουν λόγω προκαταλήψεων και κοινωνικού αποκλεισμού.

  • Όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα δικαιώματα. Ο κοινωνικός αποκλεισμός παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

  • Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία για την υγεία.

  • Η λέξη «καταπίεση» δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Η καταπίεση αρνητικών συναισθημάτων οδηγεί σε νευρώσεις και ψυχοσωματικές ασθένειες.

  • Ο τρόπος που λέμε κάτι μετράει τόσο όσο και το περιεχόμενο.

Τελικά, τον κόσμο μπορούμε να τον αλλάξουμε; Ίσως και ναι, ίσως και όχι. Τον μικρό μας κόσμο όμως μπορούμε: την οικογένεια και τους φίλους. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Αρκεί να ξεκινήσουμε!

Περπατώντας από τη μια άκρη του παραλιακού δρόμου στην άλλη, πολλά θα ακούσεις, πολλά θα δεις, πολλά θα νιώσεις, αλλά πιο πολλά θα διδαχτείς.

Εσύ σήμερα το πρωί τι σκεφτόσουν;

Αθανασία Παπαδοπούλου
Ρέθυμνο, 16-11-2023

 










Κυριακή 4 Ιουνίου 2023

Το τέλος είναι το παν!

 

Τ

Το πρωί η Έμα ξύπνησε μόνη σε ένα διπλό κρεβάτι, φορώντας ένα καλοκαιρινό νυχτικό. Γυρίζοντας το βλέμμα της προς το παράθυρο, είδε χοντρές νιφάδες χιονιού στοιβαγμένες πάνω σε ένα αμάξι και γύρω τα δέντρα ντυμένα στα λευκά. Σηκώθηκε και έτρεξε στο μπάνιο. Το σπίτι της φαινόταν ξένο — το κρεβάτι, το νυχτικό, όλα. Κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει το πρόσωπό της.

Ένας δίσκος έπαιζε στο πικάπ μουσική ρεγκετόν. Η Έμα βγήκε γρήγορα από το μπάνιο και άρχισε να χορεύει ξέφρενα, χωρίς να σταματήσει, μέχρι που λιποθύμησε.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε στο πάτωμα, φορώντας τις χειμωνιάτικες χνουδωτές πιτζάμες της. Έξω, ο ήλιος φωτεινός φαινόταν να καίει. Έτρεξε ξανά στο μπάνιο, αλλά ο καθρέφτης είχε εξαφανιστεί. Πλησίασε στην τζαμαρία από τη μεριά του υπνοδωματίου και, χτυπώντας το τζάμι, φώναξε με όλη της τη δύναμη για βοήθεια, μάταια όμως. Το πλήθος κόσμου που περνούσε με καλοκαιρινά ρούχα, βαδίζοντας παρέες-παρέες προς την παραλία, δεν μπορούσε να την ακούσει. Πήγε στο κρεβάτι και ξάπλωσε. Νύχτωσε, και το μόνο φως που φαινόταν ήταν αυτό των αστεριών. Ξαφνικά, μια απότομη αστραπή την ξύπνησε, και η επίμονη βροχή που χτυπούσε με μανία στα τζάμια την άφησε άυπνη όλη νύχτα.

Το πρωί η Έμα σηκώθηκε κουρασμένη. Μετά δυσκολίας πήγε μέχρι το μπάνιο. Βγαίνοντας, βρέθηκε σε έναν διαφορετικό χώρο γεμάτο κόσμο. Κανείς δεν μπορούσε να την δει. Άνοιξε την πόρτα, και μέχρι να γυρίσει το βλέμμα της, όλοι είχαν εξαφανιστεί. Η πόρτα έκλεισε απότομα!

Οι μέρες περνούσαν αδιάφορα, χωρίς νόημα για την Έμα. Εγκλωβισμένη σε ένα δωμάτιο μόνη, σαν να ζει σε έναν άλλο πλανήτη, κοιτούσε ένα ρολόι στον τοίχο που ήταν το μόνο που την καθοδηγούσε για το αν είναι πρωί, μεσημέρι ή βράδυ. Και πάλι, τι νόημα είχε η ώρα; Τι νόημα είχε ο χρόνος; Όλα γύριζαν μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς ουσία. Μια καμπάνα χτυπούσε πένθιμα, και κοιτώντας το ρολόι, κατάλαβε ότι μάλλον εκείνο ήταν η μόνη σταθερά.

Τρόμαξε και σκεπάστηκε με τη μάλλινη λουλουδένια κουβέρτα, εκείνη που σκεπάζονταν μαζί όταν έξω χιόνιζε ή έβρεχε, όταν δεν τους ένοιαζε η εποχή, όταν ήταν ευτυχισμένοι. Τώρα όμως δεν ήξερε ποια είναι και πού βρίσκεται. Είχε πάψει να ελπίζει στους ανθρώπους. Δεν μπορούσε να δει τίποτα, δεν μπορούσε να νιώσει, γιατί εκείνος είχε αποφασίσει μια μέρα να φύγει χωρίς εξηγήσεις, έτσι απλά, χωρίς το θάρρος να πει τέλος. Εξαφανίστηκε, και η Έμα έμεινε μόνη, έτοιμη να τρελαθεί. Ένα πελώριο «γιατί» πλανιόταν στο μυαλό της, και ένιωθε ότι έχανε τα λογικά της.

Μεγάλες προσδοκίες, μάλλον. Ναι, Έμα, όλοι μεγάλες προσδοκίες έχουμε, γι’ αυτό απογοητευόμαστε. Μοιάζει κάπως με το φαγητό: την ώρα που ξεκινάς έχεις μεγάλες προσδοκίες και βάζεις όλη σου τη δημιουργικότητα, τη φαντασία. Φτάνοντας στο τελικό στάδιο, στο πιάτο σου, κρίνεις αν έγινε καλό ή κακό. Αν βγήκε χάλια, μετανιώνεις για τον χρόνο που θυσίασες, αλλά πιο πολύ για τις προσδοκίες που είχες.

Η Έμα, που είχε την ορμή να δοκιμάσει, να ρισκάρει, να αγαπήσει και να δοθεί ολοκληρωτικά, βρέθηκε όχι απλώς με ένα κακό φαγητό στο πιάτο, αλλά χειρότερα: εγκλωβισμένη μέσα σε ένα δωμάτιο, μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Μόνη και έρημη, να ακούει θλιμμένες καμπάνες αντί τους δείκτες του ρολογιού, να έχει παραισθήσεις. Να βλέπει κόσμο και να ουρλιάζει απ’ το παράθυρο, αλλά να μην υπάρχει κανείς, να έχει ψευδαισθήσεις.

Το μυαλό της σκεφτόταν μόνο αυτόν και εξέφραζε συγκεκριμένο αριθμό λέξεων και προτάσεων — είχε εμμονή της σκέψης. Κάποια στιγμή παραμιλούσε χωρίς νόημα, αλλά με σωστούς συντακτικούς και γραμματικούς κανόνες — ασυναρτησία της σκέψης.

Όλα τα πράγματα στη ζωή τα κάνουμε για την αρχή. Για να γίνει η αρχή σε μια σχέση, κάνουμε δεκάδες καραγκιοζιλίκια για να προσελκύσουμε τον άλλον. Η αρχή καθορίζει την αποτυχία ή την επιτυχία. Η ζωή μας είναι γεμάτη αρχές, ξεκινήματα και ανοιχτές πλοκές.

Και τώρα; Τι θα γίνει με την Έμα; Θα την αφήσουμε να τρελαθεί για έναν έρωτα που την παράτησε; Ο στόχος δεν είναι να λυθεί το πρόβλημα, αλλά η διαδικασία που θα περάσει η Έμα, να φωτιστούν νέοι δρόμοι, κάνοντάς την πιο λειτουργική και ψυχικά ανθεκτική. Αποκτώντας επίγνωση των εμποδίων που την κρατούν πίσω, βουτώντας βαθιά στον εαυτό της, θα φτάσει στη διερεύνηση και την τελική απάντηση υπαρξιακών ερωτημάτων.

Η φροντίδα του εαυτού μας είναι η βάση για όλα. Τα ψυχικά οφέλη είναι ένας πραγματικός θησαυρός. Οι αλλαγές που θα μας βοηθήσουν να φτάσουμε στο τέλος είναι να ανακαλύψουμε και να αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, να μην καταπιεζόμαστε, να εκφράζουμε όλα μας τα συναισθήματα. Η θεραπεία γίνεται για να πονάμε λιγότερο για τα τραύματά μας και περισσότερο για τις αλλαγές που δημιουργούνται. Όταν η ψυχή πονά, παρά μόνο για να αλλάξει, είναι καλό — γιατί έτσι καταλήγεις να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου.

Έμα, σήκω από το κρεβάτι και πέτα τη χνουδωτή κουβέρτα. Κοίτα το ρολόι — είναι 8 το πρωί, ο ήλιος λάμπει και η ζωή είναι ωραία. Πήγαινε με αργό βήμα, βάλε στο πικάπ τη μουσική σου, και κοίτα γύρω. Κοίτα τη γιαγιά που σε χαιρετάει, τη μάνα που τρέχει με το μωρό αγκαλιά, εκείνο το κορίτσι μόνη της στο παγκάκι, και το ζευγαράκι που σφιχταγκαλιάζεται.

Έμα, είναι ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή σου ανήκει και μόνο εσύ τη ζεις. Τρέξε στην πόρτα — αν δεν ανοίγει, δώσε της μια κλοτσιά και μάθε τι έχει να σου πει. Μην φοβάσαι την ιστορία σου, όσο και αν πονά. Αγάπησέ την, σπάσε την πόρτα και μάθε!

Μην πιστεύεις μόνο στην αρχή, που συνήθως είναι ντυμένη με αστερόσκονη. Έλα, πάμε παρέα να ανοίξουμε την πόρτα και να πούμε:

«Αγαπώ την αρχή για όσα θα αισθανθώ, μα λατρεύω το τέλος, γιατί μέσα απ’ αυτό θα βγω πιο δυνατή και έτοιμη για μια καινούργια αρχή».

Ο ψυχοθεραπευτής της Έμα, μαζί με όλη την ομάδα, σηκώθηκαν όρθιοι και την χειροκρότησαν. Μία κοπέλα από την ομάδα φώναξε: «Το τέλος είναι το απρόβλεπτο!»
Η Κ: «Το τέλος έχει το ενδιαφέρον!»
Η Μ: «Το τέλος είναι η αρχή!»
Η Π: «Το τέλος και η αρχή είναι αλληλένδετα.»
Η Ν: «Εισπνοή (αρχή) — Εκπνοή (τέλος), αλληλένδετα.»

Ο ψυχοθεραπευτής είπε: «Το τέλος δεν είναι απαισιόδοξο. Το τέλος είναι ένα ντε φάκτο πράγμα, ο μόνος βράχος. Είναι το μόνο που θα συμβεί οπωσδήποτε, και βάσει αυτού δομείς όλη σου την ύπαρξη. Δεν είναι χρωματισμένο, δεν είναι αισιόδοξο ή απαισιόδοξο, δεν είναι καλό ή κακό, δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Απλά είναι. Το τέλος οριοθετεί κάθε αρχή. Η ζωή μας είναι γεμάτη ξεκινήματα και ανοιχτές πλοκές, αλλά καθορίζεται από το τέλος. Ένα σπουδαίο τέλος εξιλεώνει, ένα φρικτό τέλος γκρεμίζει, ένα απότομο τέλος απαιτεί, ένα προδιαγεγραμμένο τέλος δημιουργεί απόγνωση. Το τέλος επαναδιατυπώνει τα πάντα. Είστε έτοιμοι; Γιατί τελικά, το τέλος είναι το παν!»

4-6-2023

Αθανασία Παπαδοπούλου

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2022

ΤΡΙΤΗ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

 

Η πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον κορονοϊό SARS-CoV-2, ο οποίος εξαπλώθηκε στην Ελλάδα από τις 26/2/2020.
11/3/2020: επίσημη ανακοίνωση πανδημίας.
1η καραντίνα: 12/3/2020–4/5/2020
2η καραντίνα: 7/11/2020 και… "χάσαμε την μπάλα".

Σε μια επίσκεψή μου σε ένα δημόσιο νοσοκομείο για έναν δικό μου άνθρωπο συνάντησα τη Λ. Πρώτη φορά την έβλεπα, φυσικά και εκείνη εμένα. Κρατούσε το χέρι μιας κυρίας σφιχτά, με πόνο ψυχής. Τα μάτια της υγρά. Τι άλλο να περιγράψει κανείς γι’ αυτή την κατάσταση;

Κάθισα 5 λεπτά κοιτώντας την στα μάτια. Δεν άντεξα, βγήκα έξω προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δικά μου δάκρυα. Σε λίγη ώρα βγήκε και εκείνη από το δωμάτιο, κοιτώντας και περπατώντας μόνο ευθεία, με το βλέμμα καθηλωμένο στο παράθυρο της γωνίας του διαδρόμου, σαν να ήταν η μόνη διέξοδός της. Στάθηκε λιγότερο από 1 λεπτό και γυρνώντας, λίγο πριν ξαναμπεί στο δωμάτιο, σιγοψιθύρισε:

  • Ένα νεράκι πρέπει να φέρω για να αντέξω και αυτό το βράδυ.

  • Θα σου φέρω εγώ.

  • Μα…

  • Σας τρόμαξα;

  • Συγγνώμη, ούτε καν σας πρόσεξα.

  • Μα τι λέτε, σε νοσοκομείο είμαστε. Την προσοχή σας άλλωστε την έχετε στραμμένη ακριβώς εκεί που πρέπει!

  • Γνωριζόμαστε;

  • Όχι, αλλά πολύ θα το ήθελα. Δεν γνωρίζει κάθε μέρα κανείς τέτοιους ανθρώπους. Πάω να φέρω δυο νεράκια, δίψασα. Είμαι η Αθανασία.

  • Ελευθερία, αλλά με φωνάζουν Λευτερίτσα… Με συγκινείτε.

Μέχρι να πάω στην καντίνα, ένιωσα ένα βαθύ συναίσθημα, ευσπλαχνία (νομίζω είναι η σωστή λέξη) να με συνδέει μαζί της. Στο γυρισμό την βρήκα στην ίδια ακριβώς θέση. Την πλησίασα και της έδωσα το νερό.

  • Ευχαριστώ, τι σας οφείλω;

  • Αλίμονο, ένα νεράκι είναι. Το επόμενο δικό σας, είπα χαμογελώντας, προσπαθώντας να σπάσω λίγο την αμηχανία που διακατείχε και τις δυο μας.

Έξω νύχτωνε, εγώ άλλωστε είχα έρθει για μια απλή επίσκεψη στο νοσοκομείο. Αναρωτιόμουν αν θα κάτσω όλο το βράδυ εκεί, όχι λόγω της δικής μου επίσκεψης, αλλά λόγω της Λευτερίτσας.

  • Λευτερίτσα, θες να κάτσουμε παρέα στο δωμάτιο σήμερα;

  • Μα έχετε τον δικό σας άνθρωπο εδώ.

  • Μην ανησυχείς γι’ αυτό. Είσαι μέρες εδώ;

  • Δεν τις μετράω, αλλά ναι, εδώ μένω τις τελευταίες μέρες.

  • Έχεις οικογένεια;

  • Ναι, παντρεμένη με 2 παιδιά.

  • Α, καταλαβαίνω. Η μητέρα σου είναι καιρό έτσι;

  • Η πεθερά μου…

  • Η πεθερά σου;!

  • Ξέρετε, ο σύζυγός μου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Προερχόμαστε και οι δύο από καλές οικογένειες, αλλά είμαστε και οι δύο μοναχοπαίδια. Έχασα τη μαμά μου σε μικρή ηλικία σε ένα τροχαίο. Εκείνος έχασε τον πατέρα του σε τροχαίο επίσης σε μικρή ηλικία.

  • Κάτι πραγματικά περίεργες συμπτώσεις!

  • Εμένα μου έμεινε ο πατέρας μου! Σ’ εκείνον η μητέρα του. Μεγάλη ευλογία να έχεις τους γονείς σου. Είμαστε τόσο ενωμένοι που νιώθουμε όλοι μαζί οικογένεια. Έχουμε ένα αγόρι, έχει το όνομα του μπαμπά του, και ένα κορίτσι, με το όνομα της μαμάς μου! Έτσι δεν λείπει κανείς από την οικογένεια!

  • Λευτερίτσα, σα να σε ξέρω χρόνια νιώθω. Θες να σου πω κάτι; Είμαι συγγραφέας. Θέλω να γράψω την ιστορία σου, θα μου το επιτρέψεις;

  • Μα πώς; Εγώ ξέρεις, τελείωσα το Λύκειο αλλά δεν κατάφερα να προχωρήσω. Δεν είμαι πολύ καλή στη γραμματική, και τώρα τι να σου πρωτοπώ!

  • Δεν έχει καμία σημασία. Θα είναι μια αληθινή ιστορία. Εδώ θα είμαι όσο χρειαστεί και θα τα λέμε.

Λευτερίτσα, φώναξε μια νοσηλεύτρια: θα κλείσουν τα φώτα στην διπλανή πτέρυγα, έλα να ξεκουραστείς και ξανάρχεσαι αύριο.

  • Καληνύχτα, Αθανασία.

  • Λευτερίτσα, να έρθω αύριο; Ο δικός μου άνθρωπος θα έχει βγει, αλλά θέλω να έρθω γι’ αυτό που σου είπα.

  • Έλα, εδώ θα είμαι.

Το ίδιο βράδυ περιφέρθηκα στην πόλη. Ήθελα να σκεφτώ, να κάνω το σχεδιάγραμμα για όλα αυτά που θα λέγαμε με τη Λευτερίτσα. Μα πώς να κοιμηθώ κιόλας! Μια κοπέλα σεμνή, οικογενειάρχης, ποιος ξέρει πόσες μέρες ξεροστάλιαζε μέσα στο νοσοκομείο στερούμενη τα παιδιά της για να προσέχει την πεθερά της! Ούτε στα παραμύθια δεν γράφονται αυτά.

Το ξημέρωμα με βρήκε σε ένα παγκάκι. Ευτυχώς είχα σύμμαχο τον καιρό. Πολύ ζεστές μέρες, καλοκαιρινές. Σηκώθηκα, λίγο πιασμένη μεν αλλά ένιωθα μια χαρά. Πήρα έναν καφέ και 2 νεράκια και μπήκα πάλι στο νοσοκομείο. Έτρεξα στο δωμάτιο, αλλά ήταν μόνο η πεθερά της, καλωδιωμένη. Δεν πρόλαβα να κάτσω και να έρθει και η Λευτερίτσα.

  • Καλημέρα, Αθανασία, ξεκουράστηκες;

  • Όλη νύχτα έκοβα βόλτες στην πόλη, στο τέλος με πήρε ο ύπνος σε ένα παγκάκι, χαχαχα… Ευτυχώς έχει καλό καιρό, οπότε μια χαρά την έβγαλα!

  • Μπράβο!

  • Εσύ πώς κοιμήθηκες; Κάθε μέρα κάθεσαι σε ένα δωμάτιο μόνη σου.

  • Α, δεν πειράζει, συνήθισα. Τώρα ξέρεις, έχει και ωραίες μέρες και, βλέποντας τον ήλιο από το παράθυρο, εκτιμάς τη ζωή ακόμη πιο πολύ!

  • Δεν το είχα ξανακούσει αυτό! Τώρα θα μου πεις, σε νοσοκομείο είμαστε, δεν είμαστε σε καλοκαιρινές διακοπές για να θεωρούμε δεδομένο τον ήλιο.

  • Αθανασία, εγώ δεδομένο δεν θεώρησα ποτέ τίποτα και κανέναν. Όλα θέλουν αγώνα, και πρώτα η ίδια η ζωή. Καθημερινό αγώνα. Χρειάζεται να είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά που μας προσφέρονται καθημερινά, τα μικρά και τα μεγάλα. Τη δύναμη την αντλούμε πρώτα από μέσα μας…

Κάπως έτσι η Λευτερίτσα άρχισε να μου διηγείται την ιστορία της… Δεν την διέκοψα λεπτό. Χείμαρρος ο λόγος της, και ο χείμαρρος δεν λέει ποτέ ψέματα… Βρήκα ένα κοντινό ξενοδοχείο να κοιμάμαι και αποφάσισα να πηγαινοέρχομαι για όσο χρειαζόταν… Είχαν περάσει ήδη 13 ημέρες, κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, κάθε μέρα 2 νερά, εγώ έτρωγα έξω κάτι στα γρήγορα, εκείνη άλλωστε σταθερά εκεί. Την 14η μέρα μου είπε:

  • Αθανασία, πόσες καραντίνες έχουμε κάνει μέχρι τώρα;

  • Πόσες μέρες πηγαινοέρχεσαι εδώ;

  • Οπότε είναι η 3η καραντίνα για εμένα.

  • Δεν καταλαβαίνω.

  • Έλα μαζί μου.

Μου κράτησε το χέρι σφιχτά και με γρήγορο βήμα με πήγε στην διπλανή πτέρυγα, εκείνη που κάθε φορά που έφευγα εγώ να ξεκουραστώ στο όμορφο και μαλακό στρώμα του ξενοδοχείου, εκείνη πήγαινε κάθε βράδυ.

  • Μα, περπατάμε πόση ώρα; Από το πνευμονολογικό βρεθήκαμε στο… στο…

  • Πες την την λέξη, μη φοβάσαι, Αθανασία.

Έμεινε αποσβολωμένη να κοιτάει την ταμπέλα: ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗ - ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟ.

  • Θα την πω εγώ. Καρκίνος, Αθανασία. Χημειοθεραπείες. Άκου και κάτι ακόμα: με τη σκέψη του θανάτου αποκτάς συναισθηματική δύναμη! Μη φοβάσαι, ο φόβος είναι στο μυαλό.

  • Μα, Λευτερίτσα, της είπα, 13 μέρες γράφουμε την ιστορία της ζωής σου και δεν μου είπες ότι εσύ έχεις…

  • Αθανασία, ακόμα δεν την συνήθισες την λέξη; Καρκίνο έχω. Και η πεθερά μου είναι στο πνευμονολογικό έτοιμη να πεθάνει, και δεν θα την άφηνα ποτέ μόνη της γιατί εμείς όλοι είμαστε μια οικογένεια. Γιατί αυτός ο υπέροχος άντρας που έχω ξέρει να δίνει δύναμη σε εμένα, στα παιδιά του, στον πατέρα μου, σε όλους μας! Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. Δίπλα σ’ αυτή τη γυναίκα να παραμένω φύλακας άγγελος. Τα βράδια που έφευγες εγώ ερχόμουνα εδώ γιατί αύριο κλείνω 14 μέρες στο νοσοκομείο, που ισούται με άλλη μια καραντίνα, και ξεκινάω χημειοθεραπείες.

Νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω και, μην έχοντας τι να πω, επανέλαβα:

  • Μα εσύ, 13 μέρες τώρα, μου λες για τα παιδιά σου και την αγάπη σου στην οικογένεια, για τον ήλιο, τη ζωή, τον γονιό.

  • Ναι, γιατί αυτά θα με κρατήσουν ζωντανή στον δύσκολο αγώνα που έχω.

  • Λευτερίτσα, θες να σου πω ένα μυστικό;

  • Ναι, πολύ!

  • Πάνε δύο μήνες που έκανα και γω 3η καραντίνα. Την 3η προσωπική μου καραντίνα.

Όταν ήρθα την πρώτη μέρα στο νοσοκομείο, εδώ πριν 14 μέρες, δεν είχα κανέναν να επισκεφτώ. Εγώ ήμουνα στην άλλη μεριά του κτιρίου, άλλωστε, στα ελαφριά, τουλάχιστον προς το παρόν! Όλα τα δωμάτια ήταν γεμάτα ασθενείς. Μόλις σε είδα από μακριά, το ένστικτό μου με παρέσυρε σε εσένα. Δεν ξέρω γιατί… δεν φαντάστηκα… είναι απίστευτο πως εγώ και εσύ βρεθήκαμε την ίδια χρονική στιγμή με 3 καραντίνες στο ενεργητικό μας!

Λοιπόν, άκου τι θα κάνουμε. Αύριο ξημερώνει η τελευταία μέρα καραντίνας. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα βγεις νικήτρια. Σε κάθε χημειοθεραπεία θα σκέφτεσαι αυτό που σου δίνει δύναμη. Θα λες: «Μπορώ με ψηλά το κεφάλι!» Πάντα θα είμαι νοερά μαζί σου εκεί μέσα. Θέλω να το υποσχεθείς και να πιστέψεις ότι αυτή η συνάντηση δεν ήταν τυχαία!

  • Αθανασία, δεν ξέρω τι να πω για σένα.

  • Λευτερίτσα, αν δεν ξέρεις εσύ, εγώ τι να πω για το μεγαλείο της ψυχής σου. Τώρα μεταξύ μας, η Αθανασία (Αθάνατη) γνώρισε την Ελευθερία (Ελευθερία ή Θάνατος). Σου μοιάζουμε έτοιμες να παραδοθούμε; Έχουμε τα καλύτερα ονόματα, τα πιο συμβολικά.

Πάμε γερά με το κεφάλι ψηλά, γιατί ο Επιμένων Νικά.
Να ξέρεις, στο επόμενο βιβλίο που θα εκδώσω θα σε βάλω και εσένα μέσα… Α, δεν θέλω αντιρρήσεις, μα πώς θα μπορούσα άλλωστε να παραβλέψω ένα τέτοιο συναισθηματικό δέσιμο που μόνο τυχαίο δεν το θεωρώ! Και ότι φοράς εσύ, θα φοράω και γω… Έχω ένα μαντήλι μοβ, θα πάρω άλλο ένα γιατί έτυχε να μας αρέσει και το ίδιο χρώμα!

Και τώρα μια ερώτηση προς εσάς, αγαπητοί αναγνώστες:
Όταν λέτε ότι «η ζωή είναι δύσκολη», σε σύγκριση με τι;

Η Λευτερίτσα απεβίωσε 18-8-24

Αθανασία Παπαδοπούλου
20/11/2022

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022

Από το Α ως το Ω

 

ΑΝΟΙΞΗ: Η Άνοιξη είναι για να γαληνεύει η ψυχή.

ΒΡΟΧΗ: Η βροχή είναι η τέλεια δικαιολογία για να μείνεις στο σπίτι όταν βαριέσαι να βγεις.

ΓΕΛΙΟ: Το γέλιο είναι η αυτόματη έκφραση της χαράς.

ΔΕΝΤΡΟ: Το δέντρο μπορεί να παράγει οξυγόνο για 4 άτομα.

ΕΥΤΥΧΙΑ: Η ευτυχία είναι μέσα μας και είναι το μυστικό μας!

ΖΩΗ: Ζήσε το τώρα! Το παρόν χτίζει το μέλλον.

ΗΛΙΘΙΟΣ: Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες. (Αλβέρτος Αϊνστάιν)

ΘΑΛΠΩΡΗ: Όλοι έχουμε ανάγκη από —μεταφορικά— θαλπωρή: τρυφερότητα, ζεστασιά.

ΙΚΑΡΙΑ: “Ναι, η Ικαρία είναι ένα θεϊκό νησί. Φτιαγμένο από θεούς για να την κατοικούν οι αγαπημένοι των θεών…” (Μίκης Θεοδωράκης, 2003)

ΚΑΝΤΙΝΑ: Καντίνα… αχ, να είχαμε ένα «βρώμικο»!

ΛΑΣΤΙΧΑΚΙ ΜΑΛΛΙΩΝ: Το λαστιχάκι μαλλιών δεν θα βγει ποτέ από τη μόδα.

ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ: Μεγαλόχαρη, ονομασία του εικονίσματος του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου της Τήνου. (Βοήθειά μας)

ΝΕΡΟ: Το νερό, μετά τον αέρα που αναπνέουμε, είναι το πιο ζωτικό στοιχείο για την επιβίωση.

ΞΕΧΝΩ: Να μην ξεχνάτε να χαμογελάτε, γιατί η πιο χαμένη μέρα είναι εκείνη που δεν γελάσαμε. (Σοφοκλής)

ΟΝΕΙΡΟ: Το όνειρο είναι η βασιλική οδός για το ασυνείδητο. (Σίγκμουντ Φρόυντ)

ΠΑΝΤΡΕΥΟΜΑΙ: Να παντρευτεί κανείς ή να μη παντρευτεί; (Ματθαίος Γιωσαφάτ)

ΡΑΚΗ: Αλήθεια τώρα, θέλετε ανάλυση; Στην υγειά σας!

Σ’ ΑΓΑΠΩ: Εγώ να δεις! Το «σ’ αγαπώ» σημαίνει «σε βλέπω», «είμαι εδώ για εσένα» και άλλα πολλά.

ΤΕΛΟΣ: Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή.

ΥΠΕΡΟΧΑ: Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα!

ΦΑΚΕΣ: Οι φακές είναι εξαιρετικά θρεπτικό τρόφιμο και δεν είναι καθόλου δημοφιλείς!

ΧΡΟΝΟΣ: Ο χρόνος και η επόμενη στιγμή φέρνουν θαυμάσια πράγματα, αρκεί να θέλουμε να τα δούμε.

ΨΑΘΑ: Η ψάθα είναι φυτό από το οποίο φτιάχνουμε χαλιά, καπέλα, στρώματα… (Μεταξύ μας τώρα, το ξέρατε;) Καλό χειμώνα.

ΩΔΕΊΟ: Ωδείο. Αν έχεις φίλο του πολιτισμού και της τέχνης, αυτή είναι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό. Εγώ φταίω;

Μαθήματα αισιοδοξίας και μεγάλες αλήθειες από το δικό μου αλφαβητάρι.
Φτιάξτε και εσείς το δικό σας. Αξίζει! Ακόμα κι αν μια λέξη σας χαλάσει τη διάθεση, θα είναι τροφή για σκέψη.

Όπως είπε και ο Βούδας:
"Να είσαι ανοικτός, και η ζωή θα είναι πιο εύκολη. Ένα κουταλάκι αλάτι σε ένα ποτήρι νερό κάνει το νερό να μην πίνεται. Ένα κουταλάκι αλάτι σε μια λίμνη δεν έχει καμία σημασία."

7/11/2022
Αθανασία Παπαδοπούλου


Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2022

Το τάπερ της Ρόζας

 

Στα περισσότερα (αν όχι σε όλα) τα περιοδικά που αγοράζαμε κάποτε, υπήρχε μια στήλη όπου διάφορα παιδάκια ζητούσαν να αποκτήσουν φίλους δια αλληλογραφίας. Παλιά, οι φιλίες δημιουργούνταν μέσω γραμμάτων. Αλήθεια, έχετε ποτέ στη ζωή σας γράψει γράμματα ή κάρτες; Αυτό προφανώς έχει να κάνει με την ηλικία του καθενός.

Δεν είναι πάντως κακό και οι νεότεροι να ξέρουν πως υπήρχε μια τέτοια εποχή, και πως ήταν αρκετά όμορφη και γοητευτική. Δεν ξέρω αν σήμερα υπάρχει κάποιος που μπορεί ακόμη να στέλνει γράμματα με το ταχυδρομείο. Αν υπάρχει, να μου το πει για να κάνουμε παρέα —εκτός αν υπάρχει και άλλος τρόπος!

Στη σημερινή μοντέρνα εποχή, ο σκοπός μου φυσικά δεν είναι να διακόψω τη νέα πραγματικότητα της τεχνολογίας, γιατί είμαι και εγώ μέρος αυτής — γράφω μέιλ, έχω Messenger, Facebook, Viber κτλ. Και όμως, ήρθε στη ζωή μου ξαφνικά ένα τάπερ και μου έδωσε έμπνευση. Ποια έμπνευση; Μα, να γράψω αυτό το μικρό και διδακτικό διήγημα!

Η ψυχολογία του δώρου μας λέει: "Τι δίνεις και θα σου πω ποιος είσαι." Αυτό που δίνει κάποιος στον άλλον και πώς το παρουσιάζει συνδέεται με την προσωπικότητά του — το ξέρατε; Ας ξετυλίξουμε λοιπόν την προσωπικότητά μας.

Προσωπικότητα με χαρακτηριστικά ναρκισσισμού

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ έλεγε:
"Ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών είναι η εμμονή να διαφοροποιείται από αυτό που είναι πιο οικείο και παρόμοιο."

Τα άτομα με ναρκισσιστικά στοιχεία συχνά δίνουν πράγματα ασυνήθιστα. Δεν θα δώσουν ποτέ κάτι απλό ή χαμηλής αξίας, αλλά κάτι που θα αφήσει ένα θετικό σημάδι στο πρόσωπο που εκτιμούν. Τα δώρα τους είναι ασυνήθιστα!

Απλοί άνθρωποι με μεγάλη καρδιά

Για αυτούς τους ανθρώπους, το πιο σημαντικό είναι η λεπτομέρεια και η αγάπη που βάζουν στο δώρο. Δεν θα επικεντρωθούν στο να είναι εντυπωσιακά ή ακριβά, αλλά θα θέλουν να αφήσουν την αγάπη τους στο πρόσωπο που το λαμβάνει. Θα μπορούσαν ακόμη και να δώσουν κάτι που κατασκεύασαν με τα χέρια τους.

Άψογοι άνθρωποι με μικρή εμπιστοσύνη

Οι απρόσεκτοι άνθρωποι θα αγοράσουν το πρώτο πράγμα που θα βρουν και θα το τυλίξουν χωρίς να φροντίσουν τις λεπτομέρειες.

Τελειομανείς και προχωρημένες προσωπικότητες

Θα αγοράσουν το δώρο εκ των προτέρων, φροντίζοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε να μην υπάρχει τίποτα σε κακή κατάσταση. Θα θέλουν το άλλο πρόσωπο να λάβει ένα καλά παρουσιασμένο δώρο, με όλα στη θέση τους και ένα όμορφο πακέτο.

Ενεργοί και περιπετειώδεις άνθρωποι

Είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να αντέξουν τη ρουτίνα. Θα επιλέξουν δώρα που δεν είναι αντικείμενα: ταξίδια, κομμωτήρια ή spa, δείπνα σε εστιατόρια κ.ά., πάντα με σκοπό να εκπλήξουν.

Και τώρα που έχουμε τα βασικά στοιχεία για την ψυχολογία του δώρου (πηγή: σελίδα της Sainte Anastasie), ας δούμε τι αξία έχει ένα τάπερ και ποια η σύνδεσή του με την προσωπικότητα.

Μια φιλία το 1988 μπορούσε να αναπτυχθεί μέσω περιοδικών.
Μια φιλία το 2022 μπορεί να αναπτυχθεί μόνο μέσω social.
Μια φιλία το 2022 μπορεί να αναπτυχθεί και μέσω ενός τάπερ.

Δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος: μια φιλία μπορεί να ανθίσει όχι μόνο μέσω social, αλλά και μέσω ενός απλού τάπερ!

Ένα τάπερ (όχι επώνυμο), αυτό της φέτας του 1 κιλού που πωλείται στα σούπερ μάρκετ, που δεν χρειάζεται επιστροφή όταν σου βάζουν κάτι μέσα! Πολλές φορές το πετάμε, εκτός αν έχετε τη φαεινή ιδέα, όπως είχα εγώ, να το επιστρέψετε με κάτι αντίστοιχο ή με ένα χαρτάκι που λέει:
"Σ' ευχαριστώ για τη φιλία", "Σ' ευχαριστώ που με σκέφτηκες" κ.λπ. Και κάπως έτσι… ανθίζει η φιλία.

Το τάπερ είναι σαν γράμμα του 1988, σαν επικοινωνία μέσω social, ή ακόμα καλύτερα, ο νέος τρόπος επικοινωνίας!

Και αν με ρωτήσετε σε ποια κατηγορία ανήκει αυτό το άτομο, θα σας πω: Απλός άνθρωπος – μεγάλη καρδιά.

Εσείς σε ποια κατηγορία των προαναφερθέντων θα λέγατε ότι ανήκετε;

Για να είμαι ειλικρινής, το τάπερ μπορεί να πηγαινοέρχεται, αλλά την πρώτη κίνηση την έκανε εκείνη: η Ρόζα! Εκείνη που με την πρώτη ματιά καταλαβαίνεις ότι είναι απλή, ειλικρινής και αυθεντική. Απέκτησα λοιπόν μια νέα φίλη χάρη στο τάπερ — ποιος θα μου το έλεγε!

Έχετε σκεφτεί ότι ένα τάπερ που μόλις τελειώσει η φέτα και το πετάμε — οι χειρότεροι στα σκουπίδια, οι καλύτεροι στην ανακύκλωση — μπορεί να είναι η αρχή μιας φιλίας, η ανταλλαγή μηνυμάτων, ή το κίνητρο για να επαναφέρουμε μια φιλία; Το ταπερ μπορεί να φαίνεται απλό εξωτερικά, αλλά μέσα κρύβει έναν μικρό θησαυρό. Και τώρα που έρχονται δύσκολοι καιροί, η ανταλλαγή προϊόντων είναι ό,τι πρέπει.

Συγχαρητήρια, Ρόζα! Τελικά δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες — είσαι μια κατηγορία μόνη σου!

Σ’ ευχαριστούμε, Ρόζα, γιατί σήμερα, εν έτει 2022, δίνεις μαθήματα που ούτε η ίδια είχες φανταστεί.

Αθανασία Παπαδοπούλου
17/10/2022


Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Βασιλικός σε γλάστρα

 

Του συγχωρεμένου του πατέρα μου του άρεσαν πολύ οι βασιλικοί. Είχε μια μανία να τους φτιάχνει μόνος του, και ενώ δεν γνώριζε πολλά, πάντα γίνονταν φουντωτοί–φουντωτοί!
Ο βασιλικός συνδέεται και με τον Τίμιο Σταυρό. Βάσει του λαϊκού θρύλου, ο βασιλικός, το μυρωδάτο αυτό φυτό, είχε φυτρώσει στο σημείο που ήταν θαμμένος ο Σταυρός, όπου και ήταν θαμμένος ο βασιλιάς του κόσμου. Γι’ αυτό μοιράζουν βασιλικό στις εκκλησίες στη γιορτή της Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού, 14/9!

Ο πατέρας μου ήταν λάτρης των φυτών. Νομίζω πως είχε μια λουλουδοεπικοινωνία. Η συζήτηση σίγουρα θα ήταν μονόπλευρη, μάλλον όμως έδινε πολύ αγάπη, δεν εξηγείται αλλιώς. Εκτός από τον βασιλικό, υπήρχαν και τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια που φτιάχναμε. Είχαμε ένα λιβάδι κάτω από το πατρικό μας με πολλών ειδών λουλούδια. Την πρωτομαγιά μας έβαζε και φτιάχναμε στεφάνια και μετά μας επιβράβευε χωρίς να αδικήσει κανέναν μας. Είμαι σίγουρη πως τα στεφάνια ο πατέρας μου δεν τα είχε συνδέσει μόνο με την καλαισθησία των εξωτερικών χώρων και τις πόρτες των σπιτιών, αλλά είχαν ένα πιο βαθύ και επαναστατικό νόημα για τον ίδιο!

Κάτω από το σπίτι είχαμε και μια συκιά. Τον θυμάμαι να ανεβαίνει ξυπόλυτος για να κόψει τα σύκα, και εμείς από κάτω να γελάμε. Θυμάμαι ακόμα εκείνα τα μεγάλα φύλλα της συκιάς, πόσο εντύπωση μου έκαναν! Πάντα γεμάτη η συκιά και ο πατέρας μου, πάντα χαμογελαστός, μάζευε τα καλύτερα. Ο Αύγουστος και ο Σεπτέμβρης, άλλωστε, ήταν οι αγαπημένοι μας μήνες γι’ αυτόν τον λόγο.
Το ευλογημένο σύκο συμβολίζει την ευημερία, την ενότητα και τη γνώση!

Εκεί παρακάτω, στο ρέμα, υπήρχαν και λεύκες. Τον χειμώνα, 15 μέτρα θα ήταν σίγουρα στο ύψος. Όταν «σφύριζε» ο αέρας, έγερναν δεξιά και αριστερά χωρίς ποτέ να σπάνε. Ποτέ δεν τις έκοψε ο πατέρας μου· ποτέ, και όσο ζούσε, δεν προκλήθηκε ζημιά.

Τα χρόνια πέρασαν, σε έχασα πατέρα και ποτέ ξανά δεν είδα τέτοιον βασιλικό φουντωτό, όπως μόνο εσύ ήξερες να φτιάχνεις. Το λιβάδι «θυσιάστηκε» στον βωμό του τσιμέντου και έγινε πολυκατοικία και δεν ξαναφτιάξαμε ποτέ στεφάνια. Η συκιά; Εκεί είναι, αλλά κανείς δεν ξαναπήγε τον Αύγουστο να δει τι απέγιναν τα σύκα, και αν έπεσαν στο χώμα και σάπισαν.
Και αυτές οι λεύκες θέλουν κόψιμο· οι ρίζες μπήκαν στο σπίτι και έκαναν ζημιά.

Αλήθεια, τώρα πιστεύω ότι είχες δώσει πολύ αγάπη σε όλα αυτά· σε «άκουγαν» και σε «σεβόντουσαν». Ήξερες να τους φερθείς· τα αγαπούσες αγνά και αληθινά, με όλη σου την καρδιά.
Και τώρα στέκομαι μίλια μακριά και αναρωτιέμαι, μονολογώντας: εμένα με τιμώρησαν; Ίσως γιατί από τότε που «έφυγες» θύμωσα και δεν προσπάθησα ποτέ να φτιάξω μόνη μου έναν βασιλικό, δεν ξαναπήγα στο λιβάδι μέχρι που έγινε πολυκατοικία και τις λεύκες τις φοβήθηκα τα βράδια. Μάλλον δεν τα αγάπησα όσο εσύ, ή δεν ήθελα να τα βλέπω γιατί θα μου θύμιζαν εσένα.

Μα πώς να ξεχάσω ακόμα και τα λουλούδια που έκοβες και μου χάριζες! Κρατούσαν εβδομάδες ολόκληρες μέσα στο βάζο με το νερό, ζωντανά, λες και είχαν χαρεί που τα είχες κόψει εσύ!
Όλα θέλουν αγάπη τελικά, όχι μόνο ο άνθρωπος, και την καταλαβαίνουν την αγάπη και στην ανταποδίδουν. Δίνουμε αγάπη όχι γιατί περιμένουμε αντάλλαγμα, δίνουμε αγάπη επειδή μας περισσεύει, επειδή νιώθουμε όμορφα γι’ αυτό που κάνουμε.

Αγαπημένε μου πατέρα, να θυμάσαι ότι στον κήπο που έφτιαξα φύτεψα έναν βασιλικό και η μυρωδιά του φτάνει μέχρι εκεί που είσαι. Το βράδυ, πριν κοιμηθώ, κοιτάω τη φωτογραφία σου και βλέπω να μου χαμογελάς. Ελπίζω να καταφέρω να τον κάνω και εγώ φουντωτό! Μπορεί να μην είμαι πια κοντά στο πατρικό μας, αλλά πάντα σε κουβαλάω μαζί μου· πάντα θα είσαι στον κήπο μου να κοσμείς αυτά που μου έμαθες, να αγαπάω όλο τον κόσμο.

Το κείμενο είχε γραφτεί 2/4/2017.

Αθανασία Παπαδοπούλου
13/9/2022

Σάββατο 2 Ιουλίου 2022

Άστο για αργότερα...

 


Η αναβολή μοιάζει με πρόσκαιρη λύση, γιατί παρέχει ανακούφιση από το στρες. Η αλήθεια είναι πως το άγχος μεγαλώνει με κάθε αναβολή και απομακρύνεται μόνο όταν το εκάστοτε έργο ολοκληρωθεί.

Ο Γιώργος μεγάλωσε σε μια οικογένεια που δεν χρησιμοποιούσε την αναβλητικότητα ως τρόπο ζωής. Παρόλα αυτά, ο ίδιος έμαθε να αναβάλει πράγματα λέγοντας: «Άστο για αργότερα». Στα 42 του, ο Γιώργος ζει με τους γονείς του, εργάζεται, αλλά ακόμα δεν έχει καταφέρει να ορθοποδήσει. Δύσκολοι καιροί και θα έρθουν κι άλλοι (Κ.Γ.).

Ο Γιώργος δεν έχει καταλάβει ότι βρίσκεται σε μια διαρκή «αναμονή», αποφεύγοντας τις πρωτοβουλίες και τη δράση. Με την αναβλητικότητα έχει στερήσει από τον εαυτό του την ευκαιρία να προσπαθήσει για τους στόχους του. Με αυτόν τον τρόπο βρίσκεται πάντα δεύτερος. Είναι σαν να το κάνει επίτηδες. Μήπως φταίει η χαμηλή αυτοεκτίμηση; Μήπως το ότι δεν έχει καλή προσωπική ζωή; Κοινωνικός πολύ, αλλά με «ρηχές» σχέσεις, οπότε μηδέν εις το πηλίκο.

Η αίσθηση απογοήτευσης κυριαρχεί· θέλει να την «κρύψει» εκδηλώνοντας ανοιχτά τα συναισθήματά του, αλλά η απογοήτευση τον εξουσιάζει, και έτσι πέφτει σε επαναλαμβανόμενα λάθη, αφήνοντας τα πάντα για... αργότερα.

Έτσι άφησε και την Κατερίνα για... αργότερα, γιατί νόμιζε ότι δεν θα τα καταφέρει. Η Κατερίνα, ένα κορίτσι «σαν τα κρύα τα νερά», μορφωμένη, κοινωνική, γεμάτη καλοσύνη. Αλλά ο Γιώργος, όταν την είδε, νόμιζε ότι δεν θα τα καταφέρει και είπε στον εαυτό του: «Αποκλείεται, εμένα θα κοιτάξει; Άστο για αργότερα»… και έτσι περνούσε ο καιρός.

Όταν όμως η ζωή θέλει δύο ανθρώπους να συναντηθούν, θα συναντηθούν. Και ήρθε εκείνος ο καιρός, αλλά ο Γιώργος ήταν ακόμα «βολεμένος» στους γονείς του και δεν υπήρχε πλάνο για τη μελλοντική ζωή του, ούτε προσωπικοί στόχοι.

Λάθος, Γιώργο: οι στόχοι πρέπει να είναι πρώτα προσωπικοί. Ο καλύτερος επιστήμονας να γίνεις, ο πιο διάσημος καλλιτέχνης να είσαι, τη μεγαλύτερη δόξα να πάρεις — αν γυρίσεις σπίτι σου και δεν έχεις με ποιον να το μοιραστείς, ποτέ δεν θα είσαι ολοκληρωμένος και ευχαριστημένος· θα είσαι κενός συναισθηματικά. Το πρώτο βήμα για να πας στο επόμενο είναι να συνειδητοποιήσεις το λάθος και να αποβάλεις τον φόβο. Η εγκατάλειψη του φόβου είναι σημαντική κίνηση προς την απόκτηση κινήτρου για δράση. Ένας Ρωμαίος φιλόσοφος είχε πει: «Η αιτία του φόβου είναι η άγνοια».

Άρα, σκέψου, Γιώργο: ένας άρτιος καλλιτέχνης, φοβάσαι κάτι πάνω στη δουλειά σου; Έχεις εξαιρετική μουσική παιδεία, δεν σε τρομάζει η σκηνή, οι ερωτήσεις, οι συνεντεύξεις· δεν έχεις κανέναν απολύτως φόβο, και ξέρεις γιατί; Η απάντηση είναι στο ρητό: δεν έχεις άγνοια.

Πάμε τώρα και στα προσωπικά σου. Γιατί το άφησες για αργότερα με την Κατερίνα; Γιατί το ανέβαλες; Φοβήθηκες ότι δεν θα τα καταφέρεις. Φοβήθηκες γιατί θα έμπαινες σε μια κατάσταση που δεν γνώριζες, σε μια κατάσταση πλήρους άγνοιας για σένα. Φοβήθηκες τις ευθύνες, την πρωτοβουλία — λέξεις άγνωστες για σένα. Ο φόβος όμως είναι όταν αναμένουμε κάτι κακό. Εδώ τι κακό υπάρχει; Τίποτα. Είναι απλώς αμάθεια.

Τώρα όμως ήρθε η ώρα να πούμε μόνο αλήθειες.

Γιώργο, δε νομίζω να γεννήθηκες αναβλητικός· κανείς δεν γεννιέται αναβλητικός. Η αναβλητικότητα διαμορφώνεται στο περιβάλλον όπου ζει κανείς. Η ψυχολογία λέει πως παιδιά που μεγάλωσαν σε καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, συνήθως εμφανίζουν αναβλητικότητα. Παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς που ελέγχουν τα πάντα, αδυνατούν να διαχειριστούν τον εαυτό τους και, συνεπώς, να οριοθετήσουν ή να θέτουν στόχους. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να είναι μια μορφή επανάστασης απέναντί τους.

Επίσης, λόγω αδυναμίας αυτοδιαχείρισης, καταναλώνουν αλκοόλ, αφήνουν επείγουσες υποθέσεις για να αποφύγουν τον φόβο της αποτυχίας και πολλά άλλα. Και καλά —ας πούμε— όλα αυτά. Όταν όμως «χτυπάει καμπανάκι» και αρχίζει να εξασθενεί το ανοσοποιητικό σου σύστημα με συνέπειες στην ψυχική και σωματική υγεία —κρυολόγημα, αυπνίες— τότε τι κάνεις;

Αγαπητέ Γιώργο, αν θες πραγματικά να είσαι με την Κατερίνα, θα χρειαστεί να μάθεις να αντιμετωπίζεις τις δύσκολες καταστάσεις. Ο κόσμος δεν είναι «αγγελικά πλασμένος». Οι γονείς σου μπορεί —κακώς— να ανέλαβαν όλες σου τις ευθύνες, και τώρα να μην είναι εύκολα τα πράγματα. Θα χρειαστεί όμως να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να πεις: «Δεν το έχω ξανακάνει, αλλά θα προσπαθήσω· μπορώ να το κάνω!»

Χρειάζονται όρια από εσένα τον ίδιο· οριοθέτησε το περιβάλλον σου. (Μεταξύ μας, έτσι θα σε σέβονται και περισσότερο.)

Μην ανατρέχεις στο παρελθόν και κατηγορείς τον εαυτό σου λέγοντας: «Είμαι αποτυχημένος, συνέχεια αναβάλλω τις δουλειές» κτλ. Φτιάξε το τώρα!

Οι στόχοι σου να είναι μικροί και τα βήματα να τα κάνεις ένα-ένα, χωρίς να είσαι παρορμητικός.

Μην περιμένεις τίποτα από τους άλλους· πάρε τη ζωή στα χέρια σου!

Γιώργο, είσαι τυχερός. Η Κατερίνα σε περιμένει ακόμα. Καλό είναι να είσαι γρήγορος, αλλά να μην βιάζεσαι. Η ζωή μας δίνεται μια φορά, άπαξ —σαν μοναδική ευκαιρία—, γι’ αυτό μην αφήσεις τίποτα για αργότερα! Το μόνο επείγον στη ζωή είναι να αγαπήσουμε, όπως είπε και ο Eric-Emmanuel Schmitt, 1960-, Γάλλος δραματουργός και συγγραφέας: «Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε!»

Αθανασία Παπαδοπούλου
2/7/2022

Πέμπτη 21 Απριλίου 2022

Rabbit όχι rapid

 


«Φάε σανό, το χρειάζεσαι, Μπιζού. Είναι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας σου και αποτελεί το 80–90% της διατροφής σου», είπε ο μικρός Αλέξης στο κουνελάκι που είχε στο σπίτι τους τους τελευταίους δύο μήνες.

  • «Γιώργο, χρειάζεται να κάνεις rapid αύριο, έχεις οδοντίατρο.»

  • «Το ξέρω. Μήπως να φάω καλύτερα σανό, όπως η Μπιζού;»

  • «Σαν μωρό κάνεις, δεν είπα “rabbit”, είπα “rapid”.»

  • «Λες να μην κατάλαβα; Μου φαίνεται, όμως, πως τρώμε πιο πολύ σανό κι από τη Μπιζού. Καλύτερα όμως, γιατί ο σανός είναι το μοναδικό είδος τροφής που κρατάει το κουνέλι υγιές, ενισχύει την υγεία του και το κρατά απασχολημένο, ώστε να μην αναζητά νέα γεύση.»

  • «Γιώργο, πας καλά; Ο σανός είναι για τα κουνέλια, ισχύουν αυτά που λες, αλλά εμείς είμαστε άνθρωποι.»

  • «Άνθρωποι ε; Ακριβώς γι’ αυτό τρώμε παραπάνω σανό. Ο καθένας τρώει ανάλογα με το μέγεθος του μυαλού του. Τα κουνέλια τρώνε μια δέσμη σανού στο δικό τους μέγεθος κάθε μέρα. Εμείς δεν φτάνει που τρώμε σανό, το κατεβάζουμε και αμάσητο.»

  • «Μπαμπά, ο σανός είναι ίδιος για όλους;»

  • «Να σε ακούσω τώρα τι θα απαντήσεις στο παιδί.»

  • «Αλέξη μου, ο σανός έχει να κάνει με την ποιότητα. Πρέπει να είναι πράσινος και να περιέχει ασβέστιο και πρωτεΐνες…»

  • «Αγάπη μου, ο μπαμπάς λέει για τα κουνέλια, εμείς είμαστε άνθρωποι.»

  • «Μαμά, να πάρω και τη Μπιζού μαζί τώρα που θα πάει ο μπαμπάς για rapid;»

  • «Ναι, αλλά απαγορεύεται στον χώρο του ιατρείου. Θα την αφήσεις για λίγο μέσα στο κλουβί στο αμάξι. Άλλωστε, το rapid διαρκεί ελάχιστα λεπτά.»

  • «Πάρε και σανό μαζί, Αλέξη, θα το χρειαστούμε…» συμπλήρωσε ο μπαμπάς.

Όταν έφτασαν στο εξεταστικό κέντρο, η Μπιζού ήταν ανήσυχη και πετούσε τα πίσω πόδια της. Όταν τα κουνέλια σφραγίζουν δυνατά τα πίσω πόδια τους, συνήθως σημαίνει ότι είναι νευρικά και φοβισμένα. Μάλλον ήθελε κι εκείνη να κατέβει.

  • «Μπιζού, θα κάνεις κι εσύ rapid;»

Η Μπιζού κοιτούσε και κουνούσε το κεφάλι της δεξιά-αριστερά ανήσυχη.

  • «Α, για να σου πω Μπιζού, δύο εμβόλια είχες να κάνεις και τα κάναμε, μου είπε η μαμά. Ένα κατά της μυξωμάτωσης και ένα κατά της αιμορραγικής νόσου. Δεν χρειάζεσαι rapid, ο κορονοϊός είναι μόνο για τους ανθρώπους. Κατάλαβες;»

  • «Α, να έρχεται και ο μπαμπάς.»

  • «Όλα καλά, αγάπη μου;»

  • «Ναι, μπαμπά, εδώ τα λέγαμε με τη Μπιζού. Αναλύαμε τα εμβόλια.»

  • «Χαχαχα… τα εμβόλια;»

  • «Και; Συνεννοηθήκατε;»

  • «Ναι, της είπα για τα εμβόλια που έχει κάνει και με κοιτούσε καλά-καλά. Εσύ, μπαμπά, είσαι καλά;»

  • «Ναι, αγάπη μου, λίγο βήχα είχα και έπρεπε να κάνω ένα rapid.»

  • «Μπαμπά, έχω μια απορία. Άκουσα που έλεγε η δασκάλα στο σχολείο ότι οι Κινέζοι τον έφεραν αυτόν τον ιό εδώ. Δηλαδή η κυρία που έχει το μαγαζί με τα κινέζικα, λίγο πιο κάτω από το σπίτι, τον έβαλε στη βαλίτσα και τον έφερε; Γιατί αυτά τα κινέζικα λένε ότι δεν είναι πολύ καλά ρούχα, άρα και ο ιός μπορεί να είναι ψεύτικος και να θέλουν να τον “πουλήσουν” παντού.»

  • «Αλέξη μου, άκου. Όσο περνάει ο καιρός θα σου δημιουργούνται και άλλες απορίες. Διανύουμε μια δύσκολη κατάσταση όλοι στον πλανήτη και χρειάζεται προσοχή από όλους.»

  • «Ναι, αλλά γιατί στη Μπιζού κάναμε δύο εμβόλια και μετά χρειάζεται μόνο ένα το χρόνο; Οι δασκάλες έλεγαν ότι θα κάνουμε όλοι συνεχώς εμβόλια και για κάτι δόσεις, σαν το δάνειο που πληρώνετε για το σπίτι με τη μαμά.»

  • «Θα τα πούμε σπίτι με τη μαμά όλα αυτά.»

  • «Κοίτα, μπαμπά, η Μπιζού μάς κοιτάει καλά-καλά.»

Φτάνοντας σπίτι, ο Αλέξης έτρεξε στο δωμάτιό του αγκαλιά με τη Μπιζού. Πάνω στη βιβλιοθήκη του είχε ένα ημερολόγιο.

  • «Λοιπόν, Μπιζού… Φεβρουάρ-ΙΟΣ, Μάρτ-ΙΟΣ, Απρίλ-ΙΟΣ, Μα-ΙΟΣ, Ιούν-ΙΟΣ, Ιούλ-ΙΟΣ… Αααα… Μπιζού, το βρήκα! Τον Αύγουστο θα ελευθερωθούμε! Τρέχω να το πω στη μαμά και τον μπαμπά.»

  • «Μαμά, μπαμπά, ξέρετε τι ανακάλυψα; Όλοι οι μήνες εκτός από τον Αύγουστο καταλήγουν σε… ΙΟΣ.»

  • «Χαχαχαχα, είσαι απίστευτος, μικρούλη μας!»

Ο Αλέξης αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα στον πρωθυπουργό:

*"Αγαπητέ φίλε πρωθυπουργέ,

έχω κάποιες απορίες και θέλω να σε ρωτήσω. Σε θεωρώ φίλο μου και γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ τα μυστικά μου. Διάλεξα εσένα γιατί ξέρω ότι είσαι ο κύριος που μας κυβερνάει. Άκουσα τη μαμά να λέει διάγγελμα στον μπαμπά… Δεν ξέρω τι είναι διάγγελμα, αλλά μετά σε είδα στην τηλεόραση σε ένα τεράστιο γραφείο με πολλά βιβλία πίσω σου. Ωραία βιβλιοθήκη! Κι εγώ θέλω μία τέτοια, αλλά δεν έχουμε χώρο, λέει η μαμά.

Έχω ένα κουνέλι, τη Μπιζού, που την αγαπάω πολύ και κάναμε εμβόλιο, αλλά δεν φοράει μάσκα. Εμείς, όμως, η μαμά και ο μπαμπάς φοράμε συνέχεια μάσκα, όπως μας είπες.

Η μαμά δουλεύει και έχει κάνει το εμβόλιο, δεν θυμάμαι πόσες δόσεις. Ο μπαμπάς είναι άνεργος και όταν πηγαίνει για δουλειές πηγαίνω κι εγώ μαζί του, μαζί και η Μπιζού, αλλά μένουμε μέσα στο αμάξι. Στέκεται σε ουρά έξω από το φαρμακείο και κάνει rapid test. Στην αρχή νόμιζα ότι σημαίνει “κουνέλι”, χαχα, αλλά μου είπε ο μπαμπάς “rapid”, όχι “rabbit”.

Έχω μια απορία: δουλεύει μόνο η μαμά, ο μπαμπάς δεν θέλει να κάνει το εμβόλιο. Είναι υποχρεωτικό; Μπορεί να χωρίσουν επειδή διαφωνούν; Δεν είχα ξαναδεί τους γονείς μου να τσακώνονται. Η μαμά έχει γίνει νευρική και συνέχεια μου λέει να φοράω μάσκα. Η Μπιζού φοβάται και κρύβεται.

Πες μου πότε θα τελειώσει αυτό. Θέλω επίσης να πεις στη μαμά ότι πλένω καλά τα χέρια μου και να με αγκαλιάζει όπως παλιά.

Επίσης, ο μπαμπάς δεν θέλει το εμβόλιο. Μπορείς να το πεις εκεί στο φαρμακείο, ώστε να μην πληρώνει άσκοπα; Μην τους το πεις, θα το κρατήσεις μυστικό.

Θα περιμένω με ανυπομονησία νέα σου."*

Την επόμενη μέρα, ο Αλέξης πήγε στο ταχυδρομείο. Η υπάλληλος συγκινήθηκε από το γράμμα και του είπε ότι θα το παραδώσει στον προορισμό του.

Μερικές μέρες μετά, ένα κουτί εμφανίστηκε στο περβάζι του σπιτιού, στο όνομα του Αλέξη. Μέσα είχε σανό για τη Μπιζού και έναν φάκελο για τον Αλέξη:

"Αγαπητέ μου Αλέξη, το σανό είναι για τη Μπιζού. Το γράμμα είναι για σένα. Από δω και πέρα όλα αλλάζουν: βγάζουμε τις μάσκες, ο ιός πέρασε, η μαμά σου θα σε αγκαλιάζει όπως παλιά, ο μπαμπάς δεν θα χρειάζεται rapid, και η ζωή σας θα επιστρέψει στην κανονικότητα. Θα είμαστε πάντα φίλοι. Φιλήστε τη Μπιζού."

Ο Αλέξης έκλαψε από χαρά και το διάβασε στη Μπιζού. Το μεσημέρι, η μαμά γύρισε σπίτι και τον αγκάλιασε σφιχτά. Ο Αλέξης φώναξε δυνατά:

  • «Μπιζού, νικήσαμε τον κορονοϊό!»

Η Μπιζού έκανε μικρά αλματάκια από χαρά. Τελικά, νίκησαν όλοι μαζί.

Ψηφίζουμε Μπιζού (rabbit) και όχι rapid για τους εξής λόγους:

  1. Είναι τρισχαριτωμένο οικόσιτο θηλαστικό.

  2. Τα κουνέλια είναι ευπροσάρμοστα και μπορούν να εκπαιδευτούν, ζώντας αρμονικά με τους ιδιοκτήτες τους.

  3. Είναι σε εγρήγορση, παρατηρητικά και μπορούν να προστατευτούν όταν νιώσουν απειλή.

  4. Πρέπει να έχουν ελεύθερη κυκλοφορία στο σπίτι, να τρέχουν και να παίζουν για άσκηση και κοινωνικοποίηση.

  5. Ιδανικό περιβάλλον, διατροφή και κοινωνικοποίηση είναι κλειδιά για την ευζωία τους.

  6. Απαιτούν υπεύθυνους, ενημερωμένους και αφοσιωμένους κηδεμόνες.

  7. Είναι πολύ ευαίσθητα.

Rapid: Άγνωστη λέξη, δεν βρέθηκε σε κανένα λεξικό.

Καλή Ανάσταση σε όλους, με υγεία πάνω απ’ όλα!

Αθανασία Παπαδοπούλου, 21/4/2022

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2021

Άδειες καρέκλες


 Το καφέ-μπαρ στην οδό Διδότου ήταν πάντα γεμάτο. Τα τελευταία δύο χρόνια, λόγω του COVID-19, οι καρέκλες άδειασαν. Κόσμος πάει κι έρχεται, αλλά λίγοι κάθονται δίπλα-δίπλα. Πάνε οι παρέες που καθόντουσαν ο ένας πάνω στον άλλο, αγκαλιαζόντουσαν και φιλιόντουσαν. Το αποτέλεσμα; Οι άδειες καρέκλες στέκονται “μόνες”, με μόνη “παρέα” τα τραπέζια.

Αυτό επηρεάζει και την ψυχολογία των ανθρώπων. Η απολύτως επιβεβλημένη απομόνωση στο σπίτι και η αποφυγή κοινωνικών επαφών έχουν αναπόφευκτες ψυχολογικές παρενέργειες σε ορισμένους. Για την ιστορία, η λέξη «καραντίνα» πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Βενετία το 1127, σε σχέση με τη λέπρα, και αργότερα έλαβε ευρεία χρήση κατά την επιδημία της πανώλης (“Μαύρος Θάνατος”) στη μεσαιωνική Ευρώπη.

Καραντίνα, κορονοϊός, καρέκλες, καφέ… Όλες οι λέξεις ξεκινούν από κάπα, αλλά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Εγώ προτιμώ τις καρέκλες και τον καφέ. Για την ακρίβεια, μου “ταιριάζουν γάντι”.

Σαν να μπήκαν νέοι κανόνες στη ζωή μας. Νομίζω πως η λέξη-κλειδί που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι «ευελιξία». Σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος. Οι λέξεις αγκαλιά, άγγιγμα, είναι πια απαγορευμένες και ενοχοποιημένες;

Ουφ, αγχώθηκα. Λοιπόν, σήμερα κιόλας θα κανονίσω να πάω για καφέ στην οδό Διδότου. Έχω να βγω τόσο καιρό. Έχω να αγκαλιάσω τους φίλους μου πάνω από δύο χρόνια. Μας κάλυπτε υποτίθεται το διαδίκτυο και οι βιντεοκλήσεις. Όχι. Εγώ θέλω να αγκαλιάσω τις φίλες μου, να γεμίσω τις άδειες καρέκλες του καφέ, που και αυτές “χαλάνε” με το πέρασμα του χρόνου, έτσι δεν είναι;

Είναι σαν το απόσπασμα από το βιβλίο του Μ. Λουντέμη, Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα: βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Λοιπόν, σήμερα το βράδυ όλοι στο καφέ της Διδότου! Και αν μου πουν για την απόσταση των δύο μέτρων, θα τους πω εγώ για την ψυχική απόσταση που μου δημιούργησαν. Αλλά δεν θα τους περάσει αυτή η “μετακανονικότητα”. Θα κερδίσουμε ξανά τη ζωή μας, και το βράδυ θα “ψιθυρίσω” τα μυστικά που ήθελα στο αυτί της φίλης μου, αποδεχόμενη τους φόβους μου και με ψυχική ανθεκτικότητα.

Μήπως είναι και το πρώτο ή το τελευταίο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε; Πέφτω-σηκώνομαι… πέφτω-σηκώνομαι. Έμαθα, και τώρα σηκώνομαι πιο γρήγορα. Αυτό σημαίνει ανθεκτικός. Εσείς, είστε; Αν ναι, ελάτε· σας περιμένω για καφέ. Αν όχι, δεν πειράζει· θα μάθετε. Θέληση, θάρρος και ψυχραιμία να υπάρχει, και θα γεμίσουμε όλοι μαζί τις άδειες καρέκλες.

Όταν έμπαινα στο πατρικό μου και έβλεπα τις άδειες καρέκλες των γονιών μου, δεν ένιωθα ούτε τύψεις ούτε ανάμεικτα συναισθήματα. Ξεκάθαρα, πόνο για τον χαμό τους, αλλά και μια πίκρα, γιατί από παιδί ακόμα με καταπίεζαν για το καλό μου, για να γίνω… σωστός άνθρωπος. Αυτό που λένε: «Αγάπα τους γονείς σου, γιατί θα καταλάβεις την πραγματική τους αξία μόνο όταν πλέον η καρέκλα τους θα είναι άδεια», δεν μου ταιριάζει. Γιατί; Νιώθω ότι δεν έχω τύψεις απέναντί τους. Πρόλαβα να τους πω πολλά, ίσως όχι όλα, αλλά πρόλαβα να τους πω ότι ποτέ δεν μου έδωσαν χώρο να πάρω ευθύνες, ποτέ δεν με άφησαν να “φάω τα μούτρα μου”. Έτσι, ναι μεν πήρα πολλή αγάπη και στοργή, αλλά η υπερπροστασία τους με κατέστρεψε. Άλλωστε, η συμπεριφορά των γονιών “καθρεφτίζει” την ευτυχία των παιδιών.

Έγινα κι εγώ γονιός και κατάλαβα πως τέλειος γονιός δεν υπάρχει. Προσπαθώ να αποτελώ σωστό πρότυπο για τα παιδιά μου, δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη και μετριάζοντας την ανάγκη μου για υπερπροστασία. Με το να τους εμπνέω εμπιστοσύνη, βοηθάω τα παιδιά μου να εξελιχθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Παίρνω τον ρόλο του παρατηρητή και, το πιο βασικό, είμαι δίπλα στα παιδιά μου και όχι μπροστά τους.

Όπως λέει και ο Math Jacobson: «Πίσω από κάθε παιδί που πιστεύει στον εαυτό του, υπάρχει ένας ενήλικας που πίστεψε πρώτα σε αυτό».

Το μεγαλύτερο δώρο του γονιού για το παιδί είναι η αγκαλιά· δεν αγοράζεται. Είναι η στοργή και η τρυφερότητα, αλλά και η άνευ όρων αποδοχή τους.

Κοιτώντας για άλλη μια φορά τις άδειες καρέκλες των γονιών μου, σιγοψιθύρισα: θα ήθελα να σας αγκαλιάσω έστω για μια φορά ακόμα. Πονάω, αλλά δεν έχω τύψεις. Νιώθω ότι αυτή η υπερπροστασία με έκανε να δω τα πράγματα από την ανάποδη πλευρά. Το βλέπω τώρα μέσα από τα παιδιά μου. Τους άφησα να παίρνουν τις ευθύνες των πράξεων τους, και πάντα ήμουν δίπλα τους και όχι μπροστά τους.

Ο Κουανγκ Τσεου λέει: «Αν δώσεις ένα ψάρι σε έναν άνθρωπο, θα φάει μία φορά. Αν του μάθεις να ψαρεύει, θα τρώει σ’ όλη του τη ζωή». Όπως αναφέρει ο Ιάκωβος Μαρτίδης στο βιβλίο του Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά, του μαθαίνεις πώς να ψαρεύει και πώς να κολυμπά στη θάλασσα της ζωής. Αυτή η γνώση είναι τεράστιο εφόδιο, καθώς κληροδοτεί στο παιδί ασφάλεια, αυτοσεβασμό, αλλά πάνω από όλα αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να του πούμε εμείς πώς θα ζήσει· χρειάζεται να μάθει να ζει μακριά από υπερπροστασία, αναλαμβάνοντας ευθύνες και υποχρεώσεις χωρίς φόβο, γιατί η ζωή είναι δύσκολη.

Έκλεισα την πόρτα με αγάπη στις άδειες καρέκλες των γονιών μου.

Όλοι ξέρουμε τις “μουσικές καρέκλες”. Η μουσική ξεκινά, τα παιδάκια χορεύουν γύρω από τις καρέκλες, που είναι τόσες όσες και αυτά. Όταν η μουσική σταματά, μία καρέκλα λείπει, κι έτσι ένα παιδάκι μένει απ’ έξω. Υπάρχει όμως και ένας εναλλακτικός τρόπος, με μια μικρή διαφορά στον τρόπο παιξίματος: με την παύση της μουσικής να παραμένουν όλα καθιστά, ενώ παράλληλα οι καρέκλες διαδοχικά μειώνονται.

Η διαφορά; Τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο δεν στενοχωριούνται αν δεν προλάβουν να καθίσουν· συνεργάζονται για να χωρέσουν όλοι στις λιγότερες καρέκλες. Έτσι, το παιχνίδι προάγει την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη και τη σύμπνοια.

Σαν να μου φαίνεται ότι κανείς δεν θα μείνει σήμερα δυσαρεστημένος, ακόμα κι αν η καρέκλα του είναι άδεια. Ο καλύτερος σύμμαχός σας; Ο εαυτός σας.

Το βράδυ σας περιμένω όλους στο καφέ-μπαρ στην οδό Διδότου. Αν δεν φτάσουν οι καρέκλες, τα ζευγαράκια θα αγαπηθούν και θα αγκαλιαστούν πάλι σε μια καρέκλα. Για τους υπόλοιπους, θα παίξουμε “μουσικές καρέκλες” με τον νέο εναλλακτικό τρόπο.

Το διήγημα το εμπνεύστηκα από το ταξίδι μου στις 28/11/2021, Χανιά-Πειραιά, και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το πλοίο BLUE GALAXY.

Αθανασία Παπαδοπούλου

28/11/2021

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2021

Ελίνα, ποιά εποχή διαλέγεις;


 Οι εποχές δεν είναι μόνο εποχές· είναι τρόπος ζωής. Το φθινόπωρο εμπεριέχει την έννοια της πτώσης: πτώση της διάθεσης, πτώση των φύλλων, πτώση της θερμοκρασίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να ταυτίζουν το φθινόπωρο με την έναρξη, την επανεκκίνηση. Νέα σχολική χρονιά, προσαρμογή στη δουλειά. (Αυτά λένε οι ειδικοί.)

Από εκεί που προχωρούσαμε ξυπόλητοι στην άμμο, τώρα βαδίζουμε με παπούτσια στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι προσαρμοζόμαστε σε αυτό. Αν όμως ξαφνικά νιώσεις ότι μια φωνή σου φωνάζει μέσα σου, τότε το καλοκαίρι δεν ήταν απλώς διακοπές για εσένα. Ήταν ο εαυτός σου που κάτι φώναζε· ότι πρέπει να αλλάξεις, να ξεπεράσεις και να χτίσεις. Να χτίσεις καινούργια όρια; Ίσως· να κρατήσεις όμως τον αυθεντικό σου εαυτό ζωντανό, αληθινό και ακμαίο. Να γελάς και να κλαις με συγκεκριμένους ανθρώπους. Να ορίζεις εσύ τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ξέρεις, υπάρχουν ορισμοί για τις εποχές: Άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης και της ανθοφορίας· Καλοκαίρι, η εποχή της καρποφορίας και της συγκομιδής· Φθινόπωρο, η εποχή της ήπιας αποσύνθεσης και της θλίψης· Χειμώνας, η εποχή του «θανάτου» και της ανασυγκρότησης. Διάλεξε εποχή. Ή μήπως νομίζεις ότι σε έχει ήδη διαλέξει εκείνη; Κύκλο κάνουν οι εποχές, κύκλο και η ζωή: γέννηση, ανάπτυξη, ωριμότητα, ολοκλήρωση.
Ο Αριστοτέλης είχε πει: «Η ενέργεια του μυαλού είναι η ουσία της ζωής. Η γνώση του εαυτού μας είναι η αρχή όλης της σοφίας.»

Θα χρειαστεί να ακολουθήσεις τον κύκλο. Φοβάσαι; Με μαθηματική ακρίβεια, το καλοκαίρι θα ξανάρθει, οπότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Η φύση δεν φοβάται τον χειμώνα, γιατί ξέρει πως η άνοιξη θα ξανάρθει. Και αυτό είναι τροφή για σκέψη. Έτσι κι εσύ, κάνε τον κύκλο σου και μη φοβάσαι.

Η ομορφιά κάθε εποχής βρίσκεται μέσα μας. Μη φοβάσαι που μισείς το φθινόπωρο· ανήκεις, άλλωστε, στη μεγαλύτερη κατηγορία ανθρώπων που πάσχουν από το σύνδρομο εποχικής συναισθηματικής διαταραχής. Και επειδή δεν είμαι ειδική να στο αναλύσω επιστημονικά, θα σου πω με απλά λόγια: πρόκειται για μια διαταραχή της διάθεσης που οφείλεται στη μείωση της έκθεσής μας στον ήλιο. Πάρε λίγη βιταμίνη D και όλα οκ. Χαχα… είδες; Πάντα υπάρχουν λύσεις, αρκεί να βρίσκουμε κάτι χιουμοριστικό μέσα από τις δύσκολες καταστάσεις· έτσι πάντα θα κερδίζουμε!

Και τώρα που είπα ήλιο… Εμένα φέτος με «διάλεξε» ο χειμώνας και με «τιμώρησε» το καλοκαίρι (ξέρεις γιατί). Αλλά για φαντάσου, για έναν περίεργο λόγο φθινοπώριασε χωρίς να χρειάζομαι ούτε καν βιταμίνη D. Έλα, μπόρα είναι· θα περάσει, μη σου πω ότι πέρασε κιόλας. Να και το ουράνιο τόξο. Ξέρεις τι σημαίνει το ουράνιο τόξο; Κάθε χρώμα (δηλαδή κάθε μήκος κύματος) διαθλάται υπό διαφορετική γωνία μέσα στα σταγονίδια (που δρουν σαν μικρά πρίσματα), παθαίνει διαφορετική εκτροπή κι έτσι το ορατό λευκό φως αναλύεται στα διάφορα χρώματα που το συνθέτουν, δηλαδή στο φάσμα του. Έτσι εμφανίζεται το φάσμα του ηλιακού φωτός ως ένα πολύχρωμο τόξο, με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί στην εξωτερική του πλευρά και το ιώδες στην εσωτερική. Η διαφορετικότητα της γωνίας κάθε μήκους κύματος (χρώματος) και του σχήματος των σταγονιδίων εξηγεί και το τοξοειδές σχήμα του φαινομένου και όχι κάποιο άλλο. Για να γίνει αντιληπτό το ουράνιο τόξο από παρατηρητή, θα πρέπει να έχει στραμμένα τα νώτα του στον ήλιο. (Εντάξει, Ελίνα και αναγνώστες μου, δεν την έγραψα μόνη μου αυτή την επιστημονική ανάλυση· η πληροφορία είναι από τη Wikipedia.)

Βλέπεις, ακόμα και το ουράνιο τόξο «συνεργάζεται». Πρέπει να βρέξει για να εμφανιστεί και να το θαυμάσουμε. Τελικά, έχει σημασία να διαλέξουμε εποχή;

Έτσι, όπως στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, αναρωτήθηκα και μου έκανα μια ερώτηση: «Το κείμενο το έγραψες για τη φίλη σου την Ελίνα ή μιλούσες στον εαυτό σου;» Λίγα δευτερόλεπτα σκέψης και η απάντηση ήρθε μόνη της. Μπόρα ήταν και πέρασε, Ελίνα. Να, μόλις βγήκε το ουράνιο τόξο. Βγήκα από το μπάνιο και δεν χρειάστηκε να ξαναμιλήσω στον καθρέφτη. Στάθηκα μπροστά στο παράθυρο και δάκρυα ευτυχίας—ναι, ευτυχίας—έτρεξαν στα μαγουλάκια μου, που τελευταία φούσκωσαν αρκετά και αυτά. Δεν ξέρω αν είναι άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο ή χειμώνας. Δεν διαλέγω εποχή και δεν θα αφήσω να με διαλέξει ούτε εκείνη.

Νιώθω ευτυχισμένη, και αυτό το καλοκαίρι δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Θα καταρρίψω εγώ το μύθο της ψυχολογίας που λέει ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά να νιώθουμε μόνο στιγμές χαράς.

Ελίνα, η ηλιόλουστη θαλασσινή εποχή πέρασε, κατέβασε μποτάκια και μπουφάν. Είναι πλέον γεγονός· το φθινόπωρο μπήκε. Σε λίγο θα έρθει και ο χειμώνας, αλλά μη σε νοιάζει. Θα ανάψεις τζάκι, που σου αρέσει. Κάθε εποχή έχει τη χάρη της.

Μη μου πεις ότι ακόμα σκέφτεσαι ποια εποχή θα διαλέξεις. Ελίνα, κύκλος οι εποχές, κύκλος και η ζωή κι εμείς περαστικοί. Βάλε ζακέτα· και αν σε στένεψαν τα περσινά μποτάκια, ακόμα καλύτερα· είναι που πλέον δεν χωράμε σε τίποτα στενό.

Υγεία και με το δεξί!

Καλό φθινόπωρο (αγαπημένη εποχή),
Η φωτογραφία από τη Γιάλοβα, 22:00

Το διήγημα (μικρού μήκους) είναι αφιερωμένο στη φίλη μου την Ελίνα και σε όσους ταυτίστηκαν.

Αθανασία Παπαδοπούλου
5-9-2021

Κυριακή 27 Ιουνίου 2021

Κοχύλια στον βυθό

 

Το κοχύλι είναι το εξωτερικό, σκληρό, προστατευτικό κέλυφος των θαλάσσιων ασπόνδυλων οργανισμών με εξωτερικό σκελετό, όπως τα προσωβράγχια και, γενικότερα, διάφορα άλλα είδη μαλακίων, των οποίων αποτελεί μέρος του σώματος. Αποτελείται, κατά κύριο λόγο, από ανθρακικό ασβέστιο, εκκρίσεις των οργανισμών, και είναι αρκετά κοινό εύρημα στις παραλιακές περιοχές, αφότου ο οργανισμός που ζούσε μέσα του έχει πεθάνει και αποσυντεθεί ή καταναλωθεί από άλλους οργανισμούς.

Κάθε χρόνο η Μάρτζι και ο Στέλιος κάνουν διακοπές στην Πύλο. Η Μάρτζι και ο Στέλιος είναι ερωτευμένοι από τα 20. Μαζί στα εύκολα, μαζί και στα δύσκολα. Τριάντα χρόνια μαζί, λες και ήταν χθες. Φτου-φτου, σκόρδα. Ευτυχισμένο ζευγάρι. Έτσι είναι όταν έχεις μάθει να ζεις τη ζωή σου, όταν είσαι αισιόδοξος, όταν νιώθεις πως τίποτα δεν πάει στραβά, όταν έχεις πιάσει το νόημα της ζωής και ζεις πραγματικά ευτυχισμένος το τώρα.

Η Margaret Lee Runbeck, Αμερικανίδα συγγραφέας, έβλεπε την ευτυχία ως έναν τρόπο για να ταξιδεύουμε κι όχι ως μία κατάσταση στην οποία φτάνουμε. Ο Ρόμπερτ Γκ. Ίνγκερσολ, επίσης Αμερικανός συγγραφέας, υποστήριζε ότι η ευτυχία είναι το μόνο καλό. Η στιγμή για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι το τώρα. Το μέρος για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι το εδώ, και ο τρόπος για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι προσπαθώντας να κάνουμε άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Πράγματι, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι θεωρούν την ευτυχία ως μία επιλογή και ως μία αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι μία στιγμιαία αντίδραση που εξαρτάται από τις συνθήκες, αλλά μία συνειδητή απόφαση, που επιλέγουν να παίρνουν ανά πάσα στιγμή, στην καθημερινότητά τους. Έχουν αποβάλλει από τη ζωή τους τη σκέψη πως πρέπει να περιμένουν διαρκώς κάτι προκειμένου να νιώσουν ευτυχισμένοι. Νιώθουν ευτυχισμένοι ούτως ή άλλως, στο εδώ και τώρα.

Η ανακάλυψη του πού βρίσκεται η ευτυχία αποτελεί και το πρώτο μυστικό των ευτυχισμένων ανθρώπων. Την ευτυχία δεν τη βρίσκουμε στο μέλλον ή στο παρελθόν. Όσοι ανησυχούν για το μέλλον και ζουν στο παρελθόν, σίγουρα δεν απολαμβάνουν το τώρα. Η ευτυχία είναι στιγμές, βρίσκεται στο τώρα, σε αυτήν εδώ τη στιγμή, σε οτιδήποτε κι αν κάνουμε.

Μεγάλη κουβέντα η ευτυχία. Μεγάλη ή μικρή, ένα είναι σίγουρο: αν έχεις τύχη — γιατί θέλει και τύχη — να δοξάζεις τον Θεό. Ποιον Θεό δηλαδή; Η Μάρτζι τον Στέλιο και ο Στέλιος τη Μάρτζι. Μια ζωή δίπλα-δίπλα, δίχως να βαριέται ο ένας τον άλλον. Ακόμα και διακοπές που πάνε κάθε χρόνο στην Πύλο, στο ίδιο μέρος, δεν πλήττουν. Μα ούτε καν σε ένα κοσμοπολίτικο ή ρομαντικό νησί; Ναι, σιγά, γιατί τι διαφορά έχει το νησί; Ο άνθρωπος κάνει τη διαφορά. Χειμώνας είναι, καλοκαίρι είναι, το θέμα είναι να είσαι με τον σωστό άνθρωπο.

Τώρα, λοιπόν, που είπαμε για τη Μάρτζι και τον Στέλιο, που προσδιορίσαμε, ας πούμε, και τον ορισμό της ευτυχίας, θα σας πω μια ιστορία και… μπορεί να αλλάξετε άποψη τόσο για τη ζωή σας όσο και για την ευτυχία. Μπορεί και όχι, αλλά τι με νοιάζει εμένα; Ο καθένας είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που αποφασίζει. Επιλογές και προτεραιότητες είναι αυτές. Πρωτοβουλία και ατομική ευθύνη λέγονται.

Τα κοχύλια, λοιπόν, δεν τα βρίσκει κανείς μόνο στην άμμο αλλά και στον βυθό της θάλασσας. Τα βρίσκει κάποιος, επίσης, σε βάζο, σε πιατέλες, σε κάδρα, σε κολιέ, σε φορέματα. Τα κοχύλια ταιριάζουν παντού· εμείς οι άνθρωποι τα χρησιμοποιούμε και ως διακοσμητικά. Στην πραγματικότητα, όμως, χρησιμεύουν ως εξής: «ως σπίτι», για προστασία από τα ψάρια που θέλουν να τα φάνε, και για προστασία από τα δυνατά ρεύματα της θάλασσας (να μην γίνονται έρμαιο της).

Ο Στέλιος και η Μάρτζι ζουν στο κέντρο της Αθήνας, σε έναν παράδρομο της Πανόρμου. Λογιστής ο Στέλιος, τραπεζικός υπάλληλος η Μάρτζι. Έχουν την καθημερινή τους ρουτίνα και το παίζουν ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι — αυτό δηλαδή που κάνουν οι περισσότεροι. Συγκάτοικοι, για να το λέμε απλά, και ο καθένας κάνει τη ζωή του. Σε όλες τις εκδηλώσεις, γάμους, βαφτίσια, κηδείες πηγαίνουν μαζί. Μεγάλο πράγμα το θεαθήναι, «σώνει» γάμους. Για τα μάτια του κόσμου, λοιπόν, και ουσία μηδέν.

Ένα απόγευμα, από αυτά τα βαρετά απογεύματα που κάθεσαι σπίτι και δεν ξέρεις τι να κάνεις, η Μάρτζι ρώτησε τον Στέλιο:

— Είσαι ευτυχισμένος;

Ο Στέλιος, χωρίς δεύτερη σκέψη, αντέστρεψε την ερώτηση:

— Εσύ;

Κλασική περίπτωση να αποφύγει κανείς την απάντηση. Η Μάρτζι αντέδρασε στιγμιαία:

— Θα την δώσω εγώ την απάντηση και για τους δύο; Όχι.

— Μάρτζι, σκεφτόσουν πολύ να την κάνεις αυτήν την ερώτηση;

— Χρόνια και ζαμάνια, ψιθύρισε.

— Ό,τι να ’ναι, συμπλήρωσε ο Στέλιος.

— Ναι, ό,τι να ’ναι, σωστά, απάντησε η Μάρτζι, αγανακτισμένη.

Και κάπως έτσι η συζήτηση έληξε.

Το βράδυ, αφού τελείωσαν τις δουλειές τους και άναψαν το τζάκι στο σαλόνι, η Μάρτζι και ο Στέλιος κάθισαν στον καναπέ, ο καθένας με το ποτήρι κρασί στο χέρι. Η σιωπή τους δεν ήταν άβολη· ήταν η σιωπή δύο ανθρώπων που γνωρίζονται καλά και ξέρουν πότε να μιλήσουν και πότε να αφήσουν τα λόγια στην άκρη.

— Ξέρεις, είπε η Μάρτζι, μερικές φορές νομίζω ότι ζούμε τη ζωή μας σαν κοχύλια. Κλεισμένοι μέσα στον σκληρό φλοιό μας, προστατεύοντας τον εαυτό μας, κι ας είμαστε ευάλωτοι μέσα.

Ο Στέλιος χαμογέλασε.

— Ναι, κι όμως, μέσα στο κοχύλι, το πιο σημαντικό πράγμα παραμένει αλώβητο: η ουσία μας. Οι εμπειρίες μας, οι στιγμές μας, οι αναμνήσεις μας… όλα αυτά είναι ο θησαυρός μας.

Η Μάρτζι κοίταξε το τζάκι που έκαιγε και σκέφτηκε πόσο τυχερή ήταν που είχε τον Στέλιο δίπλα της. Δεν ήταν μόνο η ρουτίνα, ούτε οι κοινές στιγμές· ήταν οι μικρές πράξεις, τα βλέμματα, οι σιωπές που τους έκαναν ευτυχισμένους.

— Ας πάμε στην Πύλο, είπε ξαφνικά, με μια σπίθα ενθουσιασμού. — Ας πάμε όπως παλιά, χωρίς σχέδια, χωρίς προγράμματα, μόνο εμείς και η θάλασσα.

Ο Στέλιος γέλασε.

— Μου αρέσει η ιδέα. Να ξαναβρούμε τα κοχύλια μας, να ξαναθυμηθούμε γιατί αγαπάμε αυτό το μέρος… και ίσως, τελικά, να ξαναβρούμε και την ευτυχία μας.

Η Μάρτζι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. Η αλήθεια είναι ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο· είναι στιγμές όπως αυτή. Στιγμές που επιλέγεις να τις ζήσεις πλήρως, δίχως φόβο και δίχως να περιμένεις κάτι άλλο.

Την επόμενη μέρα, το ζευγάρι ξεκίνησε το ταξίδι του για την Πύλο. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, η αλμύρα στον αέρα, και η ησυχία τους θύμιζε ότι μερικές φορές πρέπει να απομακρύνεσαι από την καθημερινότητα για να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου.

Στην παραλία, περπατώντας ξυπόλητοι στην άμμο, βρήκαν κοχύλια — μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, μονά και διπλά. Κάθε κοχύλι είχε τη δική του ιστορία, όπως και οι ίδιοι. Το να τα μαζεύουν μαζί ήταν σαν να μαζεύουν τις στιγμές τους, τις αναμνήσεις τους, όλα όσα είχαν ζήσει μαζί.

Και τότε, η Μάρτζι είπε:

— Ξέρεις, ίσως η ευτυχία δεν είναι ένα μέρος ή ένα γεγονός. Ίσως είναι οι μικρές μας επιλογές. Οι επιλογές να αγαπάμε, να μένουμε, να ζούμε το τώρα.

Ο Στέλιος την κοίταξε, και χωρίς να χρειαστεί να πει λέξη, ήξερε ακριβώς τι εννοούσε.

Η ευτυχία, όπως τα κοχύλια, είναι προστατευμένη μέσα μας. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να την καταλάβουμε ή να την κυνηγήσουμε, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να χαθεί. Αλλά αν την αφήσουμε να αναδυθεί φυσικά, μέσα από τις καθημερινές μας στιγμές και τις σχέσεις μας, τότε τη βρίσκουμε — απλή, αληθινή, όπως η αίσθηση της άμμου ανάμεσα στα δάχτυλα, όπως το κύμα που σβήνει απαλά στο πέλμα μας.

Η μέρα κυλούσε ήρεμα, και ο ήλιος άρχισε να κατεβαίνει στον ορίζοντα, χρωματίζοντας τον ουρανό με πορτοκαλί και ροζ αποχρώσεις. Ο Στέλιος και η Μάρτζι κάθισαν στην άμμο, κοιτάζοντας τα κύματα που έσκαγαν απαλά στην ακτή. Η θάλασσα φαινόταν ατέλειωτη, σαν να κρατούσε όλα τα μυστικά του κόσμου μέσα της.

— Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθαμε εδώ; ρώτησε η Μάρτζι, με ένα χαμόγελο γεμάτο νοσταλγία.

— Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω; είπε ο Στέλιος. — Ήσουν τόσο ενθουσιασμένη που θέλαμε να εξερευνήσουμε κάθε γωνιά, κάθε μικρή παραλία.

Η Μάρτζι γέλασε απαλά.

— Κι όμως, το πιο σημαντικό δεν ήταν τα μέρη που είδαμε, αλλά η αίσθηση που είχαμε εκεί. Την αίσθηση ότι είμαστε ζωντανοί, ότι όλα είναι δυνατά όταν είμαστε μαζί.

Ο Στέλιος έπιασε το χέρι της. Η απλότητα της στιγμής, η ηρεμία και η σιωπή της θάλασσας, ήταν όλα όσα χρειάζονταν. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο.

— Ίσως αυτό είναι το νόημα, είπε, ψιθυριστά. — Να βρίσκουμε τη χαρά στα μικρά πράγματα. Στα χέρια που κρατιούνται, στα βλέμματα που καταλαβαίνουν χωρίς λέξεις, στα κοχύλια που μαζεύουμε μαζί…

Η Μάρτζι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του και ένιωσε μια ζεστασιά που δεν είχε σχέση με τον ήλιο, αλλά με την παρουσία του Στέλιου.

— Ναι, είπε. — Και ίσως το πιο όμορφο κομμάτι είναι ότι όσο περισσότερο μοιραζόμαστε αυτές τις στιγμές, τόσο πιο έντονα τις νιώθουμε. Η ευτυχία δεν είναι μόνο δική μας· γίνεται μεγαλύτερη όταν την μοιραζόμαστε.

Η νύχτα έπεσε σιγά-σιγά, και τα αστέρια άρχισαν να εμφανίζονται στον ουρανό, καθρεφτίζοντας τα κύματα που ακολουθούσαν το φως τους. Ο Στέλιος και η Μάρτζι κάθισαν εκεί, σιωπηλοί, απολαμβάνοντας την αίσθηση της αιωνιότητας που έδινε η στιγμή.

Ήξεραν ότι η ζωή δεν θα ήταν πάντα τόσο ήρεμη και τέλεια· θα υπήρχαν δυσκολίες, φόβοι, στιγμές αβεβαιότητας. Αλλά επίσης ήξεραν ότι με την αγάπη, την κατανόηση και την επιλογή να ζουν συνειδητά, κάθε δυσκολία γινόταν μικρότερη, κάθε χαρά πιο δυνατή.

Και έτσι, με τα χέρια τους δεμένα και τα μάτια τους στραμμένα στη θάλασσα, ένιωσαν ότι η ζωή τους ανήκε ξανά — όχι ως κάτι μακρινό ή αφηρημένο, αλλά ως κάτι απλό, αληθινό, και γεμάτο νόημα. Όπως τα κοχύλια που κρατούσαν στα χέρια τους, τόσο εύθραυστα και τόσο πολύτιμα.

Το διήγημα γράφτηκε στις 6-6-2021 στην Πύλο στην περιοχή Λάμπες.


Τα ονόματα που χρησιμοποιούνται στο διήγημα είναι φανταστικά, και η όποια πιθανή συσχέτιση θα είναι συμπτωματική. Επίσης και τα γεγονότα είναι μυθοπλαστικά.




Η γυναίκα με τις μάσκες

  Στην πόλη όπου οι Απόκριες κρατούσαν όλο τον χρόνο, ζούσε μια γυναίκα που άλλαζε ιδιότητες όπως άλλοι αλλάζουν ρούχα. Δεν ήταν μεταμορφώσι...