"Μενεξέδες και Ζουμπούλια" (Εμπνευσμένο από το παραδοσιακό πολίτικο τραγούδι σε διασκευή του Αντώνη Βάμβουκα).

Η Μαργαρίτα, η Γαρυφαλλιά και η Ζουμπουλιά είναι τρεις αδερφές από το Ρέθυμνο. Και οι τρεις, όνομα και πράγμα, λουλούδια. Ζουν μαζί με τους γονείς τους, οι οποίοι είναι δάσκαλοι στο επάγγελμα, στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου.

Το Ρέθυμνο είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού της Κρήτης και έδρα του μητροπολιτικού Δήμου της περιφέρειας Κρήτης. Είναι χτισμένο στη βόρεια ακτή της Κρήτης, στη νότια όχθη του Κρητικού Πελάγους, και το διασχίζουν μικρά ρέματα, εκ των οποίων όμως τα περισσότερα έχουν καλυφθεί, εκτός από τον μεγάλο Πλατανιανό ποταμό στα ανατολικά. Το Ρέθυμνο υπήρξε μεγάλος οικισμός από τον 5ο αιώνα π.Χ., καθώς σχετίζεται με την αρχαία πόλη-κράτος "Ρίθυμνα". Σήμερα εμφανίζει μεγάλη τουριστική κίνηση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ οι 10.500 και πλέον ενεργοί φοιτητές καθιστούν την πόλη ιδιαίτερα ζωντανή κατά την υπόλοιπη διάρκεια του χρόνου. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 34.300 κατοίκους (απογραφή 2011) και της ευρύτερης αστικής περιοχής σε 46.879 κατοίκους, καθιστώντας το Ρέθυμνο την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης, μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά.

Η παλιά πόλη του Ρεθύμνου αποτελεί διατηρητέα αναγεννησιακή συνοικία. Εκεί βρίσκονται η Φορτέτσα, η Πλατεία Μικρασιατών και η Νομαρχία. Γειτονιά της είναι η Σοχώρα, όπου εδρεύει ο Νέος Αστέρας Ρεθύμνου.

Τα τρία κορίτσια είναι ταλαντούχα και έχουν σπουδάσει στον τομέα τους. Η μεγάλη, η Μαργαρίτα, είναι ψυχολόγος με δικό της γραφείο. Η μεσαία, η Γαρυφαλλιά, είναι ζωγράφος, ενώ η μικρότερη, η Ζουμπουλιά, είναι μουσικός. Από όσο θυμάται τον εαυτό της, η Ζουμπουλιά είχε πάντα μια κιθάρα στο χέρι. Είχε τελειώσει το Μουσικό Λύκειο Ρεθύμνου και είχε βραβευτεί σε ξεχωριστή εκδήλωση. Ήταν πρώτη στη χορωδία του σχολείου. Οι καθηγητές ενημέρωσαν τους γονείς για το ταλέντο της, και εκείνοι φρόντισαν να την στείλουν σε ωδείο για φωνητική.

Ο Αντώνης, ένας εξαιρετικός καθηγητής μουσικής και φωνητικής, καθώς και συνθέτης, τραγουδοποιός και ερμηνευτής, ανέλαβε τη Ζουμπουλιά. Με πολύ σκληρή δουλειά, η Ζουμπουλιά έγινε μια από τις πιο καταξιωμένες μουσικούς στην κιθάρα και τη φωνητική. Έγραφε στίχους, ερμήνευε και αγαπούσε τη μουσική με πάθος. Η πορεία της ήταν αργή, σταθερή και με μεγάλη επιτυχία.

Μια μέρα σκέφτηκε: «Ζούμε στον κόσμο του διαδικτύου, θα φτιάξω το δικό μου κανάλι στο YouTube». Καθημερινά ανέβαζε βίντεο με τραγούδια δικά της και με την κιθάρα στο χέρι. Σιγά-σιγά απέκτησε viewers από όλη την Ελλάδα και αργότερα από το εξωτερικό, με κοινό όλων των ηλικιών.

Μετά από χρόνια δουλειάς, η πρώτη πόρτα άνοιξε για τη Ζουμπουλιά. Όταν γίνεται η αρχή, όπως λέει ο σοφός λαός, είναι το ήμισυ του παντός. Η Ζουμπουλιά μπήκε στον μαγικό κόσμο της μουσικής. Οι ερμηνείες της ήταν μαγικές, οι στίχοι της μοναδικοί. Η παιδεία, το ταλέντο, ο χαρακτήρας και το ήθος της την εκτόξευσαν μέρα με τη μέρα.

Η Ζουμπουλιά χρειάστηκε σύντομα και βοηθό. Λάμβανε καθημερινά emails ακόμα και από το εξωτερικό, με αιτήματα για διαδικτυακά μαθήματα φωνητικής και κιθάρας μέσω Skype. Δημιούργησε ομάδες, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε ενθουσιωδώς.

Ο Αντώνης ήταν πάντα το στήριγμά της. Ο μέντορας που δεν ξεχνάς ποτέ. Το δίκτυό της μεγάλωνε συνεχώς και τα σχόλια την έκαναν να εξελίσσεται ακόμα περισσότερο. Έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα και σε 27 χώρες της Ευρώπης.

Αυτό το καλοκαίρι, η Ζουμπουλιά πρότεινε στον Αντώνη να διοργανώσουν, μαζί με τη χορωδία Ρεθύμνου και το Μουσικό Σχολείο, μια συναυλία στη Φορτέτζα. Η Φορτέτζα (Fortezza), λανθασμένα πολλές φορές «Φορτέτσα», είναι το Ενετικό Κάστρο στο Ρέθυμνο, πάνω σε λόφο στο κέντρο της παλιάς πόλης. Η θέα της είναι πανοραμική και κρύβει ιστορία αιώνων.

Η κατασκευή της Φορτέτζας ξεκίνησε το 1573, ενώ ολοκληρώθηκε το 1580. Για το χτίσιμο εργάστηκαν 107.142 Κρητικοί και 40.205 επιταγμένα ζώα, υπό την επίβλεψη του πρωτομάστορα Γ. Σκορδύλη.

Μετά από σκληρή προετοιμασία, όλα ήταν έτοιμα για την εκδήλωση στις 14/8, παραμονή της Παναγίας. Η Ζουμπουλιά ετοίμαζε τη μεγαλύτερη γιορτή της χρονιάς, γνωρίζοντας μόνο τον Αντώνη. Η συναυλία περιλάμβανε συμμετοχές από όλη την Ελλάδα και τις 27 χώρες της Ευρώπης, και ήταν υπερθέαμα με μουσική, πυροτεχνήματα και λάμψη.

Με το τέλος της συναυλίας, ο Αντώνης, γονάτισε μπροστά στη Ζουμπουλιά, κρατώντας ένα μονόπετρο, και τη ρώτησε:

• Ζουμπουλιά, θες να γίνεις γυναίκα μου;

Η Ζουμπουλιά, συγκινημένη, απάντησε:

• Ναι, Αντώνη!

Σήμερα ζουν στο Ρέθυμνο, έχουν οικογένεια και η μουσική τους συνεχίζει να τους ενώνει. Το τραγούδι «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» έγινε παγκόσμια γνωστό, συμπεριλήφθηκε σε τηλεοπτική σειρά και γυρίστηκε video clip με αληθινά γεγονότα.

Στο μπαλκόνι του σπιτιού τους πάντα υπάρχουν δύο γλάστρες, με μενεξέδες και ζουμπούλια. Η αγάπη τους και η μουσική άντεξαν στο χρόνο γιατί, όπως τα λουλούδια, χρειάζονται φροντίδα, σεβασμό και αγάπη για να ανθίσουν.

Μπράβο στον Αντώνη και τη Ζουμπουλιά, παράδειγμα προς μίμηση, που βρήκαν «το κλειδί της ευτυχίας» με αξία, μόχθο και αγάπη.

Αθανασία Παπαδοπούλου 12/8/2021

Το διήγημα είναι εμπνευσμένο από το γνωστό παραδοσιακό πολίτικο τραγούδι, σε μια bossa nova διασκευή από τον Αντώνη Βάμβουκα. Από τη δισκογραφική του δουλειά "Παράδοση και ροκ".

https://www.youtube.com/watch?v=YtYzo1yBC_A

Ενορχήστρωση, ηλεκτρική κιθάρα, τραγούδι: Αντώνης Βάμβουκας

Μπάσο: Γιώργος Μαθιανάκης

Τύμπανα: Λάμπρος Κουνενής

 Εξώφυλλα δίσκου: Αγάπη Κεραμιδά

Layout: Στέλιος Καλογεράκης

https://www.facebook.com/a.vamvoukas - official page

Πυθαγόρειο θεώρημα και… ερωτικά τρίγωνα

Το Πυθαγόρειο θεώρημα λέει: το άθροισμα των τετραγώνων των δύο κάθετων πλευρών ισούται με το τετράγωνο της υποτείνουσας. Το τρίγωνο είναι ένα από τα βασικά σχήματα της γεωμετρίας. Έχει τρεις πλευρές, που ορίζονται ανά δύο από σημεία, και τρεις γωνίες, τις κυρτές, που ορίζονται ανά δύο από τις πλευρές. Υπάρχουν και άλλοι τύποι τριγώνων, αλλά εγώ ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά για να σας κάνω τέτοιου είδους αναλύσεις.

Το Πυθαγόρειο θεώρημα ίσως έχει περισσότερες αποδείξεις από οποιοδήποτε άλλο: 370!

Εγώ, όμως, να δείτε πόσες αποδείξεις έχω για τα τρίγωνα… των ανθρώπων, και πιο συγκεκριμένα για το ερωτικό (πυθαγόρειο) θεώρημα.

Τώρα θα μου πείτε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Για έρωτα μιλάμε». Έρωτας = μαγνήτης. Προχωράω στον δρόμο, βλέπω κάποιον, με κοιτάει, τον κοιτάω κι εγώ, και το βελάκι του έρωτα χτυπάει στην καρδιά μου. Σκέφτομαι: «Μέσα στα μάτια του ο κόσμος όλος. Έρωτας; Έρωτας κεραυνοβόλος!» Πείτε μου ότι πιστεύετε στον κεραυνοβόλο έρωτα. Μεταξύ μας, εγώ πιστεύω. Γιατί μετά τον έρωτα έρχεται η αγάπη. Και όταν είσαι παντρεμένος ή παντρεμένη; Τι γίνεται τότε; Βράζει και χύνεται… αυτή είναι η απάντηση. Έλα που μου θέλετε και έρωτες οι παντρεμένοι… Καλά, μη βαράτε, και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή.

Αυτοί όμως που τους αρέσει το τρίγωνο έχουν άλλα πράγματα στο μυαλό τους. Η αριθμολογία λέει πολλά για τον αριθμό 3.

Το Τρίγωνο των Βερμούδων εξαφανίζει τα πάντα. Κοινώς, ένα ερωτικό τρίγωνο δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Τα σπίτια με αριθμό 3 – όπως ανακάλυψα πρόσφατα, το δικό μου είναι 39 – λένε ότι είναι γεμάτα γέλια.

Πολλοί λένε πως ο χρόνος είναι ψευδαίσθηση. Δεν ξέρω αν πρέπει να το πιστέψω, μήπως ζούμε σε έναν τρισδιάστατο κόσμο; Οι πρώτοι μαθηματικοί και αριθμολόγοι ενθουσιάστηκαν με τον αριθμό 3, θεωρώντας τον δημιουργικά ισχυρό. Πολλές φιλοσοφίες, πολλά μαθηματικά… και εγώ δεν μου ταιριάζουν πολύ. Ας πάμε λοιπόν στο δια ταύτα.

---

Ο Τάσος

Τάσος, 42 ετών. Ζει μόνος στο εξωτερικό, σε προάστιο του Λονδίνου, και είναι νοσηλευτής. Όλη μέρα δουλειά και μετά σπίτι, διάβασμα και social media.

Το social media είναι μαγικό: εκεί βρίσκεις από ειδήσεις μέχρι συνταγές, από άντρες μέχρι γυναίκες, ποικιλία σε όλα, αλλά πάνω από όλα υπάρχει η ασφάλεια της κάμερας. Ασφάλεια στο τι λες, τι κάνεις, χωρίς καμία ευθύνη. Με ένα κουμπί, η video κλήση σε βάζει σε έναν φανταστικό κόσμο, και η ζωή αποκτά ενδιαφέρον.

Ο Τάσος "ζει" χρόνια μέσα από την κάμερα. Είναι η προσωπική του ζωή και εκεί νομίζει ότι παίρνει ό,τι θέλει. Τροφοδοτεί την μοναξιά και την ανιαρή ζωή του μέσω του tablet ή του κινητού, νομίζοντας ότι καλύπτει όλες τις ανάγκες του. Έτσι ζει και τον έρωτα, το τρίγωνο του έρωτα.

Τον γνώρισα πριν 10 χρόνια μέσω μιας ομάδας που προσπαθούσε να συλλέξει παλιά αντικείμενα. Η ομάδα διαλύθηκε, αλλά εμείς κρατήσαμε φιλική επαφή: εκείνος Αγγλία, εγώ Ελλάδα. Για χρόνια, η καθημερινότητά μας μας ένωνε. Όταν ερχόταν εδώ, δύο φορές τον χρόνο, με εντυπωσίαζε που δεν μου την έπεφτε.

Μιλάγαμε για τις ερωτικές μας σχέσεις – εγώ περισσότερο από εκείνον. Μια μέρα όμως, μέσω διαδικτύου, άκουσα τον Τάσο να μιλάει ταυτόχρονα με τρεις γυναίκες. Τρεις! Το 3 ξανά μπροστά μου. Έπαθα σοκ: δεν ήταν ζευγάρι οι τρεις τους, αλλά νόμιζαν ότι ήταν. Προγραμμάτιζαν και παιδί. Ο Τάσος ήταν το «μπαλαντέρ» τους.

Δεν είπα τίποτα. Συνεχίσαμε να μιλάμε φιλικά, μέχρι που αποφάσισα να δοκιμάσω τις αντοχές του. Μέσα από την κάμερα, του είπα ότι με έλκει ερωτικά. Ξαφνιάστηκε, αλλά μετά ξεδιπλώθηκε. Ξεκίνησε ένα ερωτικό παιχνίδι, στο οποίο μπήκα και εγώ, το τρίγωνο. Περίεργο, άρχισα να ερωτεύομαι τον Τάσο. Ήταν master σε όλο αυτό, μπορούσε να κοντρολάρει τα πάντα μέσα από την κάμερα.

Συνέχισε για μήνες, μέχρι που ήρθε στην Ελλάδα για διακοπές. Αυτή τη φορά δεν ήθελε να με δει. Για πέντε μέρες, καμία επικοινωνία. Ένα μήνυμα μου έλυσε το γρίφο: «Προσπάθησε λίγο, σκέψου λίγο και θα καταλάβεις».

Κατάλαβα: ο Τάσος δεν μπορεί να υποστηρίξει καμία γυναίκα στην πραγματική ζωή, ενώ μέσα από την κάμερα η ζωή του κυλάει τέλεια. Δεν θα ξαναβρισκόμασταν ποτέ.

Αναλογίστηκα: μήπως ο Τάσος έχασε το δρόμο του; Μήπως είναι καταδικασμένος να φτάσει αργά σε μια στιγμή απολογισμού; Κι όμως, υπάρχουν δρόμοι που δεν μπορείς να αποφύγεις. Θα είχε τα πάντα μαζί μου, αλλά το ανώριμο μυαλό του δεν το καταλάβαινε.

Ο Claudio Naranjo λέει: υποφέρουμε από συναισθηματική υπανάπτυξη που μας οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Η αγάπη είναι η ένδειξη υγείας του ανθρώπου. Χωρίς το ΕΜΕΙΣ η ζωή μας είναι κενή.

Η κάμερα δεν αντικαθιστά την αληθινή αγάπη. Ο Τάσος δεν αντέχει το συναίσθημα. Αφήνω όμως μια χαραμάδα: δεν τον κρίνω γιατί δεν ξέρω τα παιδικά του χρόνια, τα βιώματά του. Αν μόνο ο εγωισμός τον οδηγεί, τότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον σκληρό εαυτό του.

Η αληθινή αγάπη είναι η επιθυμία να βοηθάς τον άλλον να είναι αυτός που είναι.

Τάσο, η επαφή και η ροή συναισθημάτων είναι αναγκαία. Οι σχέσεις δεν χτίζονται μέσα από κάμερα. Η ζωή σε σχέση είναι τέχνη, χρειάζεται βήμα-βήμα πρακτική, όπως ένας νέος οδοντίατρος. Κάθε άνθρωπος είναι γρίφος, κάθε σχέση μυστήριο, κάθε ψυχή άβυσσος.

Τάσο, σου λείπει η μαγεία και το αληθινό.

Όλες οι γνωριμίες είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο. Καλό, κακό ή μέτριο. Το πιο σημαντικό είναι η θέση που έχουμε στη δική μας ζωή.

Τάσο, σε συγχωρώ. Η τιμωρία σου είναι να σκορπίζεσαι στους ανθρώπους για να είσαι αρεστός, ενώ το σώμα σου είναι άδειο από ψυχή. Τα τρίγωνα και τα τετράγωνα δεν φτάνουν. Το «σ’ αγαπώ» δεν έχει υποκατάστατο.

Καλή τύχη, Τάσο.

Το διήγημα φαντασίας είναι εμπνευσμένο από το τραγούδι του τραγουδοποιού Δημήτρη Φάκου

"Ερωτικό θεώρημα".

Τον ευχαριστώ θερμά για αυτή την έμπνευση.

Αθανασία Παπαδοπούλου

1/8/2021

Κοχύλια στον βυθό

 

Το κοχύλι είναι το εξωτερικό, σκληρό, προστατευτικό κέλυφος των θαλάσσιων ασπόνδυλων οργανισμών με εξωτερικό σκελετό, όπως τα προσωβράγχια και, γενικότερα, διάφορα άλλα είδη μαλακίων, των οποίων αποτελεί μέρος του σώματος. Αποτελείται, κατά κύριο λόγο, από ανθρακικό ασβέστιο, εκκρίσεις των οργανισμών, και είναι αρκετά κοινό εύρημα στις παραλιακές περιοχές, αφότου ο οργανισμός που ζούσε μέσα του έχει πεθάνει και αποσυντεθεί ή καταναλωθεί από άλλους οργανισμούς.

Κάθε χρόνο η Μάρτζι και ο Στέλιος κάνουν διακοπές στην Πύλο. Η Μάρτζι και ο Στέλιος είναι ερωτευμένοι από τα 20. Μαζί στα εύκολα, μαζί και στα δύσκολα. Τριάντα χρόνια μαζί, λες και ήταν χθες. Φτου-φτου, σκόρδα. Ευτυχισμένο ζευγάρι. Έτσι είναι όταν έχεις μάθει να ζεις τη ζωή σου, όταν είσαι αισιόδοξος, όταν νιώθεις πως τίποτα δεν πάει στραβά, όταν έχεις πιάσει το νόημα της ζωής και ζεις πραγματικά ευτυχισμένος το τώρα.

Η Margaret Lee Runbeck, Αμερικανίδα συγγραφέας, έβλεπε την ευτυχία ως έναν τρόπο για να ταξιδεύουμε κι όχι ως μία κατάσταση στην οποία φτάνουμε. Ο Ρόμπερτ Γκ. Ίνγκερσολ, επίσης Αμερικανός συγγραφέας, υποστήριζε ότι η ευτυχία είναι το μόνο καλό. Η στιγμή για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι το τώρα. Το μέρος για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι το εδώ, και ο τρόπος για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι προσπαθώντας να κάνουμε άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Πράγματι, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι θεωρούν την ευτυχία ως μία επιλογή και ως μία αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι μία στιγμιαία αντίδραση που εξαρτάται από τις συνθήκες, αλλά μία συνειδητή απόφαση, που επιλέγουν να παίρνουν ανά πάσα στιγμή, στην καθημερινότητά τους. Έχουν αποβάλλει από τη ζωή τους τη σκέψη πως πρέπει να περιμένουν διαρκώς κάτι προκειμένου να νιώσουν ευτυχισμένοι. Νιώθουν ευτυχισμένοι ούτως ή άλλως, στο εδώ και τώρα.

Η ανακάλυψη του πού βρίσκεται η ευτυχία αποτελεί και το πρώτο μυστικό των ευτυχισμένων ανθρώπων. Την ευτυχία δεν τη βρίσκουμε στο μέλλον ή στο παρελθόν. Όσοι ανησυχούν για το μέλλον και ζουν στο παρελθόν, σίγουρα δεν απολαμβάνουν το τώρα. Η ευτυχία είναι στιγμές, βρίσκεται στο τώρα, σε αυτήν εδώ τη στιγμή, σε οτιδήποτε κι αν κάνουμε.

Μεγάλη κουβέντα η ευτυχία. Μεγάλη ή μικρή, ένα είναι σίγουρο: αν έχεις τύχη — γιατί θέλει και τύχη — να δοξάζεις τον Θεό. Ποιον Θεό δηλαδή; Η Μάρτζι τον Στέλιο και ο Στέλιος τη Μάρτζι. Μια ζωή δίπλα-δίπλα, δίχως να βαριέται ο ένας τον άλλον. Ακόμα και διακοπές που πάνε κάθε χρόνο στην Πύλο, στο ίδιο μέρος, δεν πλήττουν. Μα ούτε καν σε ένα κοσμοπολίτικο ή ρομαντικό νησί; Ναι, σιγά, γιατί τι διαφορά έχει το νησί; Ο άνθρωπος κάνει τη διαφορά. Χειμώνας είναι, καλοκαίρι είναι, το θέμα είναι να είσαι με τον σωστό άνθρωπο.

Τώρα, λοιπόν, που είπαμε για τη Μάρτζι και τον Στέλιο, που προσδιορίσαμε, ας πούμε, και τον ορισμό της ευτυχίας, θα σας πω μια ιστορία και… μπορεί να αλλάξετε άποψη τόσο για τη ζωή σας όσο και για την ευτυχία. Μπορεί και όχι, αλλά τι με νοιάζει εμένα; Ο καθένας είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που αποφασίζει. Επιλογές και προτεραιότητες είναι αυτές. Πρωτοβουλία και ατομική ευθύνη λέγονται.

Τα κοχύλια, λοιπόν, δεν τα βρίσκει κανείς μόνο στην άμμο αλλά και στον βυθό της θάλασσας. Τα βρίσκει κάποιος, επίσης, σε βάζο, σε πιατέλες, σε κάδρα, σε κολιέ, σε φορέματα. Τα κοχύλια ταιριάζουν παντού· εμείς οι άνθρωποι τα χρησιμοποιούμε και ως διακοσμητικά. Στην πραγματικότητα, όμως, χρησιμεύουν ως εξής: «ως σπίτι», για προστασία από τα ψάρια που θέλουν να τα φάνε, και για προστασία από τα δυνατά ρεύματα της θάλασσας (να μην γίνονται έρμαιο της).

Ο Στέλιος και η Μάρτζι ζουν στο κέντρο της Αθήνας, σε έναν παράδρομο της Πανόρμου. Λογιστής ο Στέλιος, τραπεζικός υπάλληλος η Μάρτζι. Έχουν την καθημερινή τους ρουτίνα και το παίζουν ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι — αυτό δηλαδή που κάνουν οι περισσότεροι. Συγκάτοικοι, για να το λέμε απλά, και ο καθένας κάνει τη ζωή του. Σε όλες τις εκδηλώσεις, γάμους, βαφτίσια, κηδείες πηγαίνουν μαζί. Μεγάλο πράγμα το θεαθήναι, «σώνει» γάμους. Για τα μάτια του κόσμου, λοιπόν, και ουσία μηδέν.

Ένα απόγευμα, από αυτά τα βαρετά απογεύματα που κάθεσαι σπίτι και δεν ξέρεις τι να κάνεις, η Μάρτζι ρώτησε τον Στέλιο:

— Είσαι ευτυχισμένος;

Ο Στέλιος, χωρίς δεύτερη σκέψη, αντέστρεψε την ερώτηση:

— Εσύ;

Κλασική περίπτωση να αποφύγει κανείς την απάντηση. Η Μάρτζι αντέδρασε στιγμιαία:

— Θα την δώσω εγώ την απάντηση και για τους δύο; Όχι.

— Μάρτζι, σκεφτόσουν πολύ να την κάνεις αυτήν την ερώτηση;

— Χρόνια και ζαμάνια, ψιθύρισε.

— Ό,τι να ’ναι, συμπλήρωσε ο Στέλιος.

— Ναι, ό,τι να ’ναι, σωστά, απάντησε η Μάρτζι, αγανακτισμένη.

Και κάπως έτσι η συζήτηση έληξε.

Το βράδυ, αφού τελείωσαν τις δουλειές τους και άναψαν το τζάκι στο σαλόνι, η Μάρτζι και ο Στέλιος κάθισαν στον καναπέ, ο καθένας με το ποτήρι κρασί στο χέρι. Η σιωπή τους δεν ήταν άβολη· ήταν η σιωπή δύο ανθρώπων που γνωρίζονται καλά και ξέρουν πότε να μιλήσουν και πότε να αφήσουν τα λόγια στην άκρη.

— Ξέρεις, είπε η Μάρτζι, μερικές φορές νομίζω ότι ζούμε τη ζωή μας σαν κοχύλια. Κλεισμένοι μέσα στον σκληρό φλοιό μας, προστατεύοντας τον εαυτό μας, κι ας είμαστε ευάλωτοι μέσα.

Ο Στέλιος χαμογέλασε.

— Ναι, κι όμως, μέσα στο κοχύλι, το πιο σημαντικό πράγμα παραμένει αλώβητο: η ουσία μας. Οι εμπειρίες μας, οι στιγμές μας, οι αναμνήσεις μας… όλα αυτά είναι ο θησαυρός μας.

Η Μάρτζι κοίταξε το τζάκι που έκαιγε και σκέφτηκε πόσο τυχερή ήταν που είχε τον Στέλιο δίπλα της. Δεν ήταν μόνο η ρουτίνα, ούτε οι κοινές στιγμές· ήταν οι μικρές πράξεις, τα βλέμματα, οι σιωπές που τους έκαναν ευτυχισμένους.

— Ας πάμε στην Πύλο, είπε ξαφνικά, με μια σπίθα ενθουσιασμού. — Ας πάμε όπως παλιά, χωρίς σχέδια, χωρίς προγράμματα, μόνο εμείς και η θάλασσα.

Ο Στέλιος γέλασε.

— Μου αρέσει η ιδέα. Να ξαναβρούμε τα κοχύλια μας, να ξαναθυμηθούμε γιατί αγαπάμε αυτό το μέρος… και ίσως, τελικά, να ξαναβρούμε και την ευτυχία μας.

Η Μάρτζι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. Η αλήθεια είναι ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο· είναι στιγμές όπως αυτή. Στιγμές που επιλέγεις να τις ζήσεις πλήρως, δίχως φόβο και δίχως να περιμένεις κάτι άλλο.

Την επόμενη μέρα, το ζευγάρι ξεκίνησε το ταξίδι του για την Πύλο. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, η αλμύρα στον αέρα, και η ησυχία τους θύμιζε ότι μερικές φορές πρέπει να απομακρύνεσαι από την καθημερινότητα για να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου.

Στην παραλία, περπατώντας ξυπόλητοι στην άμμο, βρήκαν κοχύλια — μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, μονά και διπλά. Κάθε κοχύλι είχε τη δική του ιστορία, όπως και οι ίδιοι. Το να τα μαζεύουν μαζί ήταν σαν να μαζεύουν τις στιγμές τους, τις αναμνήσεις τους, όλα όσα είχαν ζήσει μαζί.

Και τότε, η Μάρτζι είπε:

— Ξέρεις, ίσως η ευτυχία δεν είναι ένα μέρος ή ένα γεγονός. Ίσως είναι οι μικρές μας επιλογές. Οι επιλογές να αγαπάμε, να μένουμε, να ζούμε το τώρα.

Ο Στέλιος την κοίταξε, και χωρίς να χρειαστεί να πει λέξη, ήξερε ακριβώς τι εννοούσε.

Η ευτυχία, όπως τα κοχύλια, είναι προστατευμένη μέσα μας. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να την καταλάβουμε ή να την κυνηγήσουμε, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να χαθεί. Αλλά αν την αφήσουμε να αναδυθεί φυσικά, μέσα από τις καθημερινές μας στιγμές και τις σχέσεις μας, τότε τη βρίσκουμε — απλή, αληθινή, όπως η αίσθηση της άμμου ανάμεσα στα δάχτυλα, όπως το κύμα που σβήνει απαλά στο πέλμα μας.

Η μέρα κυλούσε ήρεμα, και ο ήλιος άρχισε να κατεβαίνει στον ορίζοντα, χρωματίζοντας τον ουρανό με πορτοκαλί και ροζ αποχρώσεις. Ο Στέλιος και η Μάρτζι κάθισαν στην άμμο, κοιτάζοντας τα κύματα που έσκαγαν απαλά στην ακτή. Η θάλασσα φαινόταν ατέλειωτη, σαν να κρατούσε όλα τα μυστικά του κόσμου μέσα της.

— Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήρθαμε εδώ; ρώτησε η Μάρτζι, με ένα χαμόγελο γεμάτο νοσταλγία.

— Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω; είπε ο Στέλιος. — Ήσουν τόσο ενθουσιασμένη που θέλαμε να εξερευνήσουμε κάθε γωνιά, κάθε μικρή παραλία.

Η Μάρτζι γέλασε απαλά.

— Κι όμως, το πιο σημαντικό δεν ήταν τα μέρη που είδαμε, αλλά η αίσθηση που είχαμε εκεί. Την αίσθηση ότι είμαστε ζωντανοί, ότι όλα είναι δυνατά όταν είμαστε μαζί.

Ο Στέλιος έπιασε το χέρι της. Η απλότητα της στιγμής, η ηρεμία και η σιωπή της θάλασσας, ήταν όλα όσα χρειάζονταν. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο.

— Ίσως αυτό είναι το νόημα, είπε, ψιθυριστά. — Να βρίσκουμε τη χαρά στα μικρά πράγματα. Στα χέρια που κρατιούνται, στα βλέμματα που καταλαβαίνουν χωρίς λέξεις, στα κοχύλια που μαζεύουμε μαζί…

Η Μάρτζι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του και ένιωσε μια ζεστασιά που δεν είχε σχέση με τον ήλιο, αλλά με την παρουσία του Στέλιου.

— Ναι, είπε. — Και ίσως το πιο όμορφο κομμάτι είναι ότι όσο περισσότερο μοιραζόμαστε αυτές τις στιγμές, τόσο πιο έντονα τις νιώθουμε. Η ευτυχία δεν είναι μόνο δική μας· γίνεται μεγαλύτερη όταν την μοιραζόμαστε.

Η νύχτα έπεσε σιγά-σιγά, και τα αστέρια άρχισαν να εμφανίζονται στον ουρανό, καθρεφτίζοντας τα κύματα που ακολουθούσαν το φως τους. Ο Στέλιος και η Μάρτζι κάθισαν εκεί, σιωπηλοί, απολαμβάνοντας την αίσθηση της αιωνιότητας που έδινε η στιγμή.

Ήξεραν ότι η ζωή δεν θα ήταν πάντα τόσο ήρεμη και τέλεια· θα υπήρχαν δυσκολίες, φόβοι, στιγμές αβεβαιότητας. Αλλά επίσης ήξεραν ότι με την αγάπη, την κατανόηση και την επιλογή να ζουν συνειδητά, κάθε δυσκολία γινόταν μικρότερη, κάθε χαρά πιο δυνατή.

Και έτσι, με τα χέρια τους δεμένα και τα μάτια τους στραμμένα στη θάλασσα, ένιωσαν ότι η ζωή τους ανήκε ξανά — όχι ως κάτι μακρινό ή αφηρημένο, αλλά ως κάτι απλό, αληθινό, και γεμάτο νόημα. Όπως τα κοχύλια που κρατούσαν στα χέρια τους, τόσο εύθραυστα και τόσο πολύτιμα.

Το διήγημα γράφτηκε στις 6-6-2021 στην Πύλο στην περιοχή Λάμπες.

Τα ονόματα που χρησιμοποιούνται στο διήγημα είναι φανταστικά, και η όποια πιθανή συσχέτιση θα είναι συμπτωματική. Επίσης και τα γεγονότα είναι μυθοπλαστικά.

Μη με ξεχάσεις

 

Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αυτό το κλασικό ωράριο γραφείου είχε και η Μαίρη, 9-5.

Σήμερα όμως, την ώρα που κατέβαινε από το λεωφορείο στην ίδια στάση όπως κάθε μέρα επί 15 χρόνια, ένα φάκελος της έκοψε τη φόρα.

"Μη με ξεχάσεις" έγραφε από έξω. Ένας κλειστός φάκελος και μια καρδιά κόκκινη ζωγραφισμένη με το χέρι. Αυτό το βαθύ κόκκινο, ξέρετε, του έρωτα, του κεραυνοβόλου έρωτα, ή μήπως της αγάπης, της πληγωμένης αγάπης;

Όπως και να έχει η Μαρία στάθηκε στη στάση για λίγο και άνοιξε τον καλά σφραγισμένο φάκελο. Μέσα, τι άλλο; Ένα γράμμα. Κάθισε στη στάση του λεωφορείου όταν ένας κύριος τρέχοντας με έναν καφέ στο χέρι έπεσε επάνω της. Η Μαίρη παραπάτησε, ο φάκελος έφυγε από τα χέρια της και ο κύριος ζητώντας συγγνώμη προσπάθησε να την σηκώσει.

Ο φάκελος, φώναξε η Μαίρη, πιάστε τον φάκελο σας παρακαλώ. Μάταια φώναζε, κανείς δεν άκουγε. Όλοι κοιτούσαν να σηκώσουν την Μαίρη από το πεζοδρόμιο που είχε σωριαστεί και μάλλον είχε χτυπήσει το πόδι της. Ο νεαρός της ζητούσε συγγνώμη και εκείνη μέσα στον πόνο του ποδιού της εκλιπαρούσε για τον φάκελο.

- Θα έρθω μαζί σας, είπε ο νεαρός, κάλεσα ασθενοφόρο, λυπάμαι πολύ. Αυτά παθαίνει όποιος βιάζεται.

- Το φάκελο, σας παρακαλώ.

- Συγγνώμη, ποιο φάκελο;

- Μη με ξεχάσεις, δεν πρόλαβα να το διαβάσω.

- Δεν καταλαβαίνω. Α, ήρθε το ασθενοφόρο, πώς είναι το πόδι σας;

- Πονάω, αλλά αυτό θα περάσει. ο φάκελος όμως....

Η Μαίρη βρέθηκε στο νοσοκομείο όπου της παρείχαν τις Α βοήθειες. Κάταγμα, 10 μέρες ξεκούραση και ελαφριά παυσίπονα.

- Λευτέρης είναι το όνομα μου. Θα σας δώσω το τηλέφωνό μου, αν χρειαστείτε οποιαδήποτε βοήθεια μη διστάσετε να με καλέσετε.

- Αχ βρε Λευτέρη φαίνεσαι είσαι καλό παιδί, σ ευχαριστώ πολύ.

- Νιώθω πολύ άσχημα για αυτό που συνέβη.

- Δεν πειράζει θα περάσει.

- Θέλω να σε πάω σπίτι Μαίρη. Μόνη μένεις;

- Ναι, μόνη.

- Λυπάμαι ειλικρινά για το ατύχημα που σου προκάλεσα. Αλήθεια, αυτό που έλεγες για τον φάκελο τι ήταν;

- Λευτέρη, 15 χρόνια κάνω την ίδια διαδρομή, κάθε μέρα 9 με 5. Σήμερα λοιπόν κατεβαίνοντας από το λεωφορείο ένας κλειστός φάκελος μου τράβηξε την προσοχή. Έγραφε από έξω "Μη με ξεχάσεις" και είχε μια κατακόκκινη καρδιά, ξέρεις, αυτή που όταν ερωτευόμαστε είναι τόσο βαθύ το κόκκινο... Τον άνοιξα και είχε ένα γράμμα μέσα. Εκείνη την ώρα πέρασες εσύ με φόρα και την συνέχεια την ξέρεις. Τον φάκελο τον είδα να τον παίρνει ο αέρας και να περνάει από την άλλη μεριά του δρόμου. Τα ατελείωτα αμάξια, η οχλαγωγία ο έντονος πόνος στο πόδι με έκαναν να τον χάσω εντελώς από τα μάτια μου.

- Κατάλαβα, τώρα, για να πω την αλήθεια νιώθω ακόμα ποιο άσχημα. Έχω όμως και μια ιδέα. Δουλεύω στη ποιο γνωστή διαδικτυακή εφημερίδα θα ήθελες να συντάξουμε ένα κείμενο αναζητώντας τον φάκελο μήπως και είμαστε τυχεροί. Ωστόσο, αυτός ο φάκελος φαντάζομαι θα είχε παραλήπτη. ίσως έπεσε και από κάποιον, ίσως τον πήγαινε να τον αφήσει κάπου και του έπεσε.

- Εμένα πάλι το ένστικτό μου λέει ότι κάποιος επίτηδες το άφησε πεταμένο με την ελπίδα να το βρει κάποιος και να το δώσει στον παραλήπτη. Ξέρεις είχε από έξω μια κόκκινη καρδιά, ζωγραφισμένη με πάθος και πόνο, σα να ήταν πληγωμένη δεν ξέρω. Τέλος πάντων, όπως και να έχει πάει χάθηκε, μαζί με το φάκελο και ο έρωτας.

10 μέρες με το πόδι στο νάρθηκα η Μαίρη και μια αναλαμπή της ήρθε στο μυαλό. Google, αναζήτηση, ψάχνοντας τον παραλήπτη σε έναν χαμένο έρωτα. Το ταξίδι του έρωτα μόλις ξεκίνησε.

SITE ΡΑΓΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ

Μπα, υπάρχουν και τέτοια site, ραγισμένων καρδιών, αναρωτήθηκε με έκπληξη η Μαίρη. Για φαντάσου... και η ανάγνωση ξεκίνησε

"Σε είδα στο τρένο στις 12:00 το πρωί, τα καταπράσινα μάτια σου μου γέμισαν την ψυχή μου. Είμαι η κοπέλα με το ροζ μπουφάν και τη μεγάλη κουκούλα. Σε παρακαλώ ,αν δεις το μήνυμα, επικοινώνησε μαζί μου στο τηλέφωνο 69ΧΧΧ".

"Μιλάω για εσένα στον ύπνο μου, από εκείνο το πρωινό που σε είδα στο τραμ. Κοιταζόμασταν επί 5 λεπτά. Κατέβηκες στη Ν. Σμύρνη, επικοινώνησε μαζί μου στο 69ΧΧΧΧ νομίζω είσαι ο έρωτας της ζωής μου."

"Δεν μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου. Τα καστανά σου μάτια με μαγνήτισαν εκείνο το μεσημέρι στην στάση του Μετς. Ερωτεύτηκα το βλέμμα σου. Το αθώο και ανέμελο βλέμμα σου. Είμαι αυτός που είχε στο μπρελόκ του ένα κόκκινο αρκουδάκι και επίμονα κοιτούσες. Αν δεις το μήνυμα επικοινώνησε στο 69ΧΧΧΧΧ".

Χιλιάδες τα μηνύματα και πιο κάτω γράμματα, γράμματα για ανεκπλήρωτους έρωτες. Γράμματα για έρωτες που ούτε καν πρόλαβαν να ξεκινήσουν. Γράμματα με πάθος, με απόγνωση, με απελπισία. Γράμματα που δεν έφτασαν στον παραλήπτη ποτέ.

Άραγε, πόσα από αυτά να απαντήθηκαν, πόσοι έρωτες από αυτούς να εκπληρώθηκαν. Εκείνη τη μέρα η Μαίρη ξενύχτησε μπροστά στον υπολογιστή διαβάζοντας γράμματα. Το πρωινό την βρήκε στη καρέκλα του υπολογιστή και το τηλέφωνο ήταν αυτό που την ξύπνησε.

-Καλημέρα Μαίρη, ο Λευτέρης είμαι. Πώς είσαι;

- Καλημέρα, καλά είμαι.

- Σε ακούω κουρασμένη, το πόδι πως πάει;

- Πρήστηκε λίγο, αλλά εγώ φταίω, ήμουνα όλη νύχτα στον υπολογιστή. Ξέρεις, είχα μπει σε ένα site και κοίταζα μηνύματα και γράμματα που στέλνει κόσμος ερωτευμένος, απεγνωσμένος. Μπουκέτο ερωτικών γραμμάτων Λευτέρη. Τελικά ο κόσμος πονάει από έρωτα.

 Ξέρεις είχα διαβάσει μια έρευνα που έλεγε ότι ο εγκέφαλος δεν διαχωρίζει τον σωματικό από τον συναισθηματικό πόνο. Σε μια δοκιμασία που έγινε εφαρμόστηκε στο χέρι τους θερμότητα ίση με "ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ".

Σε μια άλλη δοκιμασία κλήθηκαν να δουν μια φωτογραφία του πρώην αγαπημένου τους. Μαγνητική τομογραφία έδειξε ότι τα δυο τμήματα του εγκεφάλου τους στα οποία παρατηρήθηκε διέγερση ήταν εκείνα που συνδέονται μόνο με τον σωματικό πόνο.

- Μάλιστα. Έτσι είναι ο έρωτας Μαίρη. Και εγώ κάποτε είχα αγαπήσει πολύ μια κοπέλα αλλά εξαφανίστηκε. Άστα, δεν θέλω να θυμάμαι. Είχα κινήσει γη και ουρανό. Τέλος πάντων. Είπες αυτό για το ζεστό φλιτζάνι και μου ήρθε στο μυαλό. Νόμιζα ότι είχα πάθει έγκαυμα στην καρδιά εκείνη την περίοδο.

Εσύ έχεις ερωτευθεί;

- Κάποια στιγμή, ναι, έτσι νομίζω, αλλά άστα, ούτε να το συζητάω δεν θέλω.

-Λοιπόν Μαίρη, να σου πω ότι έκανα και εγώ μια έρευνα αλλά δυστυχώς ψάχνουμε βελόνα στα άχυρα. Άπειρα τα μηνύματα αναζήτησης, εκατοντάδες γράμματα που δεν έφτασαν ποτέ. Ελάχιστα αυτοί που εντελώς από τύχη έστειλαν ένα μήνυμα και πήραν απάντηση.

- Κατάλαβα, λογικό Λευτέρη. Σ ευχαριστώ που προθυμοποιήθηκες να βοηθήσεις.

Κάπως έτσι πέρασε ο καιρός χωρίς κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα για εκείνο το γράμμα που το πήρε ο αέρας και από ότι φαίνεται είχε την ίδια ατυχία με τον έρωτα. "Μη με ξεχάσεις" πρόλαβε να διαβάσει μόνο η Μαίρη και εκείνο το πονεμένο βαθύ κόκκινο χρώμα δεν μπορούσε να βγει για μήνες από το μυαλό της.

Καλοκαίριασε και όλα είχαν πάρει την κανονικότητα τους. Η Μαίρη κανόνιζε τις διακοπές της με δυο φίλες της. Φέτος, είπαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό. Βενετία!

- Κορίτσια, προτού πάμε στα όμορφα νησάκια μας εδώ στην Ελλάδα, βρήκα κάτι καλές προσφορές για Βενετία. Τι λέτε;

- Ρομαντικός προορισμός, μπράβο Μαίρη, οι 3 μας στη Βενετία.

- Η "πόλη του νερού". Εκεί θα έχει συνέχεια ζευγαράκια, τι πάμε να κάνουμε οι τρείς μας;

- Έλα μωρέ σιγά, δεν είναι μόνο για ζευγαράκια. Έχει ωραία αξιοθέατα, διάσημους οίκους μόδας. Πάμε τώρα που προλαβαίνουμε.

- Γιατί τι θα γίνει;

- Δεν έχετε ακούσει που λένε ότι υπάρχει ανησυχία από τους επιστήμονες ότι η πόλη της Βενετίας δεν θα υπάρχει σε λίγα χρόνια λόγω της αύξησης της στάθμης των νερών; Χτισμένη πάνω σε ελώδη λιμνοθάλασσα είναι.

- Λοιπόν φύγαμε για Βενετία, μας έπεισες Μαίρη.

Αρχές Ιουνίου και το ταξίδι μόλις ξεκίνησε για τις τρείς φίλες. 4 υπέροχες μέρες . Μεγάλο Κανάλι, Πλατεία Αγίου Μάρκου, Παλάτι των Δόγηδων, Πύργος του Ρολογιού και που δεν πήγαν.

Όσο από φαγητά, τίμησαν φυσικά πίτσες και μακαρονάδες, Βενετσιάνικο συκώτι, ριζότο με σουπιά μαυρισμένο από το μελάνι, μαριναρισμένο χέλι, το pal de pescatore (ψωμί του ψαρά), μπισκότα με αμύγδαλο και φιστίκι. Και τι δεν έφαγαν και που δεν πήγαν. ΟΙ μέρες πέρασαν σα νεράκι. Περνούσαν υπέροχα.

Την τελευταία μέρα πήγαν στη γέφυρα των "στεναγμών". Για την ιστορία, η γέφυρα των στεναγμών, στα Ιταλικά Ponte dei Sospiri είναι μια από τις πιο γνωστές γέφυρες στην Ιταλία. Σχεδιάστηκε από τον Antonio Kontino και χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Η γέφυρα ενώνει την παλιά φυλακή και τα δωμάτια των ανακρίσεων του παλατιού του Δόγη με τη νέα φυλακή που βρισκόταν ακριβώς απέναντι. Στην ουσία οι "στεναγμοί" δεν είναι καθόλου ρομαντικοί, όπως θα φαντάζονται πολλοί. Ανήκαν στους κατάδικους που όταν τους περνούσαν από την γέφυρα, έβλεπαν για τελευταία φορά την ζωή έξω από την φυλακή και πριν την εκτέλεσή τους. Επάνω στην γέφυρα βρίσκει κανείς πολλά γλυπτά με τα περισσότερα να παριστάνουν λυπημένα ή θυμωμένα πρόσωπα, αλλά αν κοιτάξει κανείς καλά θα βρει-ένα - μονάχα χαμογελαστό πρόσωπο.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή. Τα ζευγάρια που φιλιόντουσαν κάτω από τη γέφυρα το ηλιοβασίλεμα θα είχαν αιώνια αγάπη. Αυτή η ρομαντική άποψη δημιουργήθηκε από τον ποιητή Lord Byron που αναφέρει «στεκόμουν στη Βενετία, στη Γέφυρα των Στεναγμών με ένα παλάτι και μια φυλακή στο κάθε χέρι».

Τα κορίτσια ενθουσιάστηκαν με όλα αυτά και είπαν στην Μαίρη πόσο καλά έκανε που ήρθαν αυτή την όμορφη εκδρομή. Θα τους έμενε αξέχαστη.

Τελευταία μέρα, τελευταίος εσπρέσο και φυσικά απόλαυσαν και την πασίγνωστη ιταλική τιραμισού.

Βγαίνοντας από το μαγαζί η Μαίρη κοίταξε επίμονα ένα μαγαζί που πάνω στις καρέκλες είχε διάφορους στίχους και ποιήματα γραμμένα στα Ελληνικά. Πλησίασε και με βλέμμα που πρόδιδε τον ενθουσιασμό της διάβαζε μια μια τις καρέκλες.

- Κορίτσια, ελάτε, Έλληνας έχει το μαγαζί.

Η Μαίρη ενθουσιασμένη διάβαζε όλα αυτά τα όμορφα στιχάκια, ποιήματα, ρητά και πλησιάζοντας στο μπαρ ο ιδιοκτήτης την καλησπέρισε στα Ελληνικά καταλαβαίνοντας αμέσως ότι είναι Ελληνίδα.

-Καλώς ήρθατε, όμορφη κυρία μου.

-Καλώς σας βρήκα. Μα τι κρίμα που βρίσκομαι τελευταία μέρα στη Βενετία. Τόσο ωραίο και εντυπωσιακό το μαγαζί σας και Έλληνας. Μα τι ωραία ιδέα, μπράβο σας.

Δεν είμαστε εραστές λόγω του έρωτα που κάνουμε, αλλά για την αγάπη που έχουμε. Δεν είμαστε φίλοι, λόγω των γέλιων που ξοδεύουμε, αλλά για τα δάκρυα που μαζεύουμε. Δεν θέλω να είμαι κοντά σου για τις σκέψεις που μοιραζόμαστε, αλλά για τις λέξεις που δε χρειάζεται ποτέ να πούμε. Δε θα μου λείψεις ποτέ για όσα κάνουμε, αλλά γι’ αυτό που είμαστε μαζί.

Oscar Wilde

Γεράσαμε και συνηθίσαμε ο ένας τον άλλον. Αλλά σκεφτόμαστε το ίδιο. Διαβάζουμε ο ένας το μυαλό του άλλου. Ξέρουμε τι θέλει ο άλλος, χωρίς καν να τον ρωτήσουμε. Καμιά φορά, εκνευρίζουμε ο ένας τον άλλον αλλά λιγάκι. Ίσως κάποιες φορές, θεωρούμε δεδομένο ο ένας τον άλλον. Αλλά μια στο τόσο, όπως σήμερα, το αναλογίζομαι όλο αυτό και συνειδητοποιώ, πόσο τυχερός είμαι που μοιράζομαι τη ζωή μου με την σπουδαιότερη γυναίκα που συνάντησα ποτέ. Ακόμα με γοητεύεις και με εμπνέεις. Με επηρεάζεις ώστε να γίνομαι καλύτερος. Είσαι το αντικείμενο της επιθυμίας μου. Ο νούμερο ένα επίγειος λόγος για την ύπαρξη μου. Σ' αγαπώ πάρα πολύ!

Στη σύζυγό μου June Carter 1994.

- Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, είστε ευγενέστατη, καθίστε παρακαλώ.

- Είμαι με τις φίλες μου, και δυστυχώς πρέπει να φύγουμε. Μα τι είναι αυτό που διαβάζω εκεί απέναντι;

" Η αγάπη μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους αλλά ο πιο ανεκτίμητος θα είναι πάντα το ερωτικό γράμμα. Μη με ξεχάσεις".

- Μα τι πάθατε; Εσείς χλομιάσατε. Καθίστε να σας φτιάξω μια πορτοκαλάδα.

- Συγγνώμη, ποιος το έχει γράψει αυτό;

- Μαίρη, έλα να φύγουμε, πέρασε η ώρα. Πάμε στο δωμάτιο να φτιάξουμε τις βαλίτσες. Μαίρη...

 Ο κύριος βγήκε έξω και έκανε νόημα στα κορίτσια να έρθουν, μιας και η φίλη τους δεν ένιωθε πολύ καλά.

- Μαίρη, τι έπαθες; Έχεις γίνει κατάχλομη.

- Τίποτα, κάτι θυμήθηκα.

- Μα τι συνέβη;

- Δεν ξέρω, κοιτούσε αυτά που είναι γραμμένα στις καρέκλες και όταν πλησίασε κοντά στο μπαρ είδε αυτό και χλόμιασε.

" Η αγάπη μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους αλλά ο πιο ανεκτίμητος θα είναι πάντα το ερωτικό γράμμα. Μη με ξεχάσεις".

- Μαίρη, έλα πάμε στο ξενοδοχείο, σε λίγες ώρες πετάμε, πρέπει να ετοιμάσουμε τις βαλίτσες.

- Ποιος το έχει γράψει αυτό, πείτε μου σας παρακαλώ.

- Α, αυτό είναι από έναν άγνωστο. Λέγεται ότι ένα ζευγάρι πριν πολλά χρόνια είχε έρθει ταξίδι στη Βενετία και φιλήθηκαν κάτω απ΄ την γέφυρα των "στεναγμών" το ηλιοβασίλεμα. Την συνέχεια φαντάζομαι την ξέρετε. Λένε ότι όταν γινόταν αυτό το ζευγάρι θα είχε αιώνια αγάπη.

- Και τελικά τι έγινε;

- Κανείς δεν ξέρει τι έγινε. Πολλά ειπώθηκαν και πολλά ακούστηκαν. Άλλοι λένε πώς η κοπέλα εξαφανίστηκε γιατί ξαφνικά έχασε τη μνήμη της. Άλλοι πάλι λένε πως το αγόρι βρήκε μια άλλη κοπέλα και όταν το έμαθε εκείνη ένιωσε ότι έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Για φανταστείτε να ζει κανείς τον έρωτα της ζωή της, να φιλιέται και να ορκίζεται παντοτινή αγάπη κάτω από την γέφυρα των "στεναγμών" και ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη, να ανατρέπονται τα πάντα. Φήμες λένε ότι αυτός εξαφανίστηκε και η κοπέλα νοσηλεύτηκε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα θεραπευτικό κέντρο. Εκεί ζήτησε από μια νοσηλεύτρια μια χάρη. Έγραψε ένα γράμμα, μια κατάθεση ψυχής, κανείς ποτέ δεν το διάβασε, το έβαλε σε ένα μπουκάλι και κλαίγοντας της είπε: Θέλω να πας να πετάξεις το μπουκάλι στη γέφυρα των "στεναγμών". Το έκλεισε σε έναν φάκελο με μια κατά κόκκινη καρδία τόσο κόκκινη που νόμιζες ότι είχε ματώσει και το σφράγισε καλά.

 Το μόνο που θυμάται η νοσηλεύτρια ήταν την κατακόκκινη ματωμένη καρδιά, και το σπαρακτικό βλέμμα της κοπέλας που ακόμα δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι της είχε συμβεί. Κοίταξε το φάκελο κλαίγοντας και η ίδια και διέκρινε μόνο τρείς λέξεις, " μη με ξεχάσεις". Την επόμενη μέρα λέγεται ότι η κοπέλα δεν ξύπνησε. Πέθανε στον ύπνο της. Το πρωί στα χέρια της κρατούσε μια φωτογραφία από το τελευταίο φιλί που ορκιζόντουσαν αγάπη, εκεί στη γέφυρα των "στεναγμών".

Λένε ότι κανείς ποτέ δεν την αναζήτησε την κοπέλα και το αγόρι εξαφανίστηκε για πάντα. Η νοσηλεύτρια θυμάται: λέει, πως όταν της ζήτησε να εκπληρώσει την επιθυμία της, είπε:

Να ξέρεις ότι αυτός που θα βρει αυτό το γράμμα θα έχει πάντα έτοιμη την απάντηση στην ερώτηση " Μπορεί η αγάπη να κρατήσει για πάντα;" Την απάντηση την δίνει ο Μ. Λουντέμης:

"Αγάπη είπες; Ο καθένας την πελεκάει όπως θέλει. Άλλος με πέτρα. Άλλος με χιόνι. Η πιο σωστή, να ξέρεις, είναι από χιόνι. Κρατάει όσο κι η αληθινή".

Ξέρεις όμως , μπoρεί ποτέ να μη βρεθεί το γράμμα και αυτό το άτομο να βρει τον έρωτα της ζωής του. Εγώ ήμουνα άτυχη στη ζωή μου, πικράθηκα, πληγώθηκα, κάποιοι έχουν άστρο, εγώ δεν έτυχε.

Η Μαίρη είχε μείνει άφωνη και κατάχλoμη κοιτώντας τις τρεις τελευταίες λέξεις "μη με ξεχάσεις". Οι υπόλοιποι δεν καταλάβαιναν και πολλά.

- Μαίρη είσαι καλά; ΄

- Ναι είπε η Μαίρη και με φωνή που μόλις έβγαινε ζήτησε μια τελευταία χάρη. Βγάλτε με μια φωτογραφία με φόντο το

" Η αγάπη μπορεί να εκφραστεί με διάφορους τρόπους αλλά ο πιο ανεκτίμητος θα είναι πάντα το ερωτικό γράμμα. Μη με ξεχάσεις".

Οι φίλες της δεν γνώριζαν, πόσο μάλλον ο κύριος που είχε το μαγαζί.

-Φυσικά, αποκρίθηκε ο μαγαζάτορας.

 Τον ευχαρίστησαν και έφυγαν.

Όταν γύρισαν στην Αθήνα και πέρασε το καλοκαίρι η Μαίρη δεν είχε βγάλει ποτέ από το μυαλό της όλο αυτό, από την αρχή με το λεωφορείο μέχρι τη Βενετία.

Με τον Λευτέρη είχε επικοινωνία αλλά αραιή. Γενικά η Μαίρη δεν είχε πολλές κοινωνικές επαφές. Όταν όλα πάλι μπήκαν κατά κάποιο τρόπο στην κανονικότητά τους και τελείωσαν οι διακοπές, η Μαίρη ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Λευτέρη.

- Μαίρη, καλησπέρα, χαθήκαμε, τι κάνεις ;

- Καλώς τον Λευτέρη είμαι καλά, εσύ;

- Καλά είμαι. Πως πέρασες το καλοκαίρι σου;

Η Μαίρη απέφυγε να του πει το συγκεκριμένο γεγονός αλλά του είπε όλα τα υπόλοιπα. Για τη Βενετία και για το υπόλοιπο του καλοκαιριού.

Εκείνος πάλι της ανέφερε για μια αποτυχημένη σχέση που έκανε, τις καλοκαιρινές... αγάπες, αυτές που είναι σα φούσκα και απλά ...ξεφουσκώνουν και της ζήτησε να πάνε σινεμά να δούνε μια ταινία "The specials".

Η Μαίρη δέχτηκε Στην συγκεκριμένη ταινία κάποια στιγμή ακούγεται μια εντυπωσιακή ατάκα διά στόματος Ρομπ Λοου :"«Η αγάπη είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις να μείνεις μόνος σου».  Ο  Λευτέρης γυρίζει κοιτάει τη Μαίρη και της λέει, θέλω να είμαστε μαζί για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Η Μαίρη χωρίς να το περιμένει μένει άναυδη και γυρίζει και του λέει; "Μπορεί ο έρωτας να κρατήσει για πάντα;"

Ο Λευτέρης την κοιτάει στα μάτια και της λέει, δεν ξέρω για τον έρωτα, για την αγάπη όμως μπορώ να σου απαντήσω, ναι.

Ξέρεις Μαίρη τι λέει  ο Ρωμαίος στην Ιουλιέτα του;

«Αγάπη μου, γυναίκα μου, ο θάνατος, ρουφώντας το μέλι της ανάσας σου, δεν μπόρεσε ν’ αφήσει ίχνη της εξουσίας του πάνω στην ομορφιά σου. Δεν σε κατέκτησε. Στα χείλη και στα μάγουλά σου απλώνεται η πορφυρή σημαία της ομορφιάς σου» και λίγο μετά πεθαίνει για να την ξανασυναντήσει".

- Λευτέρη, ξέρεις εγώ...

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση και ο Λευτέρης τη φιλάει. Ένα φιλί που έμελλε να είναι και η αρχή. Μέσα σε μια εβδομάδα μια  έκπληξη περιμένει την Μαίρη. Εισιτήρια για Βενετία.

- Μαίρη, έκπληξη. 1 εβδομάδα στη Βενετία. Αγάπη μου, η αλήθεια είναι πώς έχω και μια απορία. Η Βενετία είναι ένας τόσο ρομαντικός προορισμός, πως και πήγες με τις φίλες σου το καλοκαίρι; Δεν ξέρω που πήγατε αλλά εγώ να ξέρεις θα σε πάω στη γέφυρα των "στεναγμών" και εκεί θα ορκιστώ αιώνια αγάπη. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία σ αυτή τη ζωή τελικά. 2 άνθρωποι που είναι να συναντηθούνε ότι και να γίνει, αν ο προορισμός τους είναι να είναι μαζί, θα είναι. Μαίρη...

- Ναι Λευτέρη μου, θα πάμε στη Βενετία, στη γέφυρα των "στεναγμών". Σ αγαπάω.

Το ταξίδι στη Βενετία πραγματοποιήθηκε. Η Μαίρη πήγε τον Λευτέρη στο καφέ και του είπε όλη την ιστορία. Ο Λευτέρης μαζί και ο Έλληνας μαγαζάτορας δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα αυτιά τους. Κάτω από αυτό που υπήρχε στο μπαρ, η Μαίρη ζήτησε να γράψει 2 λέξεις. ... ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ.

- Ξυπνήστε κυρία μου, άκουσε μια φωνή να της μιλάει κάπως έντονα. Το λεωφορείο έφτασε στο τέρμα.

- Που βρίσκομαι, τη μέρα είναι, τι ώρα;

- Στο λεωφορείο της γραμμής Κηφισιά-Φάληρο, η ώρα είναι 10 το πρωί.

- Μα εγώ έπρεπε να κατέβω Καλλιθέα.

- Τι να σας πω, σε 10 λεπτά πάντως ξεκινάω για Κηφισιά, αν θέλετε μείνετε να γυρίσετε με το ίδιο. Μάλλον ήσασταν και άυπνη και βλέπατε και όνειρο, κάποια στιγμή είπατε αν άκουσα καλά, "Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.."

- Αλήθεια ε; Δεν θυμάμαι τι έβλεπα.

- Συμβαίνει αυτό με τα όνειρα... Αλλά, τι σύμπτωση. Διαβάζετε το ίδιο βιβλίο με την πρώην φίλη μου. "Ταξίδι στη γέφυρα των στεναγμών". Όλες οι γυναίκες συναισθηματικές τελικά. Μα τι πάθατε;

- Που βρίσκετε η πρώην φίλη σας;

- Που να ξέρω, αυτή με χώρισε, μάλλον βρήκε άλλον. Κάτι τέτοια βιβλία διάβαζε και εκείνη και πήραν τα μυαλά της αέρα. Μου ζήταγε Βενετίες και όρκους. Μα ποιος πιστεύει σε αγάπες και έρωτες; Όλα μέσα το μυαλό μας είναι. Εμείς τα φτιάχνουμε, εμείς τα χαλάμε. Άλλωστε το λένε και οι ειδικοί, εμείς τον σκοτώνουμε τον έρωτα για να επιβιώσουμε. Υπάρχουν θεωρίες αποδεδειγμένες πάνω στον έρωτα. Είχα διαβάσει από έναν βιολόγο τον Άρη Χαρίτο το εξής : «Με μαθηματική ακρίβεια, η χημεία κάποτε τελειώνει. Ευτυχώς που ο έρωτας σβήνει. Χωρίς να θέλω να κουράσω με δύσκολα ονόματα ουσιών που παύουν να εκκρίνονται από τον ανθρώπινο οργανισμό, θα έλεγα απλά ότι το σώμα κάποια στιγμή δημιουργεί αντισώματα και αποβάλλει τον έρωτα. Το χρονικό διάστημα ποικίλλει, ανάλογα με την κατάχρηση που κάνουν οι ερωτευμένοι στα αρχικά στάδια της γνωριμίας. Από το δεν σε χορταίνω, φτάνουν πιο νωρίς απ’ ό,τι φαντάζονται, στο δεν σ’ αντέχω. Η ερωτική έξαψη δεν αντέχεται για πολύ καιρό, θα εξαϋλωνόμασταν και δεν θα ήμασταν παραγωγικοί σε κανέναν άλλον τομέα. Φαντάζεστε μια ολόκληρη ζωή με πεταλούδες στο στομάχι, να μην τρώμε και να μην κοιμόμαστε σωστά; Σκέτο μαρτύριο». Καταλάβατε δεσποινίς (ελπίζω)... Μια χαρά δεν τα λέει ο Άρης;...

- Μαίρη...

και η Μαίρη άφωνη προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει, ότι στις 10 το πρωί και στην καθιερωμένη επί 15 χρόνια διαδρομή, της έτυχε μάλλον ο .. έρωτας της ζωής της;

- Λευτέρη με λένε. Τελικά, δεσποινίς; Είμαι άραγε τυχερός;

H Μαίρη γέλασε. Η τύχη της χαμογέλασε. Ήταν το κλικ στο μυαλό της που έγινε στιγμιαία. Δεν ήταν έρωτας κεραυνοβόλος, ήταν αυτό το "ήρθε έτσι απλά και ήρθε για να μείνει".

- Το βράδυ παίζει μια ωραία ταινία "The specials", θέλεις να πάμε παρέα;

- Ποια, η ταινία που κάποια στιγμή ακούγεται μια εντυπωσιακή ατάκα διά στόματος Ρομπ Λοου :"«Η αγάπη είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν αποτυγχάνεις να μείνεις μόνος σου»;

- A, σου αρέσουν οι ταινίες , να το πρώτο μας κοινό! Λοιπόν;

- Δέχομαι.

Κάπως έτσι, γύρισαν από το Φάληρο στη Καλλιθέα. Η Μαίρη θα πήγαινε στη δουλειά και το βράδυ θα συναντιόντουσαν. Κατεβαίνοντας στη στάση του λεωφορείου, η Μαίρη στραβοπάτησε και έπεσε από το σκαλοπάτι. Ο οδηγός, ο Λευτέρης έτρεξε να τη βοηθήσει. Κόσμος μαζεύτηκε γύρω.

- Κυρία μου είστε καλά, τι ρώτησε ο οδηγός.

- Λευτέρη, γύρισε και τον κοίταξε έντρομη και με την άκρη του ματιού της ένα φάκελο με μια καρδιά κατακόκκινη της τράβηξε την προσοχή. Δεν είναι δυνατόν σκέφτηκε. Λευτέρη, η Μαίρη είμαι. Πριν 10 λεπτά εγώ και εσύ μέσα στο λεωφορείο..

- Μα πως γνωρίζετε το όνομά μου, τι εννοείτε πριν 10 λεπτά; Θα καλέσω ασθενοφόρο να σας βοηθήσουν. Μισό λεπτό να σας δώσω την τσάντα της. Α, μάλλον έφυγε και αυτός ο φάκελος από την τσάντα σας.

- Όχι Λευτέρη μη μου το δίνεις το φάκελο, σε παρακαλώ. Πέτα τον.

- Μα είναι και ένα βιβλίο μαζί. Συγγνώμη αν γίνομαι αδιάκριτος αλλά έχει και αφιέρωση.

Στη Μαίρη με αγάπη. Μη με ξεχάσεις. Λευτέρης. Τυχαίνει να είναι και συνονόματος αυτός που σας το χάρισε. Για φαντάσου.

-Λεύτερη, η γέφυρα των" στεναγμών". Την επόμενη μέρα πέθανα.

- Μαίρη, δεν είναι δυνατόν. Όταν σε εγκατέλειψα στη Βενετία έπασχα από ανίατη αρρώστια. Δεν ήθελα να με φορτωθείς για το υπόλοιπο της ζωής σου. Και έτσι εξαφανίστηκα χωρίς να δώσω σημεία ζωής. Το βιβλίο αυτό εγώ στο είχα στείλει με αφιέρωση. Ποτέ δεν σε ξέχασα όμως. Το γράμμα σου το διάβασα.

- Λευτέρη μου ούτε εγώ σε ξέχασα. Νόμιζα ότι ερωτεύτηκες και κουράστηκες και κάπως έτσι έληξε η σχέση μας.

-Μαίρη, θες να σου πω κάτι; Το παν τελικά ξέρεις ποιο είναι; Να καταφέρεις να περάσεις στο επόμενο στάδιο, εκείνο της αγάπης, χωρίς να πανικοβληθείς και να το βάλεις στα πόδια.

Η Μαίρη και ο Λεύτερης είναι σήμερα 85 ετών και είναι ακόμα μαζί. Όσο περίεργο και να ακούγεται οι ειδικοί λένε πώς ο έρωτας θέλει οικονομία, αλλά όταν σε κυριεύει το πάθος αφήνεις στην άκρη τέτοιες σκέψεις.

Οι δύο σύντροφοι που θα περάσουν με επιτυχία στην επόμενη φάση της σχέσης θα δουν τον έρωτά τους να μετεμψυχώνεται σε αγάπη.

Στον «Δήμιο του έρωτα», ο Ιρβιν Γιάλομ δηλώνει απερίφραστα: «Δεν μ’ αρέσει να δουλεύω με ερωτευμένους». Είναι επειδή τον δυσκολεύουν, αποδεικνύονται πιο επίμονοι και από τον πιο καπάτσο ψυχοθεραπευτή.

Η κηδεία του Λευτέρη και της Μαίρης έγινε με μια μέρα διαφορά. Επάνω στο μάρμαρο υπάρχει ακόμα γραμμένο "ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙΣ".

Και κάπως έτσι δεν τους ξέχασε ποτέ κανείς, μα πώς θα μπορούσε άλλωστε.

Μια απορία μου έμεινε όμως. Ο απόλυτος έρωτας, αυτός που θα σε βρει να πεθαίνεις πλάι σε κάποιον άλλον τελικά υπάρχει; Δεν ξέρω να απαντήσω.

Η αγάπη όμως υπάρχει, αρκεί να είναι αμοιβαία!

11-4-2021

Αθανασία Παπαδοπούλου

Ο Λαβή-ρει-νθος ( ΛΑΒΥ-ΡΙ-ΝΘΟΣ) και το Ζατρίκιον

 

Η πόρτα άνοιξε και το ταξίδι για τον μικρό Άγγελο ξεκίνησε. Ένας λαβύρινθος και ένα κόκκινο μπαλόνι πρόβαλαν μπροστά του.

Μπροστά του, ένα τεράστιο τείχος το οποίο έκλεινε και ο Άγγελος τρέχοντας, ίσα που πρόλαβε να μπει. Το μπαλόνι είχε ήδη περάσει.

Ένας γίγαντας εμφανίστηκε μπροστά του φαρδύς πλατύς.

- Ποιος είσαι και τι θες μέσα στο λαβύρινθο μικρέ;

- Δεν, δεν... ξέρω. Εγώ άνοιξα την πόρτα και βρέθηκα εδώ. Κύριε γίγαντα, μα εσύ υπάρχεις μόνο στα παραμύθια, είσαι ένα όν υπερφυσικό και τρομακτικό. Πελώριος με ακαταμάχητη δύναμη. Να ξέρεις όμως ότι εγώ δε σε φοβάμαι.

- Έλα εδώ μικρέ, βρήκες ευκαιρία να το σκάσεις από το σπίτι και τώρα κάνεις ότι δε φοβάσαι;

- Όχι, εγώ άνοιξα την πόρτα γιατί...

- Ναι, άνοιξες την πόρτα γιατί...

- Γιατί, στην άκρη του ονείρου θα ξεφύγω...

- Γρύπα, έλα να ακούσεις εδώ τον μικρό τι λέει...

- Μπα, καλώς τον Άγγελο και το κόκκινο μπαλόνι. Είστε φίλοι;

- Ναι, εγώ και ο Άγγελος είμαστε χρόνια φίλοι. Ανοίξαμε την πόρτα να πάμε μια βόλτα και βρεθήκαμε εδώ.

- Μα εσύ είσαι ο γνωστός Γρύπας, το μυθικό πλάσμα με κεφάλι και φτερά αετού και το σώμα και ουρά λιονταριού.

- Ώστε έτσι, με ξέρεις ε; Ελάτε όλοι εδώ να δείτε κάποιον που με γνωρίζει και μάλλον ήρθε να ζητήσει τη βοήθειά μας.

Μόλις έφτασε ο γαλάζιος δράκος, η λευκή τίγρης, η μαύρη χελώνα και το κόκκινο πουλί ο Άγγελος αμέσως είπε:

- Ο γαλάζιος δράκος. Eσύ, γαλάζιε δράκε, συμβολίζεις την ανατολή. H λευκή τίγρης. Εσύ, λευκή τίγρη, συμβολίζεις την δύση. Η μαύρη χελώνα. Εσύ, μαύρη χελώνα, συμβολίζεις τον βορρά. Το κόκκινο πουλί. Εσύ, κόκκινο πουλί, το νότο.

- Ο γίγαντας και ο γρύπας κοιτάχτηκαν με ενθουσιασμό και ο μικρός Άγγελος έστρεψε το κεφάλι του στον ουρανό.

Τρέξτε, είπε, ο γίγαντας, ένα δυνατό κύμα έρχεται. Μαζί, ξέσπασε μια δυνατή μπόρα. Τότε, ο γαλάζιος δράκος έπιασε τον Άγγελο από τα μπράτσα και τον σήκωσε ψηλά.

Οι δράκοι είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με το υγρό στοιχείο. Κατέχουν ακόμη τη δύναμη να ελέγχουν τα καιρικά φαινόμενα.

- Δράκε, εσύ προκάλεσες τη βροχή το ξέρω. Μια ξαφνική νεροποντή είναι συνήθως η οργή του δράκου, που προκαλεί κάποιος ασεβής ή αφελής θνητός. Με ποιόν έχεις θυμώσει;

Οι γονείς του Άγγελου ζούνε το δράμα τους ύστερα από το χαμό του. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ εκείνο το καλοκαίρι στην πισίνα του ξενοδοχείου, τότε που λίγα δευτερόλεπτα από την έλλειψη της προσοχής τους, κόστισε τη ζωή του παιδιού τους.

Πώς συνεχίζεις τη ζωή σου όταν χάνεις το παιδί σου; Υπάρχει απάντηση; Υπάρχει γιατρειά;

Η Κλαίρη σηκώθηκε από το κρεβάτι και φορώντας τη ρόμπα της κατευθύνθηκε σχεδόν υπό κατάρρευση στο μπάνιο. Μόνο με φάρμακα μπορούσε να ζήσει πλέον.

Ο Ντίνος χαμένος και με πολύ θυμό μέσα του δεν μιλούσε. Καθόταν με τις ώρες στο παράθυρο κοιτάζοντας τον ουρανό και η σιωπή αιμορραγούσε σα να του ές

κιζε την καρδιά μια λεπίδα.

Να γύριζε το χρόνο πίσω ήθελε, αλλά γυρίζει ο χρόνος πίσω ; Δεν γυρίζει. Ο χρόνος κυλάει μόνο μπροστά. Οι δείκτες του ρολογιού μπροστά. Ακόμα και σταματημένο, ρολόι είναι χαλασμένο. Πίσω δεν πάει ποτέ. Πίσω δεν γυρίζει τίποτα, ούτε τα λόγια, ούτε τα ρολόγια.

Η Κλαίρη και ο Ντίνος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, κατέρρεαν μέρα με τη μέρα.

Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς τέτοιο αβάσταχτο πόνο μέχρι πότε;

Οι μέρες κυλούσαν και ένα βράδυ ένα όνειρο μοιρασμένο στα δύο ήρθε να αλλάξει τη ζωή τους. Ο Άγγελος τους απάντησε να πάνε πάλι εκεί στο καλοκαιρινό θέρετρο και να κάνουν όλοι μαζί διακοπές.

Η Κλαίρη και ο Ντίνος ξυπνήσανε έντρομοι και μη μπορώντας να συνειδητοποιήσουν ότι είδαν το ίδιο όνειρο, μια μαύρη χελώνα εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός.

Μαύρη χελώνα, σύμβολο μακροζωίας μονολογεί η Κλαίρη με τρεμάμενη φωνή και προλαβαίνει ο Ντίνος την επόμενη σκέψη της.

- Το ίδιο όνειρο; Μα πώς είναι δυνατόν ; Τι μας συμβαίνει;

- Θα χρειαστεί να διορθώσετε το λάθος σας, είπε η μαύρη χελώνα, χρειάζεστε σκληρή δουλειά.

Ο Ντίνος και η Κλαίρη τρόμαξαν. Η μαύρη χελώνα εξαφανίζεται και ευθύς αμέσως ετοιμάζουν μέσα στο καταχείμωνο βαλίτσες. Μα πώς θα πήγαιναν Ιανουάριο μήνα στο κλειστό ξενοδοχείο του νησιού στην πισίνα; Πως θα γύριζαν τον χρόνο πίσω ; Ο χρόνος και τα ρολόγια δεν γυρίζουν πίσω.

Ο Άγγελος δεν γυρίζει πίσω, είπαν με τρεμάμενη φωνή και αγκαλιάστηκαν.

Η πίστη όμως καμιά φορά....Ετοίμασαν μια βαλίτσα με τα απαραίτητα και κλείνοντας την πόρτα πίσω τους, η Κλαίρη θυμήθηκε ότι ξέχασε ένα κουτί από τα χάπια της.

- Μισό λεπτό Ντίνο, έρχομαι.

Έπιασε τη λαβή (ΛΑΒΥ) της πόρτας, έβαλε το κλειδί αλλά η λαβή δεν άνοιγε. Το κλειδί έμπαινε στην κλειδαρότρυπα αλλά η πόρτα δεν άνοιγε. Έβαλε όλη της τη δύναμη, ώσπου στο τέλος η λαβή έσπασε!

- Μα δεν καταλαβαίνω Κλαίρη, πως είναι δυνατόν να έγινε αυτό;

- Έλα να δοκιμάσεις και εσύ.

Κατευθυνόμενοι και οι δύο προς τα εκεί διαπίστωσαν ότι περπατούσαν για αρκετή ώρα χωρίς να φτάνουν ποτέ στο σπίτι.

- Μα τι συμβαίνει, δεν καταλαβαίνω Ντίνο, φοβάμαι. Ονειρευόμαστε ή το ζούμε πραγματικά;

- Είμαστε μαζί μη φοβάσαι, πάμε στον Άγγελο, έχε πίστη Κλαίρη.

- Κοίτα Ντίνο ,ένας λαβύρινθος και ένα κόκκινο πουλί. Σύμφωνα με τη Βίβλο τα πουλιά είναι σύμβολα της αλλαγής, συμβολίζουν την τύχη των ανθρώπων, είναι αγγελιοφόροι προικισμένα με γνώση.

- Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, όμως. Αυτό το πουλί έχει κόκκινα πόδια. Μοιάζει με κόρακα αλλά στο φτερό του κεφαλιού έχει διακοσμητικό σχέδιο, το ράμφος του είναι άσπρο . Το πουλί ονομάζεται «Τζινγκ Ουέι».

Αυτό το πουλί θεωρείται ότι είναι η μικρή κόρη του αυτοκράτορα Γιαν, και το όνομά της είναι Κοριτσάκι. Μια φορά το Κοριτσάκι κολυμπώντας στην Ανατολική Θάλασσα, πνίγηκε. Μεταμορφώθηκε στο πουλί Τζινγκ Ουέι. Συνήθως, με πετρούλες και κλαδάκια στο ράμφος, πετάει από το δυτικό βουνό στην Ανατολική Θάλασσα προσπαθώντας να την γεμίσει.

Αυτός ο μύθος έχει γίνει και μια παροιμία. Αφενός συμβολίζει την αποφασιστικότητα και τη γενναιότητα, αφετέρου μπορεί να συμβολίσει και τη μάταια προσπάθεια.

Έχω την εντύπωση ότι ο Θεός μάς στέλνει σημάδια που χρειάζεται να ακολουθήσουμε για να γυρίσει ο Άγγελος.

Η λαβή έσπασε Κλαίρη, στο σπίτι αυτό δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε. Ο περιβάλλων χώρος μας διαλύει ψυχολογικά. Η πόρτα κλείδωσε για πάντα και το πουλί συμβολίζει την αποφασιστικότητα και την γενναιότητα. Ας πάρουμε τη θετική μεριά.

- Τα πάντα ρει (ΡΥ) Ντίνο. Τα πάντα είναι σε διαρκή κίνηση. Η ζωή διαδέχεται το θάνατο και τον θάνατο η ανάσταση. Η μακάρια ελπίδα των πιστών θνητών.

- Υπάρχει και η αλληγορική σημασία του "τα πάντα ρεί" Κλαίρη. Όλα μπορούν να αλλάξουν.

Τις σκέψεις τους σταμάτησε ένα δυνατός αέρας. Καλύφθηκαν αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον. Όταν σταμάτησε ο δυνατός αέρας μπροστά τους εμφανίστηκε ένας λαβύρινθος.

-Ένας λαβύρινθος, τρέξε Ντίνο , να προλάβουμε να μπούμε.

- Κρύο Ντίνο, μα που είμασ...

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της και μια λευκή τίγρης εμφανίστηκε μπροστά τους.

Η Κλαίρη και ο Ντίνος ξύπνησαν απότομα με το ίδιο «μοιρασμένο» όνειρο.

- Κλαίρη, που είμαστε;

-Σπίτι Ντίνο, το όνειρο, πάλι το «μοιρασμένο» όνειρο. Ο Άγγελος μας καλεί Ντίνο, ο Άγγελος.

- Σήκω, ετοιμάσου, πάμε.

- Όχι ακόμα, κοιμήσου πρέπει να δούμε τη συνέχεια, αν βγούμε από το σπίτι η λαβή (ΛΑΒΥ) θα σπάσει , το πουλί με τα κόκκινα πόδια θα πνιγεί.

- Η μαύρη χελώνα, όμως Κλαίρη, είναι καλό σημάδι και η λευκή τίγρης έχει θετική δύναμη. Ας μείνουμε πιστοί .

-Φοβάμαι Ντίνο, φοβάμαι μήπως χάσουμε τους εαυτούς μας. Θέλω το παιδί μου πίσω.

Άγγελε, γύρνα πίσω σε παρακαλώ, και από το σπαραγμό του ουρλιαχτού του Ντίνου θρυμματίστηκαν τα τζάμια.

- Ντίνο, κοίτα γύρω σου. Που είμαστε; Παντού δωμάτια, πολλά δωμάτια.

- Ξέρω που είμαστε, στη Ζώμινθο. Ξέρεις η απάντηση ενός βοσκού, στην ερώτηση "που βόσκεις τα πρόβατά σου" και η απάντηση "στην ΖώμινΘΟ", αυτή η κατάληξη «νθος»(ΝΘΟΣ) έχει μεγάλη σημασία.

-Δεν καταλαβαίνω. Κοίτα Κλαίρη, νομίζω ξέρω τι πρέπει να γίνει. Εδώ μέσα υπάρχει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, θα χρειαστεί να παίξουμε.

- Μα τι λες Ντίνο;

- Ναι, είναι το Ζατρίκιον κάτι σαν σκάκι. Εγώ θα παίξω και θα πρέπει να νικήσω.

- Μα τι λες, με ποιόν θα παίξεις;

- Μην ανησυχείς, ξέρω θα έρθει να με βρει αυτός που είναι.

Ο Άγγελος παρέα πάντα με το κόκκινο μπαλόνι του είχε γίνει με όλους φίλους. Τον Γρύπα, τον γαλάζιο δράκο, τη λευκή τίγρη, τη μαύρη χελώνα, το κόκκινο πουλί, τον γίγαντα. Θα χρειαζόταν να ζήσει μέσα στο λαβή(ΛΑΒΥ)ρει(ΡΙ)νθο(ΝΘΟΣ), αν ο πατέρας του δεν κέρδιζε στο Ζατρίκιον. Εγκλωβισμένος, κοιτώντας τον ουρανό που ποτέ δεν θα κατακτούσε και μένοντας με την απορία τι ήταν αυτό που τον κράτησε μακριά από τον ουρανό.

Πέρασαν μήνες, οι εποχές άλλαζαν αθόρυβα και το παιχνίδι δεν τελείωνε.

Ώσπου ένα πρωινό η λάθος κίνηση του αντιπάλου έδωσε την τελική νίκη στον Ντίνο.

- Ξύπνα Ντίνο, ξύπνα.

-Δεν μπορώ, Κλαίρη είμαι τόσο κουρασμένος.

-Ξύπνα, κέρδισες, το βλέπω στο μοιρασμένο όνειρο.

- Κλαίρη, το παιχνίδι είχε αντάλλαγμα. Προτού ξεκινήσω, έκανα μια συμφωνία. Το Ζατρίκιον σημαίνει και κατά κάποιο τρόπο ζω για να νικώ.

Έδωσα τον λόγο μου, λοιπόν, πως αν νικήσω, ο νικητής θα είναι ο γιός μας. Ο Γονιός πρέπει να γίνεται θυσία πάντα για το παιδί. Ο Άγγελος δεν θα μπορούσε ποτέ να ελευθερωθεί από τον λαβύρινθο.

- Μα ποιόν λαβύρινθο; Εμείς είμαστε μέσα στον λαβύρινθο.

- Είδες Κλαίρη, τα «μοιρασμένα» όνειρα δεν ήταν όλα τα ίδια. Όταν μια μέρα μου περιέγραφες το όνειρο είδα ότι δεν μου είπες για το λαβύρινθο του Άγγελου. Έβλεπα τον Άγγελο σιωπηλό να με κοιτάει και δεν σε είδα πουθενά. Εκεί κατάλαβα ότι εγώ είμαι αυτός που θα τον σώσω. Για αυτό και δεν πήγαμε ποτέ κείνο το ταξίδι, δεν χρειάστηκε.

Μην ανησυχείς ...μια σιωπή, προσπαθεί από το θόρυβο να φύγει, να σωθεί κάπου εκεί , που το νήμα του ονείρου ξετυλίγει.....

Τα βράδια που θα μ αναζητάς ,να το ξέρεις, στην άκρη του ονείρου θα με βρεις.

Πάντα θα μοιραζόμαστε το ίδιο όνειρο, πάντα.....και πάντα θα σας αγαπώ.

Αθανασία Παπαδοπούλου

23/3/2021

Το διήγημα φαντασίας είναι εμπνευσμένο από δύο τραγούδια του καθηγητή μουσικής, συνθέτη, τραγουδοποιού και ερμηνευτή Αντώνη Βάμβουκα

"Στην άκρη του Ονείρου" & "Μια σιωπή"

https://www.youtube.com/watch?v=Ro55ZxRFt2I

https://www.youtube.com/watch?v=bU3RR2pyFgc